
Ten artykuł dotyczy systemu filozoficznego i dyscplin duchowych. Zobacz też:
Joga –
koniunkcja albo
Joga Bonito – fikcyjna organizacja piłkarska.
Joga ( dewanagari योग, trl. yoga, ang. Yoga) – jeden z sześciu ortodoksyjnych (tzn. uznających autorytet Wed) systemów filozofii indyjskiej i zbiór dyscyplin duchowych. Uznaje prawo karmy (karmana) i koła wcieleń (reinkarnacja, sansara) z których wyzwolenia dokonuje się przez odpowiedni trening ciała, przestrzeganie zasad etycznych, skupienie, medytację i ascezę. Joga zajmuje się związkami między ciałem, umysłem, świadomością i duchem. Została zaadaptowana przez niektóre nurty hinduizmu, buddyzmu, dźinizmu, jest istotna również w praktykach tantrycznych i innych, w celu zniesienia uciążliwości, rozwoju duchowego, rozpoznania natury rzeczywistości[1][2]. W świecie zachodnim przyjmowana potocznie za zestaw ćwiczeń fizycznych i umysłowych, uprawianych głównie dla zdrowia.
Przez tysiące lat istniało wiele rodzajów (szkół, ścieżek) jogi przenikających całą kulturę Indii i nie tylko, stąd też nie ma jednej definicji jogi[1]. W jednym z fundamentalnych traktów jogi klasycznej jogasutrach, Patańdźali (III w.) krótko definiuje jogę w rozdziale pierwszym w sutrze drugiej i trzeciej:
|
jogaś cittavṛttinirodhaḥ – ("Joga jest to powściągnięcie zjawisk świadomości" ). tadā draṣṭuḥ svarūpe 'vasthānam – ("Wtedy widz utrzymuje się w swojej właściwej naturze") [3]. |
Diametralnie inne ujęcie w prezentuje Yogi Svatmarama, opierający się na traktacie Hathajogapradipika z XV w[4]. Ten skupia się na szatkarmie, oczyszczeniu ciała fizycznego, prowadzącego do oczyszczenia umysłu[5]. W porównaniu z siedzącą pozycją i medytacją u Patańdźalego, istotą są asany i pranajama, co dziś, poza Indiami, jest bardziej kojarzone ze słowem joga.
Jednak wszystkie ścieżki jogi prowadzą do jednego. W wyniki praktyki, na końcu drogi, uzyskuje kaiwalję, absolutną wolność, stan bezwarunkowego istnienia[6].
[edytuj] Etymologia
Sanskryckie słowo joga ma wiele znaczeń, i pochodzi od sanskryckiego morfemu "yuj", czyli "kontrola", "jarzmo" i "zjednoczenie", "unia", "połączenie", "jedność". Tłumaczenia to "łączyć", "kierować" "skupiać", "koncentrować". Możliwe jest również, że słowo pochodzi od jogi "samadhau yujir", co oznacza "kontemplację" lub "absorpcję". Ktoś, kto praktykuje jogę lub wyznaje filozofię jogi to jogin lub jogini[7][8].
[edytuj] Ścieżki jogi
W zależności od tradycji, temperamentu, predyspozycji, skłonności, jogin na drodze do wyzwolenia podąża indywidualną ścieżką[9][1][2]. Przykłady ścieżek o wielkich tradycjach:
[edytuj] Joga we współczesnyn świecie zachodnim
W czasach globalizacji, joga w swoich różnorodnych odmianach, przeniknęła do zachodniego świata. Od zabarwionych religijnie (np.wadżrajana), przez medytację transcendentalną, krijajogę Art of living[12], hathajogę (np. wg kursów B.K.S. Iyengara) do jogi w medycynie i fitness.
[edytuj] Ujęcie historyczne
[edytuj] Okresy historyczny
- Joga przedklasyczna – okres przedklasyczny to czas towarzyszący powstawaniu wczesnych Upaniszad.
- Joga klasyczna – jest jednym z najważniejszych systemów filozofii indyjskiej.
- Joga epicka - okres epicki przypada na lata 500 p. n.e. – 200 n.e.[potrzebne źródło]
- Joga postklasyczna – w okresie następującym po skodyfikowaniu jogadarśany miało miejsce utworzenie formacji swamich i sadhu, którzy szeroko stosowali i popularyzowali techniki jogi. Na znaczeniu zyskały też alternatywne odmiany tradycji medytacyjnych, np. kundalinijoga i bhaktijoga.
[edytuj] Najważniejsze przekazy piśmienne
Wiedza na temat jogi w bezpośrednich przekazach, jako wiedza tajemna, istnieje od tysięcy lat. W najstarszych źródłach pisanych pojawia się w Wedach (ok. 1000 p.n.e.) i wraz z rozwojem piśmiennictwa w następnych wiekach[1][2].
[edytuj] Upaniszady
W grupie upaniszad, jogaupaniszady (dewanagari उपनिषद्, trl. Upaniṣad, ang. Upanishads), należą do wedyjskiego objawienia (śruti), powstałe w większości w VIII-III w. p.n.e. wieku, zawierają 20 upaniszad o tematyce jogicznej[13]. | | 10. Kiedy pięć zmysłów poznania, A z nimi umysł, zatrzyma się I rozum już więcej nie działa, O tym powiadają, że jest najwyższą drogą. |
| | 11. Droga ta uważana jest za jogę, Stałe powstrzymanie zmysłów, wtedy staje się nierozproszony, To joga zaprawdę jest początkiem i końcem [14]. |
|
Joga klasyczna objaśniona w Jogasutrach ( dewanagari योगसूत्र , trl. Yogasūtra , ang. Yoga Sutras ), jest nauką o wyzwoleniu. Nie zajmuje się problemami filozoficznymi, lecz wskazuje drogę do doskonałości. Dlatego też podstawę filozoficzną dla jogi klasycznej daje sankhja[15]. W praktyce jogi klasycznej przeplata się wiele wątków, ale wszystkie one prowadzą do jednego. W Jogasutrach dwa są szczególnie wyraźne: poznanie i powstrzymanie[16]:
- poznanie zewnętrzne:
- 1. pięciorakie przykazania moralne i etyczne (yama): 1. niekrzywdzenie (ahimsa), 2. prawda (satya),3. niekradzenie (asteya),4. powściągliwość (brahmacarya), 5. niepożądanie cudzego dobra (aparigraha).
- 2. pięciorakie zasady postępowania (niyama): 1. czystość (śauca), 2. zadowolenie (santoṣa), 3. gorliwy wysiłek (tapas), 4. studiowanie Wed svadhyaya), 5. skupienie na Bogu (iśvarapranidhana).
- 3. postawy ciała (asany). Niekoniecznie musi być to pozycja lotosu, chodzi o to, by ciało nie przeszkadzało.
- poznanie wewnętrzne:
- 4. rytmiczna kontrola oddechu (pranajama). Oddech jest związany z Praną, ale Pranajama to nie ćwiczenie oddechowe, ale celem jest powściąganie umysłu – prany.
- 5. powściągnięcie zmysłów (pratyahara). Trzeba przeciąć kontakt ze światem zmysłowym.
- 6. koncentracja (dharana), Głębiej to przykucie uwagi, związanie zjawiska z np. sercem
- poznanie duchowe:
- 7. medytacja (dhyana)
- 8. połączenie niższej i wyższej jaźni – skupienie (samadhi).
- 5 aktywności umysłu, które należy powściągnąć
- 1. właściwe poznanie (pramana), 2. błędne poznanie (viparyaya), 3. fantazjowanie (vikalpa), 4. sen głęboki (nidra), 5. przypomnienie (smryti).
- sposoby powściągnięcia umusłu
- 1. stale i zdecydowane studia i praktykę (abhyasa), 2. brak ziemskich pragnień (vairagya), dzięki której umysł pozbawiony zostaje wszelkich podpór, na których mógłby się oprzeć.
- praktuki które uspakajają umysł
- 1. skupienie na Bogu (isvarapranidhana), 2. kontrola oddechu (pranajama), 3. miłość (maitri), 4. współczucie (karuna), 5. zadowolenie (mudita), 6. niezważanie (upeksa).
Inne wątki mówią o przebiegu praktyki:
- Początkiem jogi, zwanym ogólnie krijajogą (nie mylić ze ścieżką: krijajoga) jest: 1. gorliwy wysiłek (tapas), 2. studiowania Wed (svadhyaya), 3. skupieniu na Bogu (iśvarapranidhana).
- Stopniowanie zaawansowania[18]
- ćwiczenia ze świadomością (samprajnatasamadhi) – 4 stopnie zatopienia: 1. z przewagą rozmyślania (vitarka), 2. zanika rozmyślanie, a jego miejsce zajmuje rozważanie (vicara), 3. nie istnieje już rozmyślanie, a ćwiczącego opanowuje błogość (ananda), 4. istnieje jedynie czysta świadomość "jestem"
- ćwiczenie bez świadomości (asamprajnatasamadhi)
- przynosi wyzwolenie.
[edytuj] Bhagawadgita
Bhagawadgita ( dewanagari भगवद्गीता , trl. Bhagavadgītā, tłum. Pieśń Pana) Dzieło okresu epickiego (500 p. n.e. – 200 n.e), część epickiego poematu Mahabharaty, łączy główne nurty jogi: Stanowi kanoniczny tekst jogi w hinduizmie[19]. | | | 19. Jak płomień w miejscu bezwietrznym nie chwieje się, Tak wygląda Jogin, co jogę uprawia z umysłem opanowanym.(...) 22. Co osiągnąwszy nie myśli, by mogła być większa zdobycz, W czym trwając nawet najcięższym cierpieniem się nie załamie, 23. To rozłączenie z cierpieniem jogą się zwie, Niech wie o tym! [20] |
|
[edytuj] Hathajogapradipika
Jeden z najważniejszych traktatów jogowskich z XIVw. Hathajogapradipika ( dewanagari हठयोगप्रदिपिका, trl. Haţhayogapradīpikā ), której autor Swatmaramy powołuje się na przekaz wielu joginów, jest całkowicie poświęcony hatajodze. Stanowi zbiór prawie 400 dwuwierszy, w których formułuje zasady praktyki hatajogi. Zalecenia sposobu mieszkania, zachowań, diety, i praktyk: pozycji ciała (asana), ćwiczeń oddechowych (pranajama) i wyrafinowane sposoby oczyszczania (śodhana)[21].
[edytuj] Wybrani jogowscy guru
[edytuj] Jogowie klasyczni i ich dzieła
[edytuj] Współcześni guru
[edytuj] Współcześni guru hathajogi
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Mircea Eliade: Joga. Nieśmiertelność i wolność. Tomasz Ruciński (oprac.). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1984. ISBN 83-01-02268-X.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Agata Świerzowska: Joga. Droga do transcendencji. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2009, seria: Mała Biblioteka Religii. ISBN 978-83-7505-192-6.
- ↑ Leon Cyboran: Klasyczna joga indyjska. Jogasutry przypisywane Patańdżalemu i Jogabhaszja czyli komentarz do Jogasutr przypisywany Wjasie. Cz. 1/2-3. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN SA, 1986.
- ↑ http://www.logonia.org/content/view/151/2/1/0/
- ↑ Mircea Eliade: Joga. Nieśmiertelność i wolność. Tomasz Ruciński (oprac.). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1984, s. 243-245. ISBN 83-01-02268-X.
- ↑ Leon Cyboran: Klasyczna joga indyjska. Jogasutry przypisywane Patańdżalemu i Jogabhaszja czyli komentarz do Jogasutr przypisywany Wjasie. Cz. 3.56. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN SA, 1986.
- ↑ Mircea Eliade: Joga. Nieśmiertelność i wolność. Tomasz Ruciński (oprac.). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1984, s. 19-22. ISBN 83-01-02268-X.
- ↑ yoga – definition of yoga by the Free Online Dictionary, Thesaurus and Encyclopedia
- ↑ Maria Grodecka: Ścieżki jogi. Warszawa: Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, 1988, s. 46-97.
- ↑ 10,0 10,1 Louis Frédéric: Słownik cywilizacji indyjskiej. Przemysław Piekarski (red. nauk.). Wyd. 1. T. 1. Katowice: Wydawnictwo "Książnica", 1998, s. 395, seria: Słowniki Encyklopedyczne "Książnicy". ISBN 83-7132-369-7.
- ↑ Paramahansa Yogananda: Autobiografia jogina. Warszawa: Ravi, 2005. ISBN 83-7229-115-2.
- ↑ Art of Living :: Art of Living
- ↑ 108 Upanishads - Vedanta Spiritual Library
- ↑ Marta Kudelska: Upaniszady. Cz. VI.10-11. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 1999.
- ↑ Mircea Eliade: Joga. Nieśmiertelność i wolność. Tomasz Ruciński (oprac.). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1984, s. 23-27. ISBN 83-01-02268-X.
- ↑ Leon Cyboran: Klasyczna joga indyjska. Jogasutry przypisywane Patańdżalemu i Jogabhaszja czyli komentarz do Jogasutr przypisywany Wjasie. Cz. 2.29-30. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN SA, 1986.
- ↑ Leon Cyboran: Klasyczna joga indyjska. Jogasutry przypisywane Patańdżalemu i Jogabhaszja czyli komentarz do Jogasutr przypisywany Wjasie. Cz. 2.1-2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN SA, 1986.
- ↑ Leon Cyboran: Klasyczna joga indyjska. Jogasutry przypisywane Patańdżalemu i Jogabhaszja czyli komentarz do Jogasutr przypisywany Wjasie. Cz. 1/17-18. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN SA, 1986.
- ↑ Mircea Eliade: Joga. Nieśmiertelność i wolność. Tomasz Ruciński (oprac.). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1984, s. 160-162. ISBN 83-01-02268-X.
- ↑ Anna Rucińska: Bhagawadgita Święta Pieśń Pana. Cz. 6.17-23. Warszawa: Sawitar, 2002. ISBN 8391793710.
- ↑ http://www.logonia.org/content/view/151/2/
[edytuj] Bibliografia
[edytuj] Linki zewnętrzne
- zbiór linków "Co to jest joga?"
- Patańdźali: Jogasutry tłm. Leona Cyboran
- Jog Swami Swatmarama: Hathayogapradipika, tłm. Leona Cyboran
- Bhagawad Gita, tłum: Wanday Dynowskiej
- Vedanta Spiritual Library: Bhagavad Gita, 108 Upanishads, Dharma, Sankara, Veda, Bhakti, Mantras, Yoga, i inne (j.en)
- Religion_and_Spirituality/Yoga: linki na tmat jogi (j.en i inne)
- Portal informacyjny o jodze