| Humber Scout Car | |
 Humber SC | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Wielka Brytania |
| Producent | Rootes Group |
| Typ pojazdu | opancerzony samochód rozpoznawczy |
| Trakcja | kołowa (napęd 4×4) |
| Załoga | 2 + 1 |
| Historia | |
| Prototypy | 1941 |
| Produkcja | 1941-1944 |
| Wycofanie | 1958 |
| Egzemplarze | 4102 (1698 w wersji Mk I oraz 2404 w wersji Mk II) |
| Dane techniczne | |
| Silnik | 6-cylindrowy silnik benzynowy 88 KM (65 kW) |
| Transmisja | mechaniczna |
| Pancerz | do 14 mm |
| Długość | 3,83 m |
| Szerokość | 1,87 m |
| Wysokość | 2,13 m |
| Masa | 2,4 t |
| Moc jedn. | 36,6 KM/t |
| Osiągi | |
| Prędkość | 100 km/h |
| Zasięg | 320 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 1× karabin maszynowy Bren kalibru 7,7 mm w późniejszych wersjach: 2× karabin maszynowy Vickers kalibru 7,7 mm | |
| Użytkownicy | |
| Wielka Brytania, Belgia, Czechosłowacja, Dania, Francja, Holandia, Kanada, Norwegia, Polska, Włochy | |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
Humber Scout Car – brytyjska konstrukcja lekkiego samochodu opancerzonego, produkowana i używana podczas II wojny światowej.
Spis treści |
Mimo tego, że w momencie wybuchu wojny armia brytyjska była w posiadaniu niemalże doskonałego samochodu rozpoznawczego Daimler Dingo, przedsiębiorstwo Daimler nie było w stanie zaspokoić znacznego zapotrzebowania na pojazdy tego typu, przez co inne firmy musiały także włączyć się do produkcji wozów rozpoznawczych. Jedną z nich był Humber, należący do spółki Rootes, który zajmował się już produkcją samochodów pancernych, m.in. Humber Light Reconnaissance Car. W 1942 roku zaprezentowany został pojazd wyglądem przypominający samochód pancerny Dingo.
Nowy pojazd mógł przewozić dwóch członków załogi, jednak posiadał także dodatkowe, awaryjne siedzenie dla trzeciej osoby. Wyposażony był w radiostację No. 19. Uzbrojenie pojazdu stanowił karabin maszynowy Bren z magazynkiem bębnowym na 100 naboi. W razie potrzeby istaniała również mozliwość zamontowania drugiego karabinu Bren. Uzbrojenie zamontowane było na dachu pojazdu, a jego obsługa mogła odbywać się zdalnie, z wnętrza pojazdu. System sterowania bronią był zbliżony do kierownicy rowerowej, gdzie dźwignie hamulców połączone były z mechanizmem spustowym karabinów – przez co naciskając na dźwignię zamontowaną przy kierownicy otwierało się ogień.
Produkcja trwała aż do roku 1945. Zamówionych zostało 4298 sztuk tego wozu rozpoznawczego, przy czym wyprodukowano i dostarczono do oddziałów 4102 egzemplarze (1698 w wersji Mk I). Były używane przez brytyjskie jednostki pancerne (m.in. przez 11. Dywizję Pancerną czy Dywizję Pancerną Gwardii) jako pojazdy rozpoznawcze i łącznikowe, jednak uważano je za bardziej zawodne i mniej użyteczne niż pojazdy Dingo.
Część pojazdów przekazano do 2. Korpusu Polskiego oraz do 1. Czechosłowackiej Brygady Pancernej. Po zakończeniu konfliktu samochody rozpoznawcze Humber wciąż były używane przez niektóre armie świata. Belgijska policja używała ich aż do 1958 roku. Większość z pojazdów, które przetrwały wojnę, została zniszczona w latach 60. przez armię brytyjską, jako cele podczas ćwiczeń strzeleckich wojsk pancernych. Szacuje się, że do czasów współczesnych przetrwało tylko około 20 sztuk tego pojazdu.
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
