Indukcja magnetyczna (zwana również: "indukcją pola magnetycznego") to podstawowa wielkość wektorowa opisująca pole magnetyczne.
Indukcja magnetyczna jest definiowana nie wprost, ale przez siłę działającą na poruszający się ładunek elektryczny (noszącą nazwę siły Lorentza)[1]:
Jeżeli w pewnym obszarze na poruszający się ładunek działa siła określona przez następujący iloczyn wektorowy
gdzie:
– siła działająca na ładunek elektryczny z powodu jego ruchu w polu magnetycznym
– ładunek elektryczny
– prędkość ładunkuto w obszarze tym występuje pole magnetyczne o indukcji 
.
Skalarnie wartość siły Lorentza też można zapisać jako:
gdzie α – jest kątem pomiędzy wektorem prędkości a wektorem indukcji magnetycznej.
Wartość indukcji magnetycznej możemy określić przez siłę 
działającą na ładunek 
poruszający się w polu magnetycznym z prędkością 
, prostopadle kierunku indukcji, wówczas:
Z punktu widzenia matematycznego wektor indukcji magnetycznej jest pseudowektorem.
W układzie SI jednostką indukcji magnetycznej jest tesla oznaczana wielką literą T.
![\left[\text{T} \right] = \left[ {\frac {\text{N}}{\text{A} \cdot \text{m}}} \right]](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/math/d/5/9/d594ec317cb86bd49a51ba7a64bf9394.png)
