Józef Sigalin (ur. 6 listopada 1909 w Warszawie, zm. 25 grudnia 1983 tamże) – polski architekt i urbanista.
Sigalin pochodził z rodziny warszawskich fabrykantów pochodzenia żydowskiego, producentów popularnych przed wojną kefirów[1]. Był najmłodszym wśród sześciorga rodzeństwa; podobnie jak bracia Grzegorz i Roman podjął studia architektoniczne, a także prawnicze, jednak nie zdołał ukończyć ich przed wybuchem wojny[1]. Jego dwaj bracia zostali zamordowani na Wschodzie. Okres wojny spędził w ZSRR jako naczelnik wydziałów budowlanych kopalni w Krzemieńcu i fabryki jedwabiu w Leninabadzie[2]. Następnie wstąpił do Armii Czerwonej i służył w Iranie[2]. Po rekonstrukcji Wojska Polskiego w ZSRR Sigalin służył w dywizji kościuszkowskiej, gdzie był oficerem sztabowym. Do Warszawy powrócił w 1945 roku w stopniu majora[1]. W 1946 roku ukończył studia architektoniczne i obronił dyplom u prof. Jana Zachwatowicza[1].
W swoich wspomnieniach zapisał, że odnalazł w zrujnowanej Warszawie figurę Zygmunta III z pomnika tego władcy[1].
Był jednym z założycieli Biura Planowania i Odbudowy PKWN i szefem Biura Odbudowy Stolicy[1] (1945), współtworzył Plan Generalny Warszawy w latach 1951-1953. W latach 1951-1956 był pierwszym naczelnym architektem Warszawy, w latach 1945-1946 nadzorował budowę Mostu Poniatowskiego, a od 1947 do 1949 roku (razem z Janem Knothem i Zygmuntem Stępińskim) realizował budowę Trasy W-Z, później w okresie 1950-1955 Marszałkowskiej Dzielnicy Mieszkaniowej (MDM), a w latach 1952-1955 był formalnie, z polecenia prezydenta Bolesława Bieruta, pełnomocnikiem ds. budowy Pałacu Kultury i Nauki (w rzeczywistości budowę PKiN nadzorował Henryk Janczewski)[3]. W następnych latach (do 1974) nadzorował budowy trasy Starzyńskiego, Wybrzeża Szczecińskiego i Helskiego, obwodnicy śródmiejskiej od Okopowej do Towarowej, ul. Waryńskiego i Trasy Łazienkowskiej.
Był autorem projektów architektonicznych ukształtowania placów Zamkowego, Konstytucji, Defilad i Zawiszy. Współtworzył osiedle Mariensztat, parki Traugutta i Agrykola, tereny zieleni wokół Pałacu Kultury i Nauki, w rejonie Wisły oraz Świdra.
