| Jan Jankiewicz | |
| Narodowość |  Polska |
| Data urodzenia | 17 września 1955 |
| Największy sukces | indywidualny wicemistrz świata w wyścigu szosowym amatorów w roku 1979, wicemistrz świata w wyścigu drużynowym (100 km) w roku 1979 |
| Drużyny | |
| zakończył karierę | |
Jan Jankiewicz (ur. 17 września 1955 w Przedborowej) - polski kolarz torowy i szosowy, wicemistrz świata w wyścigu indywidualnym ze startu wspólnego i wyścigu drużynowym na 100 km (1979), wielokrotny mistrz Polski, najlepszy sportowiec Polski w Plebiscycie Przeglądu Sportowego (1979).
Był wychowankiem Piasta Nowa Ruda, w którym zaczął trenować w 1974, od 1978 do 1983 był zawodnikiem RLKS Dolmel Wrocław. Początkowo specjalizował się w kolarstwo torowym. W tej dyscyplinie sportu startował na Igrzyskach Olimpijskich w 1976 w Montrealu, zajmując 5-8 miejsce w wyścigu na 4000 m na dochodzenie drużynowo i 10 miejsce w wyścigu na 4000 m na dochodzenie indywidualnie. Ponadto siedmiokrotnie startował na mistrzostwach świata, zajmując w wyścigu drużynowym na 4000 m na dochodzenie miejsca: 11 - 1974, 1975 - 5, 1981 - 4 (a w 1977, 1978 i 1983 odpadając w eliminacjach), w wyścigu indywidualnym na 4000 m na dochodzenie miejsca: 9 - 1974, 4 - 1975, 5-8 - 1977, 6 - 1978, 6 - 1979, 4 - 1981, w wyścigu długodystansowym 9 m. w 1978.
Był także siedmiokrotnym mistrzem Polski z rzędu w wyścigu indywidualnym na 4000 m na dochodzenie (1975-1981), a także wicemistrzem (1974) i brązowym medalistą (1983) w tej konkurencji, wicemistrzem Polski w wyścigu długodystansowym (1978) i brązowym medalistą w wyścigu na 1000 m ze startu zatrzymanego (1977).
Starty torowe łączył z wyścigami na szosie. Od 1979 był członkiem polskiej kadry szosowej i natychmiast zdobył swoje najważniejsze laury w karierze sportowej - wicemistrzostwo świata na szosie indywidualnie i w wyścigu drużynowym na 100 km (1979). Nie powtórzył tego sukcesu na letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1980, zajmując w wyścigu drużynowym na 100 km 4 miejsce. Wyścigu indywidualnego na igrzyskach nie ukończył.
Na szosie sięgnął dwukrotnie po tytuł mistrza Polski - w 1975 w jeździe indywidualnej na czas i w 1979 w jeździe parami (z Januszem Bieńkiem). W tej ostatniej konkurencji był także dwukrotnym wicemistrzem Polski (1974 - z Edwardem Chełminiakiem, 1977 - z J. Soboniem), jeden tytuł wicemistrzowski zdobył w jeździe indywidualnej na czas w 1980. Zdobył też dwa brązowe medale mistrzostw Polski - w 1978 w wyścigu indywidualnym, w 1979 w wyścigu drużynowym na 100 km.
Dwukrotnie wystąpił w Wyścigu Pokoju, zajmując miejsca: 2 w 1979 (wygrywając prolog i klasyfikację aktywnych) i 6 w 1981. W Tour de Pologne był dwukrotnie trzeci w 1978 (wygrał wówczas prolog i dwa etapy) i 1980 (wygrywając jeden etap i przez trzy etapy, jadąc w koszulce lidera).
