| བོད་སྐད་ bod-skad | |
| Obszar | Tybet, Bhutan, Kaszmir |
| Liczba mówiących | ok. 6,5 miliona |
| Klasyfikacja genetyczna | Chińsko-tybetańska • Języki tybetańskie ••Języki tybeto-birmańskie •••Język tybetański |
| Pismo | tybetańskie |
| Status oficjalny | |
| język urzędowy | Tybet, Bhutan |
| Regulowany przez | brak oficjalnej regulacji |
| Kody języka | |
| ISO 639-1 | bo |
| ISO 639-2 | tib |
| SIL | BOD |
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata | |
 | |
 | |
Język tybetański (tyb. བོད་སྐད།, Wylie: bod-skad, ZWPY: Pögä) to język z gałęzi tybeto-birmańskiej rodziny języków sino-tybetańskich. Jest językiem ojczystym Tybetańczyków. Używany w Tybecie, Syczuanie, Qinghai (regiony w granicach obecnej Chińskiej Republiki Ludowej) oraz w Bhutanie, Indiach, Nepalu, a także w diasporze Tybetańczyków rozproszonych m.in. w Norwegii, Szwajcarii, Republice Chińskiej, w USA. Posługuje się nim ok. 6,5 mln ludzi.
Wyróżnia się tu 9 grup dialektów, czasami wzajemnie niezrozumiałych. Z tego względu niektórzy językoznawcy traktują język tybetański jako tzw. makrojęzyk, na który składa się ponad 50 spokrewnionych języków[1]. Klasyczny język tybetański oraz współczesny język literacki powstały w oparciu o centralne dialekty Lhasy; najstarsze zabytki piśmiennictwa w tym języku pochodzą z VII wieku.
Jest językiem aglutynacyjnym. Szyk zdania: SOV.
Spis treści |
Pionierem tybetologii i autorem pierwszych prac na temat języka tybetańskiego był węgierski badacz i podróżnik Aleksander Csoma de Körös. W poszukiwaniu praojczyzny Węgrów wyruszył pieszo w 1819 r. w podróż na wschód, która zawiodła go w Himalaje do kraju Ladakh. Tam spędził w klasztorach siedem lat, studiując język, religię, pisma i obrzędy buddyzmu tybetańskiego. W 1834 r. ukazał się drukiem w Kalkucie jego słownik tybetańsko-angielski, a następnie gramatyka języka tybetańskiego.
| ||||||||
