Hutiowate

hutiowate
Capromyidae[1]
Hamilton Smith, 1842
Capromys pilorides
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ssaki
Podgromada	ssaki żyworodne
Infragromada	łożyskowce
Rząd	gryzonie
Podrząd	Hystricomorpha
Infrarząd	Hystricognathi
Rodzina	hutiowate
Systematyka w Wikispecies
Multimedia w Wikimedia Commons

Hutiowate (Capromyidae) – rodzina gryzoni z infrarzędu Hystricognathi. Hutiowate, jak inne Hystricognathi różnią się od innych gryzoni strukturą kości czaszki. Część mięśni szczęki przechodzi przez otwory podoczodołowe i łączą się z kośćcem po drugiej stronie. Również ukształtowanie i wielkość otworu podoczodołowego odróżnia Hystricognathi od innych przedstawicieli Rodentia.

Zajmują terytoria w Ameryce Południowej^[2] i na Antylach. Dotychczas odkryto i opisano około 20 gatunków, zgrupowanych w 8 rodzajach. Około połowa gatunków jest uznana za wymarłe.

[edytuj] Charakterystyka

Hutiowate w niektórych aspektach przypominają nutrie. Pysk jest krótki, łuki jarzmowe silne i szerokie. Wzór zębowy członków tej podrodziny jest następujący: 1 / 1, 0 / 0, 1 / 1, 3 / 3 = 20. Waga hutiowatych^[3] wynosi do ok. 7 kg. Największy gatunek Capromys pilorides jest wielkości dużego kota domowego. Mniejsze hutiowate są wielkości szczura. Długość od 20 do 60 cm. Funkcjonalność ogonów jest zależna od gatunku. Niektóre są chwytne, a u niektórych pozostały jedynie jako relikt.

Jak prawie wszystkie gryzonie, hutiowate są zwierzętami stadnymi. Żyją w parach, rodzinach lub w dużych grupach, tworząc kolonie. Często mają wspólne gniazda lub nory.

[edytuj] Rozród

Okres godowy trwa cały rok. Ciąża: 110 do 140 dni. Rodzi się zazwyczaj od 1 do 6 młodych – przeciętnie 2

[edytuj] Środowisko naturalne

Niektóre gatunki hutiowatych są naziemne, inne są częściowo nadrzewne. Nie kopią nor, ale najczęściej mieszkają w dziuplach drzew lub szczelinach skalnych. Kilka gatunków jest uznawanych za szkodniki w rolnictwie.

[edytuj] Odżywianie

Większość gatunków hutiowatych jest herbiworami, choć niektóre żywią się małymi zwierzętami (bezkręgowcami, a nawet jaszczurkami).

[edytuj] Hutiowate jako pożywienie

Na hutiowate poluje się na Kubie, gdzie często są gotowane w garnku z dzikimi orzechami i miodem^[4][5]. Jednym z kulinarnych specjałów jest gulasz z hutii: sauté z zieloną papryką, cebulą, sosem pomidorowym i dużą ilością czosnku.

[edytuj] Systematyka

Podrodziny należące do hutiowatych^[6]

• Capromyinae Hamilton Smith, 1842
• † Hexolobodontinae Woods, 1989
• † Isolobodontinae Woods, 1989
• Plagiodontinae Ellerman, 1940

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

• Feldhamer, G. A., L. C. Drickamer, S. H. Vessey, and J. F. Merritt. 1999. Mammalogy. Adaptation, Diversity, and Ecology. WCB McGraw-Hill, Boston. xii+563pp.
• Lawlor, Timothy. 1979. Handbook to the orders and families of living mammals. Mad River Press, Eureka, California.
• Macdonald, David. 1984. The encyclopedia of mammals. Facts on File Publications, New York.
• Nowak, Ronald M. and John L. Paradiso. 1983. Walker's mammals of the world. The Johns Hopkins University Press, Baltimore and London, pp 803-810.
• Vaughan, T. A. 1986. Mammalogy. Third Edition. Saunders College Publishing, Fort Worth. vii+576 pp.
• Vaughan, T. A., J. M. Ryan, N. J. Czaplewski. 2000. Mammalogy. Fourth Edition. Saunders College Publishing, Philadelphia. vii+565pp.
• Wilson, Don E. and DeeAnn M. Reeder (eds.). 1993. Mammal species of the world: A taxonomic and geographic reference, 2nd ed.. Smithsonian Institution Press, Washington and London.
• Woods, C. A. 1984. Hystricognath rodents. Pp. 389-446 in Anderson, Sydney and J. Know Jones, Jr. (eds.). Orders and familes of mammals of the world. John Wiley and Sons, New York.