| Jana Novotná |
 |
| Państwo |  Czechy |
| Miejsce zamieszkania | Brno |
| Data i miejsce urodzenia | 2 października 1968
Brno |
| Wzrost | 175 cm |
| Gra | praworęczna, jednoręczny backhand |
| Status profesjonalny | 1987 |
| Zakończenie kariery | 1999 |
| Gra pojedyncza |
| Wygrane turnieje | 24 WTA (2 ITF) |
| Najwyżej w rankingu | 2 (7 lipca 1997) |
| Australian Open | F (1991) |
| Roland Garros | SF (1990, 1996) |
| Wimbledon | W (1998) |
| US Open | SF (1994, 1998) |
| Gra podwójna |
| Wygrane turnieje | 76 WTA (6 ITF) |
| Najwyżej w rankingu | 1 (27 sierpnia 1990) |
| Australian Open | W (1990, 1995) |
| Roland Garros | W (1990, 1991, 1998) |
| Wimbledon | W (1989, 1990, 1995, 1998) |
| US Open | W (1994, 1997, 1998) |
Jana Novotná (ur. 2 października 1968 w Brnie) – czeska tenisistka zwyciężczyni Wimbledonu w grze pojedynczej oraz 16 turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej i mieszanej, była liderka rankingu światowego deblistek, trzykrotna medalistka olimpijska, zdobywczyni Pucharu Federacji w barwach Czechosłowacji.
W ciągu 12-letniej kariery zawodowej (1987-1999) wygrała łącznie 24 turnieje w grze pojedynczej i 76 w deblu. Reprezentowała styl "serwis-wolej", imponując umiejętnościami gry przy siatce w meczach z młodszymi rywalkami, preferującymi siłowy sposób gry. Wygrywając Wimbledon w 1998 stała się najstarszą zawodniczką w erze "open" tenisa z pierwszym zwycięstwem w turnieju wielkoszlemowym; ciekawostką jest fakt, że jej rywalka – Nathalie Tauziat, grająca zresztą wówczas jedyny raz w finale Wielkiego Szlema – była jeszcze starsza. Novotná grała prawą ręką, bekhend stosowała zazwyczaj slajsowany, ale w odróżnieniu od jej wielkiej rywalki Steffi Graf było to uderzenie nie tyle obronne, co przygotowujące atak przy siatce.
Pierwsze zwycięstwo turniejowe odniosła w 1988 w Adelajdzie. W kolejnych latach wygrywała regularnie przynajmniej jeden turniej rocznie (poza 1992), dzięki czemu rychło znalazła miejsce w ścisłej czołówce światowej. W 1989 była po raz pierwszy w ćwierćfinale turnieju wielkoszlemowego (French Open), rok później w półfinale (również w Paryżu). W Australian Open 1991 awansowała do finału, ale przegrała w trzech setach z młodą Monicą Seles.
Na kolejny wielkoszlemowy finał czekała dwa lata; w 1993 pokonała na Wimbledonie w półfinale Martinę Navrátilovą i w finale przyszło jej zmierzyć się z Niemką Graf. Mecz finałowy przeszedł do historii ze względu na niezwykły przebieg. Novotná przegrała pierwszego seta w tie-breaku, ale od początku drugiej partii zaczęła zdecydowanie dominować. Drugi set zakończył się jej szybkim zwycięstwem 6:1, także decydującego seta rozpoczęła z animuszem. Dramat Czeszki rozpoczął się przy stanie 4:1 i 40:15, kiedy teoretycznie dzieliło ją od końcowego sukcesu pięć wygranych punktów. Novotná zepsuła łatwego woleja, który dawał jej prowadzenie 5:1 i tak przejęła się niepowodzeniem, że nie potrafiła wygrać najprostszych piłek. Doświadczona Graf wykorzystała szansę i szybko przejęła inicjatywę, wygrywając pozostałe gemy i trzeciego seta 6:4. Zdjęcia zapłakanej Novotnej w objęciach wręczającej nagrody księżnej Kentu obiegły prasę nie tylko sportową.
Utrwaliła się wówczas o Novotnej opinia zawodniczki słabej psychicznie, która łatwo traci panowanie nad sobą i jest w stanie przegrać mecz z najbardziej komfortowej sytuacji. Opinia ta znalazła swoiste potwierdzenie kilka lat później, kiedy w turnieju French Open Chanda Rubin zdołała pokonać Czeszkę z wyniku 0:5 i 0:40 w decydującym secie. Mimo to kariera Novotnej nie uległa załamaniu; wygrywała kolejne turnieje (głównie w hali) i utrzymywała się w czołowej dziesiątce na świecie. W 1997 ponownie awansowała do finału na Wimbledonie i ponownie przegrała w trzech setach – tym razem ze Szwajcarką Hingis; mecz miał mniej dramatyczny przebieg (chociaż Novotna po wygranym pierwszym secie prowadziła z przełamaniem rywalki również w drugim, była więc dość blisko zwycięstwa) i Czeszka zniosła niepowodzenie dużo spokojniej niż cztery lata wcześniej.
Wreszcie w 1998 Jana Novotná doczekała się swojego zwycięstwa w wielkoszlemowym turnieju w grze pojedynczej. Zrewanżowała się Hingis w półfinale i wykorzystała swoją szansę, będąc faworytką w decydującym meczu z Tauziat; wygrała w stosunku 6:4, 7:6. Wyniki te (także wygrany turniej Masters w 1997) dały Novotnej awans niemal na szczyt rankingu światowego; rok 1997 zakończyła jako wiceliderka, a w 1998 była o krok od awansu na pierwsze miejsce; zabrakło jej dwóch wygranych pojedynków – awansowałaby w przypadku zwycięstwa na US Open, ale przegrała tam w półfinale. Wraz z końcem kolejnego sezonu (1999) ogłosiła zakończenie kariery sportowej, kilka miesięcy po Niemce Graf.
Jej sukcesy w grze pojedynczej były dużo bardziej spektakularne, ale przede wszystkim była wybitną deblistką. W deblowym turnieju Masters wystąpiła jedenaście razy, w tym w latach 1989-1998 dziesięć razy z rzędu; turniej ten wygrywała dwa razy (1995 i 1997). Wielokrotnie zajmowała pozycję liderki rankingu deblistek. Sześć razy była laureatką tytułu "para deblowa roku" organizacji tenisistek zawodowych WTA i Międzynarodowej Federacji Tenisa ITF, wspólnie z Hingis (1998), Lindsay Davenport (1997), Arantxą Sánchez Vicario (1996), Gigi Fernández (1991) i Heleną Sukovą (1989, 1990). Wygrała 12 turniejów wielkoszlemowych w deblu i 4 w grze mieszanej. Także głównie jako deblistka świętowała zdobycie wraz z ekipą czechosłowacką Pucharu Federacji w 1988. Łącznie w latach 1987-1998 wystąpiła w barwach Czechosłowacji, a od 1993 Czech w 45 pojedynkach pucharowych (wygrywając 33).
Poza reprezentacją pucharową uczestniczyła w igrzyskach olimpijskich; sięgnęła po brąz w grze pojedynczej w Atlancie w 1996, na tym samym turnieju była wicemistrzynią w deblu. Także srebro w deblu zdobyła w Seulu w 1988. W obu startach partnerowała jej Helena Suková.
W 1998 została odznaczona Medalem Za zasługi I stopnia.
Jej wieloletnią trenerką była wybitna zawodniczka, zwyciężczyni czterech turniejów wielkoszlemowych, Hana Mandlíková. W 2005 Novotná została uhonorowana miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.
[edytuj] Finały wielkoszlemowe w grze pojedynczej
[edytuj] Wygrane (1)
[edytuj] Przegrane (3)
[edytuj] Finały wielkoszlemowe w grze podwójnej
[edytuj] Wygrane (12)
[edytuj] Przegrane (11)
[edytuj] Wygrane turnieje
[edytuj] gra pojedyncza (24)
- 1988 Adelajda
- 1989 Strasburg
- 1990 Albuquerque
- 1991 Sydney, Oklahoma City
- 1993 Osaka, Brighton
- 1994 Lipsk, Brighton, Essen
- 1995 Linz
- 1996 Madryt, Zurych, Chicago, Filadelfia
- 1997 Madryt, Lipsk, Moskwa, Masters
- 1998 Wimbledon, Linz, Eastbourne, Praga
- 1999 Hanower
[edytuj] gra podwójna (76)
- 1987 Hamburg (z Kohde-Kilsch), Strasburg, San Diego (oba z Suire)
- 1988 Oklahoma City, Rzym (z Suire), Hamburg (z Scheuer-Larsen), Canadian Open, Mahwah (z Sukovą)
- 1989 Wimbledon, Miami, Boca Raton, Brisbane, European Indoors (wszystkie z Sukovą), Barcelona (z Scheuer-Larsen)
- 1990 Australian Open, French Open, Wimbledon, Miami, Brisbane, Sydney, Indian Wells, Boca Raton (wszystkie z Sukovą), Los Angeles (z G. Fernández)
- 1991 French Open, Brisbane, Chicago (wszystkie z G. Fernandez), Hamburg, Waszyngton, Filadelfia (wszystkie z Sawczenko-Neiland), European Indoors (ze Strnadovą), Filderstadt (z Navrátilovą)
- 1992 Brisbane, Light 'n Lively, Berlin, Eastbourne, San Diego, Lipsk, Brighton (wszystkie z Sawczenko-Neiland)
- 1993 Miami, Osaka, Canadian Open (wszystkie z Sawczenko-Neiland), Paryż (hala, ze Strnadovą), Rzym (z Sánchez Vicario)
- 1994 US Open, Delray Beach, Light 'n Lively, Hamburg, San Diego (wszystkie z Sánchez Vicario)
- 1995 Australian Open, Wimbledon, Masters, Miami, Eastbourne (wszystkie z Sánchez Vicario), Sydney (z Davenport), Delray Beach (z M. J. Fernández)
- 1996 Paryż (hala, z Boogert), Miami, Hilton Head, Madryt, Eastbourne (wszystkie z Sánchez Vicario), Filderstadt (z Arendt)
- 1997 US Open, Masters, Amelia Island, Berlin (wszystkie z Davenport), Lipsk, Paryż (hala, oba z Hingis)
- 1998 French Open, Wimbledon, US Open, Miami, Canadian Open (wszystkie z Hingis), Eastbourne (z de Swardt)
- 1999 Miami (z Hingis), Hilton Head (z Lichowcewą), Canadian Open (z Pierce)
[edytuj] gra mieszana (5)
- 1987 Miami (z Mečířem)
- 1988 Australian Open, US Open (z Pughem)
- 1989 Australian Open, Wimbledon (z Pughem)
[edytuj] Linki zewnętrzne
| Triumfatorki Wimbledonu w grze pojedynczej (XX wiek) |
|---|
| |
|
| Triumfatorki US Open w grze podwójnej (XX wiek) |
|---|
| |
|
Czechy
srebro
brąz
Nathalie Tauziat
Monica Seles
Steffi Graf
Martina Hingis
Helena Suková
Larysa Neiland
Natasza Zwieriewa
Patty Fendick
Elizabeth Smylie
Arantxa Sánchez Vicario
Katerina Maleewa
