| Jacek Rostowski | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 30 kwietnia 1951 Londyn |
| Minister finansów | |
| Przynależność polityczna | Platforma Obywatelska |
| Okres urzędowania | od 16 listopada 2007 |
| Poprzednik | Zyta Gilowska |
| Poseł VII kadencji Sejmu | |
| Przynależność polityczna | Platforma Obywatelska |
| Okres urzędowania | od 8 listopada 2011 |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach | |
Jacek Rostowski, właściwie Jan Antony Vincent-Rostowski (ur. 30 kwietnia 1951 w Londynie) – polski i brytyjski ekonomista, od 2007 minister finansów w pierwszym i drugim rządzie Donalda Tuska, od 2011 również poseł na Sejm VII kadencji.
Spis treści |
Jacek Rostowski jest wnukiem Jakuba Rothfelda (Rostowskiego), neurologa, profesora Uniwersytetu Lwowskiego i Polskiego Wydziału Lekarskiego w Edynburgu[1].
Jego ojciec Roman Rostowski był sekretarzem i tłumaczem Tomasza Arciszewskiego[2], premiera rządu polskiego na uchodźstwie. Po II wojnie światowej ojciec pozostał na emigracji politycznej. Jacek Rostowski spędził dzieciństwo w brytyjskich placówkach dyplomatycznych m.in. w Kenii, Mauritiusie i na Seszelach. Posiada obywatelstwo zarówno brytyjskie, jak i polskie.
Jacek Rostowski jest żonaty, ma dwoje dzieci.
W latach 1988–1995 był wykładowcą w UCL School of Slavonic and East European Studies, University of London. Od 1992 do 1995 pracował także w Centre for Economic Performance, London School of Economics and Political Science (LSE). W 1995 został profesorem mianowanym prywatnej uczelni (nie posiada tytułu naukowego ani stopnia naukowego doktora) i kierownikiem Katedry Ekonomii na Central European University w Budapeszcie.
W latach 1989–1991 pełnił funkcję doradcy ekonomicznego wicepremiera i ministra finansów Leszka Balcerowicza, a w latach 1997–2001 kierował Radą Makroekonomiczną w Ministerstwie Finansów. Od 2002 do 2004 był doradcą prezesa NBP. Doradzał również rządowi Federacji Rosyjskiej w sprawach polityki makroekonomicznej.
Od 2004 zajmował stanowisko doradcy zarządu Banku PEKAO S.A. (zawiesił tę działalność, obejmując urząd ministra). Należy do współzałożycieli Centrum Analiz Społeczno-Ekonomicznych (CASE), zasiadał w radzie tej fundacji (członkostwo zawieszone wraz z objęciem funkcji ministra). Jest autorem publikacji poświęconych problematyce rozszerzonej Unii Europejskiej, polityce monetarnej, kursowej i transformacji gospodarek postkomunistycznych.
16 listopada 2007 został ministrem finansów w pierwszym rządzie Donalda Tuska[4]. W okresie pobytu w Wielkiej Brytanii należał do Partii Konserwatywnej. W 2009 złożył wniosek o przyjęcie do Platformy Obywatelskiej[5]. Został wybrany przez serwis "Emerging Markets" "Ministrem Finansów Roku 2009 Europejskich Rynków Wschodzących"[6].
W wyborach parlamentarnych w 2011 z listy PO uzyskał mandat posła VII kadencji w okręgu warszawskim, otrzymując 10 743 głosy[7]. W drugim rządzie Donalda Tuska zachował stanowisko ministra finansów.
| ||||||||||
| |||||||
| |||||||
