Ihor Iljuszyn, ukr. Ігор Ільюшин (ur. 23 kwietnia 1961 w Dniepropietrowsku) - ukraiński historyk, dr hab. nauk historycznych, prof. Kijowskiego Uniwersytetu Slawistycznego.
Jest absolwentem Uniwersytetu Kijowskiego (w 1988) oraz doktorem habilitowanym nauk historycznych (w 2003). Od 2004 kieruje Katedrą Stosunków Międzynarodowych Kijowskiego Uniwersytetu Slawistycznego, w latach 1997-2005 był członkiem grupy roboczej przy Ukraińskiej Komisji Rządowej ds. badania i oceny działalności Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińskiej Powstańczej Armii, w latach 2002-2003 był członkiem roboczego zespołu ekspertów przy Ukraińskiej Radzie Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony do spraw przeprowadzenia dodatkowych badań naukowych nad wydarzeniami na Wołyniu w latach 1943-1944.
W latach 2005-2006 prowadził wykłady z historii Europy Wschodniej na Uniwersytecie Jagiellońskim.
W 2007 został laureatem nagrody Polskiego Towarzystwa Historycznego Pro historia Polonorum.
Publikuje w Białorusi, Austrii, Polsce, Rosji, Słowacji, USA, Francji, Czechach i na Ukrainie. W Polsce w 2009 ukazała się jego książka "UPA i AK. Konflikt w Zachodniej Ukrainie (1939-1945)"[1].
Praca Iljuszyna, wydana przez Związek Ukraińców w Polsce została skrytykowana przez część historyków polskich, a także przez przedstawicieli Światowego Związku Żołnierzy AK, którzy zarzucili jej poważne błędy merytoryczne i stronniczość w ocenie faktów[2]. Również Grzegorz Motyka i Edmund Bakuniak zarzucili książce szereg błędów merytorycznych: oskarżanie strony polskiej o rozpoczęcie rzezi; przedstawianiu ludobójstwa polskiej ludności Wołynia i Małopolski Wschodniej jako konfliktu AK i UPA; tłumaczenie mniejszej ilości ofiar po stronie ukraińskiej różnicą potencjałów walczących stron, podczas gdy wynikała ona z różnych celów, jakie przyświecały obu stronom (UPA - eksterminacja ludności polskiej, AK - jej obrona). Iljuszyn przyznał, że taki był faktyczny powód różnicy[2].
