| Bahasa Indonesia | |
| Obszar | Indonezja, Timor Wschodni, Malezja i inne |
| Liczba mówiących | 23 mln. (język ojczysty) + 140 mln.(język wyuczony) |
| Ranking | 56. |
| Klasyfikacja genetyczna | Języki austronezyjskie *Języki malajsko-polinezyjskie **Język indonezyjski |
| Pismo | łacińskie |
| Status oficjalny | |
| język urzędowy | Indonezja |
| Regulowany przez | ? |
| Kody języka | |
| ISO 639-1 | id |
| ISO 639-2 | ind |
| ISO 639-3 | ind |
| SIL | INZ |
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata | |
 | |
 | |
Język indonezyjski (Bahasa Indonesia) - od 1949 język urzędowy w Indonezji. Języka indonezyjskiego używa około 163 mln. osób, z czego dla 23 mln. jest to język ojczysty[1].
Powstał w 1928 przez deklarację o stworzeniu nowego języka (obok malajskiego). W związku z tym jest do niego silnie zbliżony, wyróżnia się zaś m.in. większą liczbą zapożyczeń z języka niderlandzkiego. Zapisywany jest przy pomocy alfabetu łacińskiego. Wśród interesujących cech języka indonezyjskiego wymienić można m.in. tendencje do silniejszego odróżniania wieku od płci (np. kakak - starszy brat lub siostra, adik - młodszy brat lub siostra) i sposób wyrażania "wiele" poprzez powtórzenie danego słowa: kucing - kot, dua kucing - dwa koty itd., ale: kucing-kucing - wiele kotów (zapisywane często jako: kucing2). Dominuje szyk SVO, choć w konstrukcjach biernych używa też OSV.
| Przednie | Centralne | Tylne | |
|---|---|---|---|
| Przymknięte | iː | uː | |
| Półprzymknięte | e | ə | o |
| Otwarte | a |
Indonezyjski posiada także dwugłoski /ai/, /au/ i /oi/. W sylabach zamkniętych, tak jak w wyrazie air "woda", dwie samogłoski są wymawiane oddzielnie.
| Wargowe | Zębowe | Zadziąsłowe | Podniebienne | Miękko- podniebienne | Krtaniowe | |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Zwarte nosowe | m | n | ɲ | ŋ | ||
| Zwarte ustne | p b | t d | k g | ʔ | ||
| Zwarto- szczelinowe | ʧ ʤ | |||||
| Szczelinowe | (f) | s (z) | (ʃ) | (x) | h | |
| Półotwarte | w | l r | j |
Spółgłoski w nawiasach występują tylko w zapożyczeniach
| |||||
