Jerzy Jan Markiewicz ( ur. 2 marca 1928 w Biłgoraju) – prof. dr hab. polski prawnik, historyk publicysta, żołnierz AK.
Syn Jana i Heleny z Modrzejewskich. Od 1951 r. magister prawa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1968 r. uzyskał tytuł doktora nauk prawnych na Uniwersytecie Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie. Od 1981 r. doktor habilitowany nauk humanistycznych UMCS. Dnia 15 czerwca 2001 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i objął kierownictwo nad Katedrą Prawa Sądowego Polski Na Tle Powszechnym Wydziału Zamiejscowego Nauk Prawnych i Ekonomicznych w Tomaszowie Lubelskim.
W latach 1955–2001 wykonywał zawód adwokata, do 1958 r. w Lublinie a następnie do 30.09.2001 r. w Biłgoraju. Pełnił funkcję kierownika Zespołu Adwokackiego, dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w Lublinie i członka Naczelnej Rady Adwokackiej w Warszawie.
Członek kilku Towarzystw Naukowych i wieloletni członek Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Warszawie i Okręgowej w Lublinie.
Jest autorem ponad 150 pozycji naukowych i publicystycznych z dziedziny historii najnowszej. Prace te w szczególności dotyczą dziejów Południowej Lubelszczyzny a zwłaszcza Zamojszczyzny oraz polskiego podziemia partyzanckiego na tych terenach w latach lat 1939–1945.
Żonaty (dwóch synów).
