| Jacek Kurski | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 22 lutego 1966 Gdańsk |
| Poseł do PE VII kadencji | |
| Przynależność polityczna | Solidarna Polska |
| Okres urzędowania | od 14 lipca 2009 |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach | |
Jacek Olgierd Kurski (ur. 22 lutego 1966 w Gdańsku) – polski dziennikarz i polityk, z wykształcenia ekonomista, w latach 2005–2009 poseł na Sejm V i VI kadencji, od 2009 poseł do Parlamentu Europejskiego.
Spis treści |
Absolwent III LO im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku (Topolówki). W 1997 ukończył studia na Wydziale Ekonomii Uniwersytetu Gdańskiego w zakresie handlu zagranicznego. Na przełomie lat 80. i 90. publikował artykuły w prasie niezależnej i prawicowej, m.in. w "Tygodniku Solidarność". Był współpracownikiem agencji DPA oraz gdańskim korespondentem BBC. Od 1991 do 1994 pracował w Telewizji Polskiej. Współtworzył programy publicystyczne Lewiatan, Sprawę dla reportera, Rozmowy kanciastego stołu i Refleks. Od 1994 do 1998 prowadził agencję reklamową.
W styczniu 1993 opublikował napisaną wspólnie z Piotrem Semką książkę Lewy czerwcowy, będącą zapisem wywiadów z politykami związanymi z rządem Jana Olszewskiego na temat kulisów odwołania gabinetu w czerwcu 1992. Rok później zrealizował film Nocna zmiana poświęcony tej samej tematyce. W 2005 wyreżyserował film dokumentalny III RP – kto miał rację?[1].
W 2001 został odznaczony Odznaką Zasłużony Działacz Kultury.
Od 1980 współpracował z opozycją antykomunistyczną. Zajmował się m.in. kolportażem podziemnych wydawnictw. W połowie lat 80. wstąpił do NSZZ "Solidarność". Od 1986 do 1989 był redaktorem pisma "Solidarność Regionu Gdańskiego". Po 1989 związany był z wieloma partiami prawicowymi. Na początku lat 90. współpracował z Porozumieniem Centrum[2], na czele którego stał Jarosław Kaczyński. W 1993 przed wyborami parlamentarnymi był szefem kampanii wyborczej tego ugrupowania. W wyborach tych bez powodzenia kandydował do Sejmu z gdańskiej listy PC (otrzymał 5973 głosy).
Od połowy lat 90. współpracował z Janem Olszewskim, przystępując do tworzonego przez byłego premiera Ruchu Odbudowy Polski. Brał udział w kampanii prezydenckiej w wyborach w 1995, następnie pełnił funkcję prezesa oddziału partii w Gdańsku[3] oraz rzecznika prasowego ROP[4]. Opowiadał się za współpracą z Akcją Wyborczą Solidarność[5], jednocześnie krytykował jej zbliżenie do Unii Wolności. W wyborach parlamentarnych w 1997 bezskutecznie ubiegał się o mandat posła jako lider listy ROP w województwie gdańskim (otrzymał 17 205 głosów[6]).
Po wyborczej porażce odszedł z dotychczasowego ugrupowania, razem ze swoją frakcją (tzw. "Stowarzyszeniem ROP"), wkrótce przystąpił do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego wchodzącego w skład AWS. W ZChN objął funkcje wiceprezesa[7] i prezesa Zarządu Pomorskiego[8]. W 1998 uzyskał mandat radnego sejmiku pomorskiego. W latach 1998–2001 pełnił funkcję wicemarszałka województwa pomorskiego[9]. W wyborach do Sejmu w 2001 kandydował z listy Akcji Wyborczej Solidarność Prawicy w okręgu toruńskim (otrzymał 3072 głosy)[10]. W tym samym okręgu, z ostatniego miejsca na liście AWSP miał startować były minister rolnictwa Jacek Janiszewski. Tuż przed oddaniem listy do komisji wyborczej Jacek Kurski samowolnie dopisał przed Janiszewskim inną osobę o takim samym nazwisku. Za manipulowanie listą kandydatów został usunięty ze Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego[11].
Po przegranych przez AWSP wyborach wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości[12]. Nie otrzymał jednak miejsca na liście kandydatów w wyborach samorządowych w 2002. Odszedł z PiS do Ligi Polskich Rodzin[13]. Jako kandydat LPR został ponownie wybrany do sejmiku[14], obejmując funkcję jego wiceprzewodniczącego[15]. Był również kandydatem LPR na stanowisko prezydenta Gdańska, uzyskał 8,53% głosów i nie przeszedł do drugiej tury wyborów[16].
Był głównym autorem kampanii wyborczej Ligi Polskich Rodzin do Parlamentu Europejskiego. W 2004 popadł w konflikt z liderem LPR na Pomorzu Robertem Strąkiem i został wykluczony z tej partii, po czym ponownie przystąpił do PiS[17]. Z listy tej partii w wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany w okręgu gdańskim posłem na Sejm V kadencji (otrzymał 26 446 głosów).
Jest krytykiem środowisk postrzeganych przez niego jako postkomunistyczne czy liberalne (dawniej Kongresu Liberalno-Demokratycznego i Unii Wolności, a obecnie Platformy Obywatelskiej). W wypowiedziach publicznych wielokrotnie sprzeciwiał się zawieraniu przez PiS jakiejkolwiek koalicji z PO. Krytykował również środowisko "Gazety Wyborczej", w której pracuje jego starszy brat Jarosław. Jest również publicystą Radia Maryja[18].
Brał udział w kampanii wyborczej Lecha Kaczyńskiego w trakcie wyborów prezydenckich w tym samym roku. Organizował m.in. konwencję PiS, zmienił też logo ugrupowania. Przed II turą wyborów udzielił autoryzowanego wywiadu tygodnikowi Angora, w którym stwierdził, że "Poważne źródła na Pomorzu mówią, że dziadek Donalda Tuska zgłosił się na ochotnika do Wehrmachtu"[19]. Konsekwencją tych słów było usuniecie go ze sztabu wyborczego Lecha Kaczyńskiego (11 października 2005)[20]. Następnie, 13 października, decyzją sądu partyjnego PiS został wykluczony z partii[21]. Kilka dni później okazało się jednak, że dziadek Donalda Tuska faktycznie służył w Wehrmachcie, lecz przypuszcza się, że został wcielony siłą, a z Wehrmachtu zbiegł do Polskich Sił Zbrojnych, gdzie miał walczyć do końca wojny. 14 listopada sąd dyscyplinarny PiS rozpatrzył pozytywnie odwołanie Kurskiego i przywrócił mu członkostwo w partii, ograniczając karę do nagany[22].
W wyborach parlamentarnych w 2007 Jacek Kurski po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 23 585 głosów. W 2009 z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu wyborczym Olsztyn został eurodeputowanym VII kadencji (otrzymał 62 929 głosów)[23]. W rankingu polskich europosłów za pierwszy rok, sporządzonym przez polskich dziennikarzy i ekspertów zajmujących się polityką europejską, uzyskał przedostatnią lokatę; należał też do posłów z najsłabszą frekwencją na posiedzeniach i głosowaniach z całego europarlamentu[24].
Od stycznia 2008 do lipca 2010 zasiadał w komitecie politycznym PiS. W styczniu 2011 ponownie wszedł w jego skład[25]. 4 listopada 2011 komitet polityczny PiS zdecydował o jego wykluczeniu z partii[26]. Zaangażował się w budowę powstałej w 2012 partii Solidarna Polska, której został wiceprezesem.
13 czerwca 2006 w trakcie programu Teraz my! oskarżył Platformę Obywatelską i komitet wyborczy Donalda Tuska o finansowanie kampanii wyborczej przed wyborami prezydenckimi oraz parlamentarnymi w 2005 z pieniędzy nielegalnie wyprowadzonych z PZU. Prokuratura Okręgowa w Warszawie umorzyła śledztwo w grudniu 2006 z powodu niestwierdzenia przestępstwa[27]. W odpowiedzi na zarzuty Platforma Obywatelska oskarżyła Jacka Kurskiego o zniesławienie i domagała się przeprosin w mediach oraz przekazania 100 tys. zł na Caritas. 3 kwietnia 2007 Sąd Okręgowy w Warszawie wydał wyrok nakazujący Jackowi Kurskiemu przeproszenie Donalda Tuska na łamach "Rzeczpospolitej" i "Gazety Wyborczej" oraz w TVN i TVP. Zasądził też 15 tys. zł na rzecz Caritas Polska[28].
12 czerwca 2007 Sąd Okręgowy w Warszawie uznał, iż Jacek Kurski naruszył dobra osobiste spółki Agora S.A. podczas programu telewizyjnego "Warto rozmawiać" z 8 maja 2006 poprzez wygłaszanie niepotwierdzonych zarzutów zniesławiających firmę. Sąd nakazał przeproszenie w "Gazecie Wyborczej" i w TVP2 oraz wpłatę 10 tys. zł na cel społeczny[29]. Sąd Apelacyjny w Warszawie utrzymał ten wyrok w mocy. Jacek Kurski, komentując to orzeczenie, twierdził, iż "Gazeta Wyborcza" przy pomocy posłusznych i usłużnych sędziów (...) może każdego zniszczyć i opluć (...). Za tę wypowiedź został pozwany przez wydawcę, a następnie ponownie zobowiązany sądownie do publikacji przeprosin. Pozwany, mimo uprawomocnienia się wyroku i wezwań, uchylał się od wykonania orzeczeń sądu, wobec czego Agora S.A. sama je zrealizowała w ramach tzw. wykonania zastępczego na koszt dłużnika[30].
Syn Anny Kurskiej, działaczki NSZZ "Solidarność" i byłej senator. Brat Jarosława Kurskiego, dziennikarza "Gazety Wyborczej". Żonaty (żona Monika), ma troje dzieci (Antoniego, Zuzannę i Olgierda).
