Józef Ostafin (ur. 7 marca 1894 w Sułkowicach, zm. w 1947) – polski polityk, legionista, członek POW, powstaniec śląski, poseł na Sejm IV i V kadencji w II RP, członek AK i WiN.
Jako ochotnik wstąpił do II Brygady Legionów, w której walczył w kampanii karpackiej, na Bukowinie i Wołyniu. Później, po rozwiązaniu Legionów, wcielono go do wojska austriackiego. Ostafin upozorował własną śmierć, po czym pod fałszywym nazwiskiem wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Później w Wojsku Polskim brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
Następnie ukończył Akademię Rolniczą w Dublanach. Był jednym z uczestników III powstania śląskiego. Później pracował w Związku Kółek Rolniczych. W 1932 rozpoczął pracę w szkolnictwie. W 1935 został wybrany na posła (kandydował z okręgu nr 77). Do Sejmu udało mu się wejść także w 1938 (tym razem z okręgu nr 62).
Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez Rosjan we Lwowie. Po zwolnieniu przeniósł się do Krakowa, gdzie rozpoczął działalność konspiracyjną. W 1941 wstąpił do Związku Walki Zbrojnej, później był w Armii Krajowej. W 1944 trafił do organizacji NIE, w której wkrótce został zastępcą komendanta obszaru krakowskiego.
Po zakończeniu wojny był członkiem organizacji Wolność i Niezawisłość. Schwytany przez komunistyczne służby bezpieczeństwa, 10 września 1947 skazany na śmierć za działalność w WiN.
W 1937 roku został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].
