| Janusz Lewandowski | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 13 czerwca 1951 Lublin |
| Minister przekształceń własnościowych | |
| Przynależność polityczna | Kongres Liberalno-Demokratyczny |
| Okres urzędowania | od 12 stycznia 1991 do 5 grudnia 1991 |
| Poprzednik | Waldemar Kuczyński |
| Następca | Tomasz Gruszecki |
| Minister przekształceń własnościowych | |
| Przynależność polityczna | Kongres Liberalno-Demokratyczny |
| Okres urzędowania | od 11 lipca 1992 do 26 października 1993 |
| Poprzednik | Tomasz Gruszecki |
| Następca | Wiesław Kaczmarek |
| Poseł do PE VII kadencji | |
| Przynależność polityczna | Platforma Obywatelska |
| Okres urzędowania | od 14 lipca 2009 do 9 lutego 2010 |
| Komisarz Europejski ds. Budżetu i Programowania Finansowego | |
| Okres urzędowania | od 9 lutego 2010 |
| Poprzednik | Algirdas Šemeta |
| Odznaczenia | |
 | |
Janusz Antoni Lewandowski (ur. 13 czerwca 1951 w Lublinie) – polski ekonomista i polityk, od 2010 komisarz europejski ds. programowania finansowego i budżetu w KE. Poseł na Sejm I, III i IV kadencji, były minister przekształceń własnościowych, od 2004 do 2010 deputowany do Parlamentu Europejskiego.
Spis treści |
W czasie studiów uprawiał lekkoatletykę, był medalistą akademickich mistrzostw Polski w biegach sprinterskich[1].
Uzyskał tytuł zawodowy magistra (w 1974) oraz następnie stopień naukowy doktora (w 1984) na Uniwersytecie Gdańskim. Był nauczycielem akademickim na UG w latach 1974–1983. Później pracował w Polskich Liniach Oceanicznych, był wykładowcą na amerykańskim Uniwersytecie Harvarda, zakładał Instytut Badań nad Gospodarką Rynkową w Gdańsku, pełni funkcję przewodniczącego rady fundatorów tego instytutu.
Jest autorem książki o sławnych liberałach, a także artykułów i felietonów do gazet i czasopism, takich jak "Rzeczpospolita", "Gazeta Wyborcza", "Parkiet", "Polityka", "Wprost" i "Newsweek Polska". Jako pierwszy w 1993 zdobył nagrodę "Giganta" przyznawaną przez poznański oddział Gazety Wyborczej, w 1993 otrzymał Nagrodę Kisiela.
Żonaty (żona Lidia), ma córkę.
W latach 1980–1989 był doradcą ekonomicznym "Solidarności", a w 1988 współzałożycielem Kongresu Liberalno-Demokratycznego ze środowiska tzw. gdańskich liberałów. Pełnił funkcję ministra przekształceń własnościowych w rządach Jana Krzysztofa Bieleckiego (1990–1991) i Hanny Suchockiej (1992–1993). Doprowadził do uruchomienia giełdy i opracowania Programu Powszechnej Prywatyzacji. Zasiadał również w Sejmie I kadencji.
Po porażce wyborczej KLD w 1993, pracował w latach 1994–1997 jako ekspert m.in. za granicą. Po połączeniu się jego dotychczasowego ugrupowania z Unią Demokratyczną w jedną partię, został członkiem Unii Wolności. Z listy UW wszedł do Sejmu III kadencji w 1997. W 2001 przeszedł do Platformy Obywatelskiej, uzyskując mandat posła IV kadencji w okręgu gdańskim. Zasiadł we władzach krajowych PO.
W 1997 prokurator skierował przeciw niemu do sądu akt oskarżenia, zarzucając, że jako minister przekształceń własnościowych miał działać na szkodę interesu publicznego i prywatnego, przekraczając uprawnienia i nie dopełniając obowiązków przy prywatyzacji na początku lat 90. dwóch krakowskich spółek Skarbu Państwa. W marcu 2005 sąd I instancji uniewinnił go od popełnienia tych zarzutów. W styczniu 2006 wyrok ten został uchylony, a sprawę skierowano do ponownego rozpoznania. Ostatecznie w marcu 2009 Sąd Okręgowy w Krakowie prawomocnie uniewinnił Janusza Lewandowskiego[2].
W okresie od kwietnia 2003 do kwietnia 2004 był obserwatorem przy Parlamencie Europejskim. W wyborach europejskich z 13 czerwca 2004 został wybrany z listy Platformy Obywatelskiej w okręgu gdańskim. Uzyskał 79 879 głosów (20,17%, co stanowiło najlepszy wynik w regionie). Był przez 2,5 roku przewodniczącym komisji budżetowej Parlamentu Europejskiego, następnie objął funkcję jej wiceprzewodniczącego. W wyborach europejskich w 2009 skutecznie ubiegał się o reelekcję, ponownie wygrywając w swoim okręgu.
W 2009 został nominowany przez rząd na polskiego komisarza europejskiego ds. programowania finansowego i budżetu w II Komisji José Barroso[3]. 11 stycznia 2010 w Parlamencie Europejskim odbyło się jego przesłuchanie jako kandydata do KE[4][5]. 9 lutego 2010 Parlament Europejski zatwierdził skład Komisji Europejskiej[6], w konsekwencji Janusz Lewandowski utracił mandat europosła.
| |||||||
| ||||||||||
| ||||||||||
