Język staronordyjski

norrœnt mál, dǫnsk tunga
Obszar	Skandynawia i inne
Liczba mówiących	Język wymarły
Ranking	-
Klasyfikacja genetyczna	Języki indoeuropejskie *Języki germańskie **Języki skandynawskie ***Język staronordyjski
Pismo	łacińskie, runiczne
Status oficjalny
język urzędowy	-
Regulowany przez	-
Kody języka
ISO 639-1	-
ISO 639-2	non
ISO 639-3	non
SIL	-
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
W Wikisłowniku: Słownik języka staronordyjskiego

Początek X w. Zasięg dialektu zachodniego staronordyckiego oraz wschodniego staronordyckiego. Języki: starogotlandzki, staroangielski oraz starosaksoński wraz ze starodolnofrankijskim – o pewnym stopniu wzajemnego zrozumienia z mówiącymi językiem staronordyckim.

Język staronordyjski (staronordycki, staroislandzki, norse) – język z grupy języków germańskich, którym posługiwali się Wikingowie od VIII wieku do ok. 1300. Powstał z pranordyckiego w VIII w.

Z niego rozwinęły się współczesne języki skandynawskie: islandzki, norweski, farerski, szwedzki i duński oraz wymarły język norn z Szetlandów. Najbardziej podobny do niego jest współczesny język islandzki.

Język staronordyjski wpływał również na język angielski, w szczególności dialekty szkockie mają dużo zapożyczeń z tego języka (zob. język scots)

[edytuj] Dialekty

Język staronordyjski nie był jednolity i rozpadał się na kilka zespołów dialektów. Do najczęściej wyróżnianych zaliczają się:

• dialekt zachodni – używany głównie na terenach dzisiejszej Norwegii, Islandii i Wysp Owczych, wyewoluowały z niego późniejsze języki norweski, farerski i islandzki.

• dialekt wschodni – używany głównie na terenach dzisiejszej Danii i Szwecji, rozwinęły się z niego języki duński i szwedzki

• dialekt starogotlandzki – używany na terenach Gotlandii, czasami uznawany za wariant dialektu wschodniego

Najwięcej inskrypcji zachowało się w dialektach zespołu zachodniego, przez co stały się one podstawą częściowo zrekonstruowanej, ustandaryzowanej formy języka staronordyckiego, nauczanej obecnie na uniwersytetach do celów akademickich.

W średniowieczu język staronordyjski zapisywany był tradycyjnie alfabetem runicznym. Dzisiejsza ustandaryzowana ortografia w alfabecie łacińskim oparta jest na pisowni średniowiecznej literatury islandzkiej.

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Podręcznik do nauki języka staronordyjskiego (ang.)
• Słownik języka staronordyjskiego (ang.)
• Kurs staronordyjskiego online University of Texas at Austin (ang.)
• Strona poświęcona językowi i kulturze staronordyjskiej duży wybór materiałów do nauki (ros.)