| Orientacja seksualna niezgodna z ego (ego-dystoniczna) | |||
| |||
Orientacja seksualna niezgodna z ego (ego-dystoniczna) – zaburzenie, w którym seksualne preferencje czy identyfikacja płciowa nie budzą zastrzeżeń, ale dana osoba chce zmienić orientację seksualną z powodu współistniejących zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania[1].
Spis treści |
Homoseksualizm został sklasyfikowany jako socjopatyczne zaburzenie osobowości w pierwszym wydaniu DSM, które ukazało się w 1952 roku. W DSM-II, opublikowanym w 1968 roku, określono go jako dewiację seksualną. W grudniu 1973 roku Zarząd Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego zagłosował za usunięciem homoseksualizmu z klasyfikacji zaburzeń psychicznych. Decyzja Zarządu została poparta przez 58% członków Towarzystwa. W jego zastępstwie w DSM-II pojawiło się zaburzenie orientacji seksualnej. Nowa diagnoza traktowała homoseksualizm jako zaburzenie tylko wtedy, gdy osoba czuła się z nim źle i chciała zmienić swoją orientację. Również osoba heteroseksualna niezadowolona ze swojej orientacji seksualnej mogła zażądać terapii, która by ją zmieniła[2]. Kilka lat po usunięciu homoseksualizmu z klasyfikacji zaburzeń psychicznych, wśród członków Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego przeprowadzono badanie ankietowe, które pokazało, że 69% psychiatrów uważa homoseksualizm za patologiczną adaptację, a 73% z nich uznaje homoseksualistów za mniej szczęśliwych od heteroseksualistów. Wyniki opublikowało "Medical Aspects of Human Sexuality"[3]. W 1980 roku został wydany DSM-III, w którym zamiast zaburzenia orientacji seksualnej pojawił się homoseksualizm ego-dystoniczny. W 1987 ukazał się DSM-III-R, w którym ta diagnoza została zarzucona[2].
W 1992 roku Światowa Organizacja Zdrowia wydała ICD-10, w której homoseksualizm już się nie pojawił[2]. Zastąpiła go orientacja seksualna niezgodna z ego (ego-dystoniczna)[4].
