Józef Rostafiński (ur. 14 sierpnia 1850 w Warszawie, zm. 5 maja 1928 w Krakowie) – botanik, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego; członek PAU, pionier polskiej florystyki.
Studiował nauki przyrodnicze w Szkole Głównej w Warszawie (1866-1869). Potem studiował w Jenie, Halle, a następnie w Strasburgu. Od 1877 (zatwierdzony 1878) był członkiem korespondentem, od 1883 – członkiem czynnym Akademii Umiejętności (od 1918 Polskiej Akademii Umiejętności); w l. 1920-1923 – dyrektor Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego PAU; w l. 1890-1907 – sekretarz Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego AU; od 1873 współpracownik (od 1877 członek) Komisji Fizjograficznej AU[1].
Jedna z jego książek, Przewodnik do oznaczania roślin w Polsce dziko rosnących, doczekała się 21 wydań między 1886 i 1979 rokiem.
Był ojcem Jana Rostafińskiego oraz dziadkiem Wojciecha Rostafińskiego.
