| John Ruiz | |
 | |
| Pseudonim | The Quiet Man |
| Data i miejsce urodzenia | 4 stycznia 1972 Methuen |
| Narodowość | Stany Zjednoczone |
| Styl | praworęczny |
| Kategoria wagowa | ciężka |
| Bilans walk zawodowych | |
| Liczba walk | 55 |
| Zwycięstwa | 44 |
| Nokauty | 30 |
| Porażki | 9 |
| Remisy | 1 |
| No contests | 1 |
John Ruiz (ur. 4 stycznia 1972 w Methuen) – amerykański bokser pochodzenia portorykańskiego, były dwukrotny zawodowy mistrz świata organizacji WBA w kategorii ciężkiej.
Spis treści |
Jako amator startował na mistrzostwach świata w Sydney (1991), dotarł do ćwierćfinału kategorii półciężkiej, gdzie przegrał z reprezentantem ZSRR Andriejem Kurniawką. Nie zdołał zakwalifikować się do ekipy olimpijskiej rok później i zdecydował się na rozpoczęcie kariery zawodowej.
Pierwszy zawodowy pojedynek stoczył w sierpniu 1992. 15 marca 1996, w swojej 28 walce, doznał błyskawicznej porażki w pojedynku z Davidem Tua. Bokser z Samoa znokautował go już w 19 sekundzie pierwszej rundy[1].
Następnie do końca 1999 stoczył 11 zwycięskich pojedynków. Wygrał m.in. z byłym mistrzem świata IBF, Tony Tuckerem (TKO w 11 rundzie)[2].
W 2000 Ruiz został oficjalnym pretendentem WBA, jednak ówczesny mistrz świata WBA, Lennox Lewis odmówił walki z nim, ponieważ wolał zmierzyć się z silniejszym jego zdaniem pięściarzem, Michaelem Grantem. WBA odebrała więc Brytyjczykowi tytuł, a o pas mistrzowski mieli się zmierzyć właśnie Ruiz i Evander Holyfield. W konsekwencji 20 sierpnia 2000 doszło do pierwszego z trzech kolejnych pojedynków Ruiza z Holyfieldem. Ruiz przegrał na punkty po jednogłośnej decyzji sędziów[3]. Jednak z powodu dużych kontrowersji odnośnie wyniku pierwszej walki, WBA nakazała obu pięściarzom zmierzyć się w pojedynku rewanżowym. Doszło do niego 3 marca 2001. Tym razem lepszy okazał się Ruiz, wygrywając z rywalem na punkty. Odebrał tym samym Holyfieldowi pas mistrzowski[4]. Jako pierwszy w historii mistrz świata w wadze ciężkiej pochodzenia latynoskiego Ruiz został w 2001 przyjęty przez prezydenta USA George W. Busha.
Ruiz obronił swój tytuł dwa razy. Najpierw 15 grudnia 2001 zremisował w trzecim kolejnym pojedynku z Holyfieldem[5], natomiast 27 lipca 2002 wygrał z Kirkem Johnsonem, po tym jak ten został zdyskwalifikowany w dziesiątej rundzie za ciosy poniżej pasa[6].
Stracił swój tytuł 1 marca 2003, przegrywając na punkty z Royem Jonesem Jr., mimo ogromnej przewagi pod względem warunków fizycznych (aby zmierzyć się z Ruizem, Jones Jr. przeskoczył dwie kategorie wagowe)[7].
Roy Jones Jr. nie przystąpił do walki z pretendentem Witalijem Kłyczko, dlatego też WBA, wobec wątpliwości, czy będzie on zainteresowany obroną swojego tytułu, postanowiła zorganizować pojedynek o tytuł tymczasowego mistrza świata, który następnie miałby zmierzyć się z Jonesem Jr. W pojedynku tym mieli się zmierzyć Kłyczko i Hasim Rahman, czyli nr 1 i 2 rankingu WBA, jednak Kłyczko odmówił walki twierdząc, że interesuje go tylko status pełnoprawnego mistrza świata, a nie tytuł tymczasowy. Z walki wycofał się także nr 3 w rankingu, David Tua. W konsekwencji z Rahmanem zmierzył się Ruiz. Do walki doszło w grudniu 2003. Ruiz wygrał jednogłośną decyzją na punkty i został tymczasowym mistrzem świata WBA[8].
Wkrótce Ruiz stał się regularnym mistrzem świata, po tym jak Jones Jr. 20 lutego 2004 zrezygnował z pasa mistrzowskiego i powrócił do kategorii półciężkiej, chcąc walczyć z Antonio Tarverem. Ruiz w 2004 obronił tytuł dwa razy. Najpierw w kwietniu pokonał przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie Fresa Oquendo (po raz pierwszy w historii o tytuł zawodowego mistrza świata w kategorii ciężkiej walczyło dwóch bokserów pochodzących z Portoryko)[9]. Siedem miesięcy później zmierzył się z Polakiem Andrzejem Gołotą i wygrał z nim na punkty, mimo iż dwukrotnie leżał na deskach. Wynik został przez wielu komentatorów uznany za niesprawiedliwy[10].
30 kwietnia 2005 zmierzył się z Jamesem Toneyem. Pierwotnie walka zakończyła się zwycięstwem Toneya na punkty, a Ruiz ogłosił zakończenie kariery. Jednak kilka dni później ujawniono, że podczas testu po walce w organizmie Toneya wykryto niedozwolone substancje i uznano walkę za nie odbytą (tzw. no contest). Ruiz szybko odwołał swoją rezygnację z boksu. Jednak już w następnej walce, 17 grudnia 2005, stracił swój pas mistrzowski, przegrywając decyzją większości na punkty z Nikołajem Wałujewem[11].
Na ring powrócił niemal rok później, aby zmierzyć się w walce eliminacyjnej WBA z Rusłanem Czagajewem, przegrał jednak po niejednogłośnej decyzji sędziów[12]. Kolejną walkę stoczył 13 października 2007, pokonując przez techniczny nokaut w drugiej rundzie Otisa Tisdale[13]. 8 marca 2008 pokonał na punkty Jameela McCline[14]. 30 sierpnia tego samego roku stanął przed szansą zdobycia po raz trzeci tytułu mistrza świata WBA, po raz drugi przegrał jednak na punkty, tym razem po jednogłośnej decyzji sędziów, z Nikołajem Wałujewem[15].
Niecałe trzy miesiące po tej porażce wygrał przez techniczny nokaut z Adnanem Serinem, po tym jak w siódmej rundzie trener Serina poddał swojego zawodnika rzucając ręcznik na ring[16]. Po tej walce kolejny raz stanął przed szansą zdobycia tytułu mistrza świata WBA, jednak 3 kwietnia 2010 przegrał przez techniczny nokaut w dziewiątej rundzie z Davidem Haye'm. Wcześniej czterokrotnie leżał na deskach (dwukrotnie w pierwszej rundzie, oraz po razie w rundzie piątej i szóstej)[17].
26 kwietnia ogłosił zakończenie kariery bokserskiej[18].
| Poprzednik Evander Holyfield | Mistrz świata wagi ciężkiej WBA 3 marca 2001 - 1 marca 2003 | Następca Roy Jones Jr. |
| Poprzednik Roy Jones Jr. (zwakatował) | Mistrz świata wagi ciężkiej WBA 24 lutego 2004 - 17 grudnia 2005 | Następca Nikołaj Wałujew |
