Widget
Podziel się:

Jodek boru


Jodek boru
Jodek boruJodek boru
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumarycznyBI3
Masa molowa391,52 g/mol
Wyglądbezbarwne, lotne ciało stałe (często lekko różowe od śladów jodu)
Identyfikacja
Numer CAS13517-10-7
PubChem83546[3]
Podobne związki
Inne anionyBF3, BCl3, BBr3
Inne kationyAlI3, GaI3
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jodek boru, BI3nieorganiczny związek chemiczny boru i jodu.

Spis treści

[edytuj] Otrzymywanie

Jodek boru można otrzymać w wyniku bezpośredniej syntezy poprzez jodowanie boru w temperaturze 600–1000 °C[4]:

3I2 + 2B → 2BI3

Jodek boru o bardzo wysokiej czystości z 25% wydajnością można uzyskać w reakcji jodu rozpuszczonego w heptanie z borowodorkiem sodu lub potasu w temperaturze 80 °C[5]:

8I2 + 3NaBH4 → 3NaI + 3BI3 + 4H2 + 4HI

[edytuj] Właściwości

W temperaturze pokojowej jest to bezbarwne, lotne ciało stałe, często lekko zabarwione na różowo na skutek obecności śladów jodu, który wydziela się łatwo wobec wilgoci. Ulega fotolizie pod wpływem światła o długości fali < 360 nm. Należy przechowywać go w ciemności w atmosferze gazu obojętnego[6].

Jest silnym kwasem Lewisa. Rozkłada m.in. etery dialkilowe (do jodków alkilowych) oraz arylowo-alkilowe (do fenoli i jodków alkilowych); nie reaguje z eterami diarylowymi. W reakcjach tych jest najbardziej reaktywny spośród wszystkich halogenków boru. Jodki alkilowe powstają też w reakcjach jodku boru z estrami, silanami i alkoholami[6].

[edytuj] Zastosowanie

Stosowany w preparatyce organicznej do rozrywania wiązań C–O w eterach, estrach i in., do substytucji halogenków alkilowych i arylowych, do borowania[6]. Jest także substratem do otrzymywania boru o wysokiej czystości[5].

[edytuj] Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Jodek boru (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski. [dostęp 2012-02-08].
  2. Jodek boru (ang.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2012-02-08].
  3. Jodek boru – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  4. J. Cueilleron, J.C. Viala. Direct synthesis of boron triiodide and the chemical transport of boron with iodine. „Journal of the Less Common Metals”. 58 (2), s. 123–131, 1978. doi:10.1016/j.bbr.2011.03.031. 
  5. 5,0 5,1 A.G. Briggs, R.E. Simmons. The preparation of very pure boron iodide. „Naturwissenschaften”. 77 (12), s. 595–597, 1990. doi:10.1007/BF01133735. 
  6. 6,0 6,1 6,2 Rob Ronald. Boron Triiodide. , 1995–2000. Washington State University, Pullman, WA, USA: John Wiley & Sons, Ltd.. 

[edytuj] Bibliografia

  • Rob Ronald. Boron Triiodide. , 1995–2000. Washington State University, Pullman, WA, USA: John Wiley & Sons. 

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.

Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

Zasady ochrony prywatności O Wikipedii Informacje prawne