| Jerzy Miller | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 7 czerwca 1952 Kraków |
| Wojewoda małopolski | |
| Przynależność polityczna | bezpartyjny (z rekomendacji PO) |
| Okres urzędowania | od 12 grudnia 2011 |
| Poprzednik | Stanisław Kracik |
| Minister spraw wewnętrznych i administracji | |
| Przynależność polityczna | bezpartyjny (z rekomendacji PO) |
| Okres urzędowania | od 14 października 2009 do 18 listopada 2011 |
| Poprzednik | Grzegorz Schetyna |
| Następca | Jacek Cichocki (dział: sprawy wewnętrzne) Michał Boni (działy: administracja publiczna, informatyzacja, a także wyznania religijne oraz mniejszości narodowe i etniczne) |
| Wojewoda małopolski | |
| Przynależność polityczna | bezpartyjny (z rekomendacji PO) |
| Okres urzędowania | od 29 listopada 2007 do 14 października 2009 |
| Poprzednik | Maciej Klima |
| Następca | Stanisław Kracik |
| Odznaczenia | |
  | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach | |
Jerzy Miller (ur. 7 czerwca 1952 w Krakowie) – polski urzędnik państwowy i samorządowy, były wiceminister finansów i były prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, były zastępca prezydenta m.st. Warszawy, od 2007 do 2009 i od 2011 wojewoda małopolski, od 2009 do 2011 minister spraw wewnętrznych i administracji w pierwszym rządzie Donalda Tuska.
Spis treści |
Ukończył studia na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie ze specjalizacją automatyka cyfrowa[1]. Po studiach pracował w Instytucie Obróbki Skrawaniem, zajmując się problemami niezawodności procesów technologicznych[2].
W 1990 rozpoczął pracę w administracji państwowej[3]. Był dyrektorem Wydziału Organizacji i Nadzoru Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie, dyrektorem Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie, a w latach 1993–1998 wicewojewodą krakowskim[1]. Od lutego 1998 do lipca 2000 pełnił funkcję podsekretarza i sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów oraz pełnomocnika rządu ds. decentralizacji finansów publicznych[3]. W latach 2000–2002 doradca prezydenta Gruzji Eduarda Szewardnadze w ramach dwuletniego projektu doradztwa makroekonomicznego dla Gruzji, finansowanego przez Stany Zjednoczone[1]. Od marca 2001 do marca 2003 był doradcą prezesa Narodowego Banku Polskiego[2], następnie od marca do czerwca 2003 prezesem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa[3]. W latach 2003–2004 dyrektor Departamentu Komunikacji Społecznej NBP, a od marca do września 2004 członek Zarządu NBP[3].
30 września 2004 został powołany na stanowisko prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia[2]. Z funkcji tej odwołano go 8 września 2006[4]. Jego dymisję umożliwiły uchwalone z inicjatywy Prawa i Sprawiedliwości zmiany w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, odbierające radzie NFZ, która uprzednio odrzuciła wniosek Zbigniewa Religi o odwołanie Jerzego Millera, uprawnienia do powoływania i odwoływania prezesa funduszu i przyznające je jednocześnie premierowi[1].
5 grudnia 2006 został przez prezydenta Warszawy Hannę Gronkiewicz-Waltz nominowany na stanowisko zastępcy prezydenta Warszawy[5]. 29 listopada 2007 powołano go na funkcję wojewody małopolskiego[6]. 13 września 2009 wszedł w skład Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (SKOZK)[7].
14 października 2009 został powołany przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego na urząd ministra spraw wewnętrznych i administracji w rządzie Donalda Tuska; tego dnia przestał pełnić funkcję wojewody małopolskiego[6]. 11 kwietnia 2010 został członkiem Międzyresortowego Zespołu do spraw koordynacji działań podejmowanych w związku z tragicznym wypadkiem lotniczym pod Smoleńskiem, powołanego przez premiera Donalda Tuska po katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku, a 28 kwietnia 2010 objął stanowisko przewodniczącego Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego badającej przyczyny katastrofy[8][9]. Efektem prac tej komisji był raport końcowy dotyczący przyczyn katastrofy polskiego Tu-154 w Smoleńsku z 10 kwietnia 2010, przekazany do zatwierdzenia prezesowi rady ministrów i następnie opublikowany 29 lipca 2011 po ponad 15 miesiącach prac.
20 maja 2010 tymczasowo wykonujący obowiązki Prezydenta RP Bronisław Komorowski powołał go w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego[10].
31 maja 2010 w siedzibie rządu rosyjskiego w Moskwie podpisał memorandum określające warunki przekazania stronie polskiej i zasady późniejszego wykorzystania materiałów z czarnych skrzynek polskiego samolotu Tu-154M nr 101[11].
18 listopada 2011 przestał pełnić urząd ministra spraw wewnętrznych i administracji.
12 grudnia 2011 został ponownie wojewodą małopolskim.
| ||||||||||
| ||||||||||
| |||||||
