| Jerzy Polaczek | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 24 sierpnia 1961 Piekary Śląskie |
| Minister transportu i budownictwa | |
| Przynależność polityczna | Prawo i Sprawiedliwość |
| Okres urzędowania | od 31 października 2005 do 5 maja 2006 |
| Poprzednik | Krzysztof Opawski |
| Minister transportu | |
| Przynależność polityczna | Prawo i Sprawiedliwość |
| Okres urzędowania | od 5 maja 2006 do 16 listopada 2007 |
| Następca | Cezary Grabarczyk |
| Prezes Polski Plus | |
| Przynależność polityczna | Polska Plus |
| Okres urzędowania | od 9 stycznia 2010 do 24 września 2010 |
| Poseł VII kadencji Sejmu | |
| Przynależność polityczna | Prawo i Sprawiedliwość |
| Okres urzędowania | od 8 listopada 2011 |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach | |
Jerzy Jan Polaczek (ur. 24 sierpnia 1961 w Piekarach Śląskich) – polski polityk i prawnik, samorządowiec, poseł na Sejm III, IV, V, VI i VII kadencji, w latach 2005–2007 minister transportu w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego.
Spis treści |
W 1986 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W 1991 ukończył aplikację radcowską w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Katowicach.
W latach 1986–1990 pracował jako inspektor w Spółdzielni Mieszkaniowej w Piekarach Śląskich. Działał w samorządzie tego miasta jako radny rady miejskiej (1990–2001) oraz wiceprezydent miasta (1990–1998). W latach 1990–1997 był delegatem do sejmiku samorządowego województwa katowickiego.
W latach 1993–1999 był przewodniczącym zarządu wojewódzkiego Koalicji Konserwatywnej w Katowicach, zaś w latach 1999–2001 przewodniczącym zarządu wojewódzkiego Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego.
W okresie 1997–2001 sprawował mandat posła na Sejm III kadencji z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Był członkiem prezydium klubu parlamentarnego AWS. W 2000 wymieniano go jako jednego z kandydatów na stanowisko prezesa nowo powołanego Instytutu Pamięci Narodowej.
W marcu 2001 wraz z grupą polityków SKL niechętnych współpracy z Platformą Obywatelską współtworzył Przymierze Prawicy, które weszło w skład Prawa i Sprawiedliwości.
Ponownie uzyskiwał mandaty poselskie w 2001 i 2005 z listy PiS. Od 31 października 2005 do 5 maja 2006 był ministrem transportu i budownictwa w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. 5 maja 2006 po rekonstrukcji gabinetu, objął funkcję ministra transportu. 7 września 2007 został odwołany z urzędu ministra transportu z jednoczesnym powołaniem na sekretarza stanu w Ministerstwie Transportu i kierownika resortu. 8 września 2007 Lech Kaczyński powołał go ponownie na stanowisko ministra transportu.
W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz czwarty został wybrany na posła, otrzymując w okręgu katowickim 56 018 głosów. W listopadzie 2007 zrezygnował z zasiadania w Komitecie Politycznym PiS, a w grudniu tego samego roku z członkostwa w partii. W październiku 2008 został członkiem koła poselskiego Polska XXI, a w październiku 2009 członkiem utworzonego tego samego dnia koła parlamentarnego "Polska Plus".
9 stycznia 2010 na kongresie założycielskim wybrano go na prezesa zarządu partii Polska Plus. 25 września 2010 wraz z innymi członkami Polski Plus, po samorozwiązaniu tej partii, przystąpił ponownie do Prawa i Sprawiedliwości[1]. W wyborach parlamentarnych w 2011 ponownie uzyskał mandat poselski, tym razem kandydując w okręgu gliwickim i otrzymując 22 310 głosów[2].
Syn Franciszka i Teresy Polaczków. Żonaty (żona Małgorzata), mają troje dzieci: Annę, Rafała i Michała.
Jest członkiem Opus Dei[3]. Pomysłodawca i założyciel Centrum Kreowania Liderów Kuźnia, którego absolwentami są m.in. Lucjan Karasiewicz i Krzysztof Mikuła.
Jest również publicystą Radia Maryja[4].
| ||||||||||
| ||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||
