| Jańcio Wodnik | |
| Gatunek | film psychologiczny film poetycki |
| Data premiery | 17 lutego 1994 |
| Kraj produkcji | Polska |
| Język | polski |
| Czas trwania | 100 min. |
| Reżyseria | Jan Jakub Kolski |
| Scenariusz | Jan Jakub Kolski |
| Główne role | Franciszek Pieczka Grażyna Błęcka-Kolska Bogusław Linda |
| Muzyka | Zygmunt Konieczny |
| Zdjęcia | Piotr Lenar |
| Scenografia | Tadeusz Kosarewicz |
| Montaż | Ewa Pakulska |
| Produkcja | Andrzej Stachecki |
Jańcio Wodnik – polski film w reżyserii Jana Jakuba Kolskiego.
Spis treści |
Na polnej drodze wędrowny dziad znajduje kobyłkę, która, obita i schorowana, zdycha. Grzebie zwierzę i rzuca klątwę na pobliską wieś, gdzie mieszka Jańcio - nosiwoda, filozof, człowiek kochający życie i swoją młodą żonę Weronkę. Bohater zostanie przez Boga wystawiony na próbę - dostrzega w sobie moc czynienia cudów. Zostawia swoją ciężarną żonę i rusza w świat, obiecując wrócić przed rozwiązaniem. Wędruje po wsiach uzdrawiając ludzi. Spotka Stygmę, wędrownego kuglarza udającego stygmatyka. Żona Jańcia rodzi im syna, który ma ogon. Żona licząc na uzdrowicielską moc Jańcia, udaje się do niego z chłopcem. Bohater nie potrafi jednak uzdrowić własnego syna - dar od Boga zostaje mu odebrany. Jańcio budzi się opuszczony przez ludzi, pilnowany przez wierną Weronkę.
Postać "Jańcia Wodnika" jest duchowym patronem Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuki Filmowej "Prowincjonalia" we Wrześni.
Nagrody wręczane na tymże Festiwalu noszą nazwę Jancio Wodnik.
| |||||||||||