| Jan Zaręba | |
 | |
| Kraj działania | Polska |
| Data i miejsce urodzenia | 25 grudnia 1910 Sadykierz |
| Data i miejsce śmierci | 22 listopada 1986 Włocławek |
| biskup diecezjalny włocławski | |
| Okres sprawowania | 1970–1986 |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Prezbiterat | 17 czerwca 1934 |
| Nominacja biskupia | 25 czerwca 1963 |
| Sakra biskupia | 8 września 1963 |
| Sukcesja apostolska | |||||
| Data konsekracji | 8 września 1963 | ||||
| Konsekrator | Stefan Wyszyński | ||||
| Współkonsekratorzy | Antoni Pawłowski Jan Czerniak | ||||
| |||||
| |||||
Jan Zaręba (ur. 25 grudnia 1910 w Sadykierzu, zm. 22 listopada 1986 we Włocławku) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy kujawski w latach 1963–1970, biskup diecezjalny włocławski w latach 1970–1986.
Święcenia kapłańskie przyjął w Poznaniu 17 czerwca 1934. Podczas okupacji prowadził konspiracyjną pracę duszpasterską. Po wojnie był kanclerzem kurii diecezjalnej w Gorzowie, duszpasterzem młodzieży, oficjałem Trybunału Metropolitalnego w Gnieźnie i kanonikiem kapituły gnieźnieńskiej.
25 czerwca 1963 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji włocławskiej i biskupem tytularnym Bitylius. Sakrę biskupią otrzymał 8 września 1963 z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego. Po śmierci bpa Antoniego Pawłowskiego wybrany wikariuszem kapitularnym, 24 października 1968 mianowany jej administratorem apostolskim, zaś 20 października 1969 mianowany biskupem diecezjalnym. Rządy w diecezji objął 8 stycznia 1970. Erygował kilkanaście nowych parafii, uczestniczył w soborze watykańskim II, w 1986 przeprowadził synod diecezjalny.
Pochowany został w katedrze włocławskiej.
| Poprzednik Antoni Pawłowski |  | Biskup diecezjalny włocławski 1970–1986 | | Następca Henryk Muszyński |
