 | Ten artykuł od 2010-05 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Janusz Suchywilk | ||
 | ||
| ||
| Data urodzenia | ok. 1310 | |
| Data śmierci | 5 kwietnia 1382 | |
| arcybiskup gnieźnieński | ||
| Okres sprawowania | 1374-1382 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | łaciński | |
| Nominacja biskupia | 1374 | |
| Sakra biskupia | brak danych | |
Jan II albo Janusz Suchywilk Strzelecki herbu Grzymała (ur. ok. 1310, zm. 5 kwietnia 1382 w Żninie) – kanclerz krakowski w latach 1357-1373, dziekan krakowski, kanclerz wielki koronny, arcybiskup gnieźnieński w latach 1374 -1382.
Janusz Suchywilk był synem Przecława z Gułtowa herbu Grzymała (zm. ok. 1378), starosty kaliskiego od 1348, wojewody kaliskiego od 1360. Matką Suchywilka była siostra Jarosława Bogorii, arcybiskupa gnieźnieńskiego. Był siostrzeńcem arcybiskupa Jarosława Bogorii Skotnickiego. Ukończył studia prawnicze w Bolonii. Należał do Rady Królewskiej już w 1356. Kontynuował budowanie katedry gnieźnieńskiej. Nazwany Suchywilk podobno z powodu szczupłego wyglądu. Niektórzy uważali, że Jan II zaniedbywał swe pasterskie obowiązki, zabiegając głównie o dobra materialne.
Pomagał Kazimierzowi Wielkiemu w umacnianiu państwa, jego centralizacji i wzmacnianiu władzy, reformowaniu wymiaru sprawiedliwości. Był współautorem statutu Kazimierza Wielkiego dla Akademii Krakowskiej. Po śmierci króla był wykonawcą jego testamentu i zwolennikiem kandydatury Każka Słupskiego na jego następcę. Był przywódcą opozycji przeciw Ludwikowi Węgierskiemu.
W czasie swojego pontyfikatu erygował min. kościół parafialny w Budzisławiu Kościelnym.
W 1364 roku został właścicielem klucza kobylańskiego, w skład którego wchodziła Dukla. Otrzymał ten klucz od swoich rodziców. W 1366 roku przekazał swoje dobra bratankom z wyłączeniem linii żeńskiej, ustanowił w ten sposób pierwszą ordynację w Polsce. Kazimierz Wielki potwierdził ten dokument. W 1376 r oddał zarząd nad zamkiem w Opatówku (własność biskupów gnieźnieńskich) swoim bratankom Piotrowi i Mikołajowi, którzy po jego śmierci nie chcieli go dobrowolnie zwrócić.
| Poprzednik Jarosław Bogoria |  | arcybiskup gnieźnieński 1374-1382 | | Następca Bodzanta |
