| Joan Collins | |||||||||||||||||
 Joan Collins | |||||||||||||||||
| Prawdziwe imię i nazwisko | Joan Henrietta Collins | ||||||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia | 23 maja 1933 Londyn | ||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| Odznaczenia | |||||||||||||||||
 | |||||||||||||||||
 Multimedia w Wikimedia Commons | |||||||||||||||||
 Joan Collins w Wikicytatach | |||||||||||||||||
| Strona internetowa | |||||||||||||||||
Joan Henrietta Collins (ur. 23 maja 1933 w Londynie) – angielska aktorka i producentka filmowa, telewizyjna i teatralna, pisarka, przedsiębiorca i modelka, laureatka nagrody Złotego Globu i autorka bestsellerów. W 1997 roku królowa brytyjska Elżbieta II udekorowała ją Orderem Imperium Brytyjskiego (Order of the British Empire), przyznawanym obywatelom angielskim, którzy przyczynili się do rozsławienia Wielkiej Brytanii na całym świecie.
Spis treści |
Urodziła się w Paddington, w City of Westminster, dzielnicy Centralnego Londynu jako najstarsze z trojga dzieci brytyjskiej anglikanki Elsy Collins (z domu Bessant; 1906-1962) – nauczycielki tańca i hostessy nocnego klubu, która poświęciła się domowi i urodzonego w Południowej Afryce Żyda Josepha Williama Collinsa (1902-1988), impresario i agenta teatralnego[1], którego klientami byli m.in. Shirley Bassey, The Beatles i Tom Jones[2]. Jej młodsza siostra Jackie Collins (ur. 1937) to znana pisarka powieści sensacyjno-obyczajowych, a młodszy brat William "Bill" Collins (ur. 1946) to agent nieruchomości.
Uczęszczała do publicznej szkoły dla dziewcząt Francis Holland School w Londynie. W 1945 roku mając zaledwie dwanaście lat wystąpiła na scenie The Arts Theatre jako chłopiec w sztuce Ibsena Dom lalki (A Doll's House). Studiowała aktorstwo w prestiżowej Królewskiej Akademii Sztuk Dramatycznych (Royal Academy of Dramatic Art (RADA), a jej kolegami byli Roger Moore i Michael Caine. Pracowała okazjonalnie także jako modelka. Jej pierwszym agentem był jej ojciec. W wieku siedemnastu lat podpisała kontrakt z wysoce rentownym brytyjskim studio J. Arthur Rank Film Company. Jej debiutem kinowym była rola kandydatki do tytyłu Królowej Piękności w komedii Lady Godiva znów cwałuje (Lady Godiva Rides Again, 1951).
Jako nastolatka rozpoczęła karierę sceniczą na londyńskim West Endzie w przedstawieniu Hulanka towarzystwa szczura (Rat's Revel Society, 1952). Potem pojawiła się na dużym ekranie w melodramacie Kobiecy punkt widzenia (The Woman's Angle, 1952), dramacie przygodowym Noce z Dekamerona (Decameron Nights, 1953) na podstawie dzieła literackiego Giovanniego Boccaccio z Joan Fontaine i komedii Nasza panna Piętaszek (Our Girl Friday, 1953). W Hollywood wylansowano ją w dekoracyjnej roli złej i ambitnej księżniczki Nellifer w wielkim widowisku o budowaniu piramidy Howard Hawks Ziemia faraonów (Land of the Pharaohs, 1955). Zaraz potem zabłysnęła jako modelka i tancerka rewiowa Evelyn Nesbit Thaw w biograficznym dramacie kryminalnym Dziewczyna na czerwonej aksamitnej huśtawce (The Girl in the Red Velvet Swing, 1955). Przez następne lata występowała w komediach, westernach, filmach kostiumowych; produkcjach włoskich i austriackich. Grała większe role w filmie muzycznym Wojna płci (The Opposite Sex, 1956) z Ann Miller i Leslie Nielsenem na podstawie sztuki Clare Boothe Luce Kobiety, dramacie w neorealistycznym stylu Zagubiony autobus (The Wayward Bus, 1957) jako narzeczona kierowcy z Jayne Mansfield, westernie Bravados (The Bravados, 1958) u boku Gregory Pecka i Lee Van Cleefa, biblijnym Estera i król (Esther and the King, 1960) jako tytułowa Estera, dramacie kryminalnym Siedmioro złodziei (Seven Thieves, 1960) i komedii Droga do Hongkongu (The Road to Hong Kong, 1962) u boku Boba Hope i Binga Crosby.
Wystąpiła także gościnnie w serialach: NBC Star Trek (1967) w roli narzeczonej kapitana Kirka i ABC Batman (1967) jako Syrena/Lorelei Circe. Po występie w komedii romantycznej Jeśli dziś wtorek – jesteśmy w Belgii (If It's Tuesday, This Must Be Belgium, 1969), melodramacie sci-fi W poszukiwaniu miłości (Quest for Love, 1971) i komediodramacie Kochany Alfie (Alfie Darling, 1975), zagrała w adaptacji bestsellerowej powieści autorstwa jej rodzonej siostry Jackie Collins Ogier (The Stud, 1978) o upadku londyńskiego bawidamka. Kasowy sukces, któremu nie przeszkodziły fatalne opinie krytyki, zrodził wkrótce następną ekranizację Dziwka (The Bitch, 1979), w którym przedstawiony jest moralny rozkład luksukowej "kultury disco" wyższych klas. Rola Marilyn Fryser w filmie sci-fi Imperium mrówek (Empire of the Ants, 1977) przyniosła jej nominację do nagrody Saturna.
Triumfalnym wejściem na mały ekran była kreacja Alexis Carrington-Colby w operze mydlanej ABC Dynastia (Dynasty, 1981-89), za którą otrzymała w 1983 roku nagrodę Złotego Globu i zdobyła wielokrotnie nominacje do wielu nagród, m.in. Emmy. Próbowała uciec od wizerunku złej i perfidnej Alexis, ryzykując pieniądze jako producentka filmowa w miniseriale CBS – Grzechy (Sins, 1986) i Monte Carlo (1986), gdzie zagrała główne role.
Powróciła na londyńską scenę w sztuce Ostatnia pani Cheyney (The Last of Mrs. Cheyney, 1980). Swój talent sceniczny udowodniła rolę w spektaklu Thorntona Wildera Skóra naszych zębów (The Skin of Our Teeth). Inne inscenizacje z jej udziałem to: Siedem woalek (The Seventh Veil), Klaudia i Dawid (Claudia i David), Modliszka (The Praying Mantis), komedia Noela Cowarda Osobiste życie (Private Lives, 1991/92) jako Amanda stała się wydarzeniem kulturalnym na West Endzie i Broadwayu, przynosząc jej znakomite recenzje, Listy miłosne (Love Letters, 2000), komedia Ponad księżyc (Over the Moon, 2001), Cały cyrk (Full Circle, 2004) i broadwayowska komedia Legendy! (Legends!, 2006) z Lindą Evans.
Wystąpiła w teledysku Badly Drawn Boy do piosenki pt. "Pissing in the Wind" (2001) oraz reklamach British Gas, Sanyo (1986), Marks & Spencer (2002), Old Navy (2004) i słynnej serii reklam Cinzano. Zajmowała się również lansowaniem własnej kolekcji biżuterii oraz perfum.
Zaangażowana jest w działalność instytucji działających m.in. w obronie praw dziecka, na rzecz dzieci upośledzonych i kalekich, oraz na rzecz kobiet zagrożonych rakiem piersi. Jest fundatorką jednej z części szpitala dziecięcego w Michigan. Jest autorką wielu książek, w tym dwóch autobiografii – "Past Imperfect" i "Drugi akt" (Second Act, 1996), pięciu powieści "Prime Time", "Love, Desire & Hate" oraz "Niezwykle sławna" (Too Damn Famous), "Star Quality", "Misfortune's Daughters" a także poradników o sekretach zdrowia i urody gwiazdy – "Beauty Book", "Moje tajemnice" (Health, Youth and Happiness: My Secrets), "My friend's secrets" i "Joan's way".
Była pięciokrotnie mężatką. Od 24 maja 1952 do 1956 roku jej pierwszym mężem był brytyjski aktor Maxwell Reed (ur. 1919 – zm. 1974), który próbował sprzedać ją arabskiemu szejkowi za 10000 funtów brytyjskich. Od 27 maja 1963 do 1970 roku była w związku małżeńskim z Anthonym Newleyem (ur. 1931), z którym ma córkę Tarę (ur. 12 października 1963) i syna Alexandra Anthony'ego "Sashę" (ur. 8 listopada 1965). Z małżeństwa (od marca 1972 do 1983) z producentem Ronaldem S. Kassem (ur. 1935) ma córkę Katyanę Kass (ur. 20 czerwca 1972). Jej czwarty mąż (od 3 listopada 1985 do 25 sierpnia 1987) to szwedzki piosenkarz muzyki pop Peter Holm (ur. 1947). W dniu 17 lutego 2002 roku po raz piąty stanęła na ślubnym kobiercu z menadżerem teatralnym Percym Gibsonem (ur. 1966). Ma dwie wnuczki: Miel Celeste (ur. 5 października 1998 – córka Tary Newley i francuskiego kompozytora Michaela Adama) i Avę Grace Newley (ur. w lipcu 2004 – córka jej syna Sachy i Angeli Tassoni), oraz jednego wnuka Westona. Romansowała z tak sławnymi mężczyznami jak biznesmen Bill Wiggins, dziedzic hotelowy Conrad Nicholson Hilton (ur. 1887, zm. 1979), Dean Martin, Dennis Hopper, George Englund, George Hamilton, Harry Belafonte, James Dean, Jeffrey Hunter, reżyser Michael Winner, Nicholas Hilton, Robert Evans, Ryan O'Neal, Terence Stamp, William Shatner, Sidney Chaplin, przyrodni starszy brat Charliego Chaplina (1954), Arthur Loew Jr. (1957), Rafael Trujillo (1958), Marlon Brando (1959), Warren Beatty (1960-61), Robert Wagner (1961), Larry Hagman (1970), handlarz sztuki Robin Hurlestone (ur. 1958; 1987) i Tim (1995).
