| Janusz Kochanowski | |
Janusz Kochanowski i Ewa Junczyk-Ziomecka | |
| Data i miejsce urodzenia | 18 kwietnia 1940 Częstochowa |
| Data i miejsce śmierci | 10 kwietnia 2010 Smoleńsk |
| Rzecznik Praw Obywatelskich | |
| Okres urzędowania | od 15 lutego 2006 do 10 kwietnia 2010 |
| Poprzednik | Andrzej Zoll |
| Następca | Irena Lipowicz |
| Odznaczenia | |
Janusz Bogumił Kochanowski (ur. 18 kwietnia 1940 w Częstochowie, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski prawnik, były prezes zarządu fundacji "Ius et Lex", od 2006 do 2010 Rzecznik Praw Obywatelskich.
Spis treści |
Uczęszczał do II Liceum Ogólnokształcącego im. Romualda Traugutta w Częstochowie. Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W 1980 uzyskał stopień doktora nauk prawnych. W latach 1966–1990 pracował na tym wydziale, ponownie został jego wykładowcą w 1997.
W latach 1980–1991 należał do "Solidarności". Od 1989 do 1991 sprawował funkcję eksperta senackiej Komisji Praw Człowieka i Praworządności. Pełnił urząd konsula generalnego Polski w Londynie w Wielkiej Brytanii od 1991 do 1995. W 2000 został prezesem zarządu fundacji oraz redaktorem naczelnym magazynu "Ius et Lex". W 2004 bez powodzenia kandydował z ramienia Prawa i Sprawiedliwości do Parlamentu Europejskiego w okręgu warszawskim.
26 stycznia 2006 Sejm przegłosował jego wybór na urząd Rzecznika Praw Obywatelskich (z rekomendacji Prawa i Sprawiedliwości). 30 stycznia tego samego roku jego kandydaturę zaakceptował Senat. Urząd objął 15 lutego 2006 po złożonym ślubowaniu.
Zginął w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku 10 kwietnia 2010[1].
16 kwietnia 2010 został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[2]. 20 kwietnia 2010 został pochowany z honorami wojskowymi w grobie rodzinnym na cmentarzu Kule w Częstochowie[3].
30 października 2010 odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą Januszowi Kochanowskiemu, umieszczoną na budynku przy przy ul. Polskiej Organizacji Wojskowej 3 w Częstochowie, gdzie mieszkał on w latach 1955–1976[4].
Był żonaty z Ewą z domu Chmiel; miał dwoje dzieci (Martę i Mateusza).
| |||||||