| Jacques Villeneuve | |
 Jacques Villeneuve w 2010 roku | |
| Imię, nazwisko | Jacques Joseph Charles Villeneuve |
| Kraj |  Kanada |
| Data urodzenia | 9 kwietnia 1971 |
| Sukcesy | |
1995: CART (mistrz) | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |
Jacques Joseph Charles Villeneuve (ur. 9 kwietnia 1971) – kanadyjski kierowca wyścigowy, zdobywca tytułów mistrzowskich w Formule 1 i serii IndyCar.
Urodził się w St-Jean-sur-Richelieu w prowincji Quebec. Jest synem Gilles'a Villeneuve'a, kierowcy Formuły 1, który zginął podczas kwalifikacji do Grand Prix Belgii w 1982 kiedy Jacques miał 11 lat. Jego stryj (młodszy brat Gilles'a), który także nazywał się Jacques Villeneuve, był kierowcą w amerykańskich i kanadyjskich wyścigach (m.in. zwyciężył w jednym wyścigu IndyCar).
Mieszka obecnie w Villars-sur-Ollon w Szwajcarii, jest jednak obywatelem Kanady. Jest żonaty. W 2001 zagrał w filmie Sylvestra Stallone'a Wyścig jako kierowca wyścigowy. W lutym 2007 rozpoczął kariere muzyczną wydając płyte "Private Paradise"[1].
Spis treści |
Idąc w ślady innych członków rodziny, młody Jacques rozpoczął od 1989 rywalizację we Włoskiej Formule 3; jeździł w niej do 1991. Od 1992 przeszedł do Japońskiej Formuły 3, wygrał trzy wyścigi i zajął drugą pozycję w klasyfikacji. W 1993 przeniósł się do serii Toyota Atlantic, wygrał w niej pięć wyścigów w barwach zespołu Forsythe-Green i ukończył sezon na trzecim miejscu. W 1994 przeniósł się z zespołem poziom wyżej – do serii Indy Car. W pierwszym sezonie wygrał w niej jeden wyścig, zajął 6. miejsce w klasyfikacji oraz został debiutantem roku. Natomiast w 1995 nie miał już sobie równych wygrywając cztery wyścigi (w tym słynny Indianapolis 500) i zdobywając tytuł mistrzowski.
Przygodę z Formułą 1 rozpoczął w sezonie 1996 w stajni Williams. W swoim debiutanckim wyścigu zdobył pole position (co wcześniej udało się jedynie Mario Andrettiemu i Carlosowi Reutemannowi) i miejsce na podium (wyciek paliwa na pięć okrążeń przed metą przeszkodził mu w zostaniu drugim, po Giancarlo Baghettim kierowcą, który wygrał w swoim debiucie). Wygrał cztery wyścigi, 11 razy stawał na podium, ukończył sezon na drugiej pozycji z 78 punktami. Te rekordy pobił w sezonie 2007 Lewis Hamilton (12 razy na podium, ukończony sezon z 109 punktami). Ostatecznie uplasował się na drugiej pozycji za swoim partnerem z zespołu, Damonem Hillem i pomógł Williamsowi w zdobyciu tytułu Mistrza Świata Konstruktorów. Po odejściu Hilla do zespołu Arrows, Villeneuve stał się numerem jeden w stajni. W tym sezonie wygrał siedem wyścigów i zdobył tytuł Mistrza Świata Kierowców. Wywalczył 10 pole position, 8 razy stawał na podium i zdobył 81 punktów. Tytuł zapewnił sobie dopiero w ostatnim wyścigu, pokonując Michaela Schumachera ze stajni Ferrari. W sezonie 1998 nie zdołał wygrać nawet pojedynczego wyścigu, głównie za sprawą słabych silników Mecachrome.
Od sezonu 1999 dołączył do nowej stajni British American Racing (BAR), której współzałożycielem był osobisty menadżer Jacques'a Craig Pollock. Oczekiwania były duże, ale zespół nie zdobył nawet pojedynczego punktu przez cały sezon. Przez pięć lat pracy dla stajni nie zajął lepszej niż siódma pozycji w klasyfikacji generalnej. Głównym powodem niepowodzeń były notoryczne awarie bolidów. W 2003 media skrytykowały Villeneuve'a po tym jak jego młodszy partner z zespołu, Jenson Button regularnie okazywał się lepszy od niego. Z powodu jego słabych wyników i zdobycia tylko 6 punktów skrytykowano także jego wynagrodzenie, które wynosiło 19 milionów dolarów za rok. W ostatnim wyścigu został zastąpiony przez Takumę Satō, który jeździł za Kanadyjczyka także w całym następnym sezonie. BAR w sezonie 2004 wspiął się z piątej na drugą pozycję w klasyfikacji generalnej. Od 1996 do 2003 Villeneuve uczestniczył w 131 Grand Prix, wygrał 11 razy i zdobył 13 pole position.
Villeneuve powrócił do Formuły 1 w sezonie 2004 na ostatnie trzy wyścigi sezonu, za sprawą francuskiej stajni Renault. Miał za zadanie pomóc w zdobyciu tytułu wicemistrzowskiego (Renault walczyło o drugą pozycję ze stajnią BAR). Nie zdołał jednak zdobyć ani jednego punktu. Ostatecznie Renault uplasował się na trzeciej pozycji.
Od sezonu 2005 był kierowcą stajni Sauber. W klasyfikacji końcowej sezonu 2005 Villeneuve zajął 14. miejsce, zdobywając 9 punktów.
Umowa z BMW Sauber została rozwiązana 7 sierpnia 2006. Jego miejsce w drużynie BMW Sauber zajął Robert Kubica.
W 2007 roku Villeneuve wystartował w wyścigu 24 godziny Le Mans w zespole Peugeot oraz zaliczył kilka startów w NASCAR. Planował zaliczyć cały sezon w następnym roku, ale nic z tego nie wyszło. Ponownie wystartował w Le Mans zajmując w nim drugie miejsce. Wystartował też w czterech wyścigach Speedcar Series. W 2009 ponownie zaliczył kilka startów w niższych seriach NASCAR.
W czerwcu 2009 potwierdził, że rozmawia z kilkoma zespołami Formuły 1 na temat swoich startów w sezonie 2010[2].
Po nieudanym powrocie do Formuły 1 w sezonie 2010 ze Stefan Grand Prix Villeneuve postanowił złożyć aplikację z kandydaturą własnego zespołu który miałby się nazywać Villeneuve Racing i uczestniczyć w sezonie 2011. Siedziba zespołu miałaby być zlokalizowana w Wielkiej Brytanii ale zespół miałby być zarejestrowany jako kanadyjski. Pierwszym kierowcą tego zespołu miałby być sam właściciel zespołu.
21 lipca 2010 Villeneuve w wywiadzie oznajmił iż Villeneuve Racing połączyło siły z Durango które także złożyło aplikację o trzynaste miejsce w stawce na sezon 2011. 8 września 2010 FIA oznajmiła, że w sezonie 2011 w stawce będzie wciąż 12 zespołów, tym samym odrzucając kandydaturę Villeneuve-Durango. Jacques Villeneuve oświadczył, że wciąż nie rezygnuje z planów powrotu do F1[3].
| Sezon | Zespół | Konstruktor | Zgł. | PKT | P. | P1 | P2 | P3 | Punkt. | PP | NO | NS | DK | NZ | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 2006 | BMW Sauber F1 Team | BMW | 12 | 7 | 14 | - | - | - | 4 | - | - | 4 | - | - | ||||
| 2005 | Sauber Petronas | Sauber-Petronas | 19 | 9 | 14 | - | - | - | 3 | - | - | 4 | - | - | ||||
| 2004 | Mild Seven Renault F1 Team | Renault | 3 | - | 21 | - | - | - | - | - | - | - | - | - | ||||
| 2003 | Lucky Strike B.A.R. Honda | B.A.R.-Honda | 15 | 6 | 16 | - | - | - | 2 | - | - | 8 | - | - | ||||
| 2002 | Lucky Strike B.A.R. Honda | B.A.R.-Honda | 17 | 4 | 12 | - | - | - | 2 | - | - | 7 | - | - | ||||
| 2001 | Lucky Strike B.A.R. Honda | B.A.R.-Honda | 17 | 12 | 7 | - | - | 2 | 4 | - | - | 6 | - | - | ||||
| 2000 | Lucky Strike Reynard B.A.R. Honda | B.A.R.-Honda | 17 | 17 | 7 | - | - | - | 7 | - | - | 4 | - | - | ||||
| 1999 | British American Racing | B.A.R.-Supertec | 16 | - | 22 | - | - | - | - | - | - | 12 | - | - | ||||
| 1998 | Winfield Williams | Williams-Mecachrome | 16 | 19 | 5 | - | - | 2 | 9 | - | - | 3 | - | - | ||||
| 1997 | Rothmans Williams Renault | Williams-Renault | 17 | 81 | MŚ | 7 | - | 1 | 11 | 10 | 3 | 6 | 1 | - | ||||
| 1996 | Rothmans Williams Renault | Williams-Renault | 16 | 78 | 2 | 4 | 5 | 2 | 11 | 3 | 6 | 4 | - | - | ||||
| Razem | 8 | 7 | 165 | 235 | 1xMŚ | 11 | 5 | 7 | 53 | 13 | 9 | 58 | 1 | - | ||||
| Sezon | Zespół | Konstruktor | Zgł. | PKT | P. | P1 | P2 | P3 | Punkt. | PP | NO | NS | DK | NZ | ||||
| ||||||||||||||||||
| Ważne wyścigi | |
|---|---|
| Debiut |  Grand Prix Australii 1996 (#1) |
| Pierwsze pole position | Grand Prix Australii 1996 (#1) |
| Pierwsze punkty | Grand Prix Australii 1996 (#1) |
| Pierwsze podium | Grand Prix Australii 1996 (#1) |
| Pierwsze najszybsze okrążenie | Grand Prix Australii 1996 (#1) |
| Pierwsze zwycięstwo |  Grand Prix Europy 1996 (#4) |
| Ostatni | Grand Prix Niemiec 2006 (#165) |
| Najwyższe pozycje | |
| Kwalifikacje | 1 |
| Wyścig | 1 |
| Inne | |
| Kierowca testowy | – |
| |||||
| |||||
