| Janusz Onyszkiewicz | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 18 grudnia 1937 Lwów |
| Minister obrony narodowej | |
| Przynależność polityczna | Unia Demokratyczna |
| Okres urzędowania | od 11 lipca 1992 do 26 października 1993 |
| Poprzednik | Romuald Szeremietiew (p.o.) |
| Następca | Piotr Kołodziejczyk |
| Minister obrony narodowej | |
| Przynależność polityczna | Unia Wolności |
| Okres urzędowania | od 31 października 1997 do 16 czerwca 2000 |
| Poprzednik | Stanisław Dobrzański |
| Następca | Bronisław Komorowski |
| Przewodniczący Partii Demokratycznej | |
| Okres urzędowania | od 4 marca 2006 do 10 stycznia 2009 |
| Poprzednik | Władysław Frasyniuk |
| Następca | Brygida Kuźniak |
| Poseł do PE VI kadencji | |
| Przynależność polityczna | Partia Demokratyczna |
| Okres urzędowania | od 20 lipca 2004 do 13 lipca 2009 |
| Odznaczenia | |
 | |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach | |
Janusz Adam Onyszkiewicz (ur. 18 grudnia 1937 we Lwowie) – polski polityk, matematyk, alpinista i speleolog, dwukrotny minister obrony narodowej (w latach 1992–1993 i 1997–2000), poseł na Sejm X, I, II i III kadencji, od 2004 do 2009 poseł do Parlamentu Europejskiego (do 2007 wiceprzewodniczący PE, a od 2007 wiceprzewodniczący Komisji Spraw Zagranicznych PE).
Spis treści |
W 1955 ukończył VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie, następnie studia na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1959–1961 był asystentem naukowym w Instytucie Maszyn Matematycznych PAN. W 1967 uzyskał stopień naukowy doktora (jego promotorem był Andrzej Mostowski). Od 1984 do 1986 był członkiem Senatu UW, a przez kolejne cztery lata wchodził w skład Rady Międzynarodowej Unii Historii i Filozofii Nauki. Jest autorem wielu prac i publikacji z zakresu teorii mnogości i teorii modeli. Wykładał gościnnie na zagranicznych uniwersytetach, m.in. w Wielkiej Brytanii, Francji, Szwecji, Norwegii i b. Czechosłowacji. Jest doktorem honoris causa Uniwersytetu w Leeds (Wielka Brytania).
W 1980 był jednym z założycieli NSZZ "Solidarność" Regionu Mazowsze, a następnie członkiem jego prezydium. Od 1981 do 1989 był krajowym rzecznikiem prasowym NSZZ "S" (m.in. ze względu na płynną znajomość języka angielskiego). W latach 80. zasiadał w komitecie wykonawczym związku. Po wprowadzeniu stanu wojennego został internowany, zwolniono go po około roku w grudniu 1982. W 1989 uczestniczył w negocjacjach Okrągłego Stołu jako rzecznik prasowy opozycji.
Od 1989 do 1991 był członkiem Komitetu Wykonawczego Unii Międzyparlamentarnej. Wiosną 1990 został pierwszym cywilnym wiceministrem obrony narodowej, a w 1992 sekretarzem stanu w tym resorcie. W tym samym roku objął stanowisko ministra obrony, które zajmował do 1993. Pełniąc tę funkcję uczestniczył jednocześnie w pracach waszyngtońskiej Komisji Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych. Od 1997 do 2000 ponownie stał na czele MON w rządzie Jerzego Buzka.
Od 1989 do 2001 sprawował mandat posła na Sejm X, I, II i III kadencji z ramienia OKP, ROAD, Unii Demokratycznej, a następnie Unii Wolności. Pełnił funkcje wiceprzewodniczącego Komisji Obrony Narodowej, członka Komisji Spraw Zagranicznych, delegacji polskiego parlamentu do Zgromadzenia Północnoatlantyckiego UZE, a także do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. W 2001 nie został ponownie wybrany do Sejmu (UW nie osiągnęła progu wyborczego).
W 1994 został wybrany na prezesa Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego.
13 czerwca 2004 został z listy Unii Wolności wybrany na posła do Parlamentu Europejskiego w okręgu nr 10 obejmującym województwa małopolskie i świętokrzyskie liczbą 50 155 głosów (6,37%).
Od 20 lipca 2004 do 16 stycznia 2007 zajmował stanowisko wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego z ramienia Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy. Objął następnie funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych, jest także członkiem Podkomisji Bezpieczeństwa i Obrony oraz Delegacji Białoruskiej PE. W 2009 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z listy komitetu Porozumienie dla Przyszłości – CentroLewica, jako kandydat Partii Demokratycznej.
Zasiadał we władzach krajowych Unii Demokratycznej i Unii Wolności. 4 marca 2006 wybrano go na przewodniczącego Partii Demokratycznej – demokraci.pl, którym był do 10 stycznia 2009.
Z dniem 20 grudnia 2010 został mianowany radcą w Ministerstwie Obrony Narodowej[1].
Od 1957 zajmował się taternictwem, później również alpinizmem i himalaizmem. Uczestniczył w wyprawach w Himalaje, Karakorum, Hindukusz. Jako speleolog dokonał m.in. pierwszego zejścia na tzw. stare dno Jaskini Śnieżnej w Tatrach (1961, z Bernardem Uchmańskim i Krzysztofem Zdzitowieckim), co było ówczesnym rekordem głębokości w Tatrach. Brał udział w wyprawach speleologicznych do ZSRR, Jugosławii, Bułgarii i Włoch.
Od 2001 pełni funkcję prezesa Polskiego Związku Alpinizmu. Z czynnego wspinania wycofał się po 1976.
Pochodzi z rodziny pieczętującej się w przeszłości herbem Jacyna. Pierwsza jego żona, Witosława Boretti-Onyszkiewicz, zginęła w 1967 przy wycofywaniu się z jaskini Cinckił w Gruzji, zaś druga – Alison Chadwick-Onyszkiewicz – w 1978 podczas ataku szczytowego na Annapurnę. Janusz Onyszkiewicz ożenił się po raz trzeci – z Joanną Jaraczewską, wnuczką Józefa Piłsudskiego. Ma pięcioro dzieci.
| ||||||||||
| |||||||
