| II wyprawa krzyżowa Wyprawy krzyżowe | |||||||||
 Krzyżowcy przybywają do Konstantynopola | |||||||||
| Czas | 1147-1149 | ||||||||
| Miejsce | Anatolia, Królestwo Jerozolimskie, Półwysep Iberyjski | ||||||||
| Terytorium | Anatolia, Lewant, Półwysep Iberyjski | ||||||||
| Przyczyna | utrata Hrabstwa Edessy | ||||||||
| Wynik | przegrana Chrześcijan | ||||||||
| |||||||||
| Wyprawy krzyżowe Bitwy Łacinników |
|---|
I ludowa: Zemun • Wieselberg • Kserigordon • Civetot |
II wyprawa krzyżowa (1147-1149) – wyprawa wojenna rycerstwa zachodnioeuropejskiego skierowana przeciwko muzułmanom na terytorium Lewantu. Jej inicjatorami byli św. Bernard z Clairvaux i papież Eugeniusz III. Główną przyczyną jej zorganizowania było zdobycie hrabstwa Edessy przez muzułmanów.
Była to pierwsza krucjata prowadzona przez europejskich królów: francuskiego – Ludwika VII i niemieckiego – Konrada III. Udział wziął też Fryderyk Barbarossa, późniejszy organizator III wyprawy krzyżowej.
Wyprawa zakończyła się porażką i upadkiem wśród muzułmanów mitu o "niepokonanych chrześcijanach".
Spis treści |
Armie dwóch królów maszerowały oddzielnie przez Europę. Na terytorium Bizancjum osłaniane były przez cesarza Manuela I Komnena. Po opuszczeniu Bizancjum i wkroczeniu do Anatolii, armia Konrada III, osłabiona marszem do Konstantynopola, poniosła klęskę w bitwie pod Doryleum. Piechurzy niemieccy zostali całkowicie zaskoczeni atakiem tureckim. Doszło do masakry, w której Konrad utracił prawie 90% swojej armii. Reszta albo zawróciła albo dołączyła do Francuzów.
Po połączeniu sił chrześcijan z armią państw krzyżowych doszło do narady. Najprawdopodobniej pod wpływem nacisków nowo przybyłych krzyżowców podjęto decyzję o ataku na neutralny do tej pory Damaszek, zamiast na Mosul (rządzony przez Nur-ad Dina, który podbił hrabstwo Edessy). Oblężenie Damaszku trwało zaledwie pięć dni, po czym cała armia wycofała się w rozsypce na tereny Królestwa Jerozolimskiego. Wycofujących się krzyżowców nękało pragnienie i ciągłe ataki jazdy muzułmańskiej.
Klęska wyprawy była spowodowana głównie złą organizacją i nieustającymi kłótniami między królami. Zginęły tysiące ludzi, a mit niepokonanych armii krzyżowych minął bezpowrotnie. Nur ad-Din wykorzystał sytuację i zajął Damaszek.
W drodze na Bliski Wschód, flamandzcy, fryzyjscy, normańscy, angielscy, szkoccy i cześć niemieckich krzyżowców pomogła Portugalczykom przy oblężeniu Lizbony (1147). Wzięli też udział w walkach o Santarém i pomogli zdobyć Sintrę, Almadę, Palmelę i Setúbal. Krzyżowcom pozwolono zostać na podbitych terytoriach, gdzie wielu z nich osiedliło się na stałe.
| |||||||
