| Italo disco | |
| Pochodzenie | Włochy |
| Czas i miejsce powstania | 1983 |
| Instrumenty | syntezator |
| Największa popularność | Lata 80. XX wieku |
| Gatunki pokrewne | disco, post-disco, euro disco, dance |
| Podgatunki | |
| eurobeat | |
Italo disco – termin marketingowy wprowadzony w 1983 roku przez Bernharda Mikulskiego, założyciela wytwórni płytowej ZYX Music[1].
Termin odnosi się do włoskiej elektronicznej muzyki dyskotekowej z lat 80. oraz muzyki z innych części Europy i Ameryki Północnej, które ją naśladowały[1].
Muzyka italo disco wywodzi się z głównie z muzyki disco, funk i euro disco[1].
Typowy utwór nurtu italo disco ma kontrastujące ze sobą zwrotki i refren oraz podkład muzyczny z syntezatora.
Najbardziej znanymi przedstawicielami są zespoły i wykonawcy tacy jak: Savage, Ken Laszlo, P.Lion, Albert One, Radiorama, Valerie Dore, Sabrina, Scotch, Baltimora, Righeira, Ryan Paris, Spagna, Miko Mission, Mike Mareen, Silver Pozzoli, La Bionda, Gazebo, Eddy Huntington, Den Harrow.
Pod koniec dekady lat 80. popularność tego nurtu zaczęła drastycznie maleć, aż w końcu w połowie lat 90. całkowicie zniknął z rynku[1].
Na początku lat 90. Krzysztof Krawczyk próbując powrócić na estradę tworzył w nurcie italo disco, głownie remixy swoich starszych przebojów z lat 70. i 80., a także nagrał kilka innych utworów[2][3]. Natomiast nazwa italo disco była pierwowzorem dla nazwy nurtu polskiej muzyki tanecznej - disco polo.[4]
Z italo disco wywodzi się podgatunek tej muzyki: eurobeat. Muzyka italo disco często zaliczana jest do muzyki dance[5][3].
