Juliana (królowa Holandii)

Juliana Oranje-Nassau Królowa Holandii
Królowa Holandii
Okres panowania	od 1948 do 1980
Poprzedniczka	Wilhelmina Oranje-Nassau
Następczyni	Beatrycze Oranje-Nassau
Dane biograficzne
Dynastia	Oranje-Nassau
Urodzona	30 kwietnia 1909 w Hadze
Zmarła	20 marca 2004 w Baarn
Pochowana	Nowy Kościół Delft
Ojciec	Henryk Mecklenburg-Schwerin
Matka	Wilhelmina Oranje-Nassau
Mąż	Bernhard zu Lippe-Biesterfeld
Dzieci	Beatrycze Irena Małgorzata Christina
Odznaczenia
Galeria w Wikimedia Commons

Pogrzeb królowej Juliany w Delft

Juliana Luiza Emma Maria Wilhelmina Oranje-Nassau (ur. 30 kwietnia 1909 w Hadze, zm. 20 marca 2004 w Baarn) – królowa Holandii.

[edytuj] Biografia

Jedyna córka królowej Wilhelminy i księcia Henryka. Panowała w Holandii od 6 września 1948 do 30 kwietnia 1980 roku (od chwili abdykacji matki, do własnego ustąpienia z tronu). Żona niemieckiego księcia Bernharda Lippe-Biesterfeld; matka czterech córek:

• Beatrycze Wilhelminy Armgardy (jej następczyni na tronie),
• Ireny Emmy Elżbiety (ur. 5 sierpnia 1939), żony Karola Hugona Parmeńskiego,
• Małgorzaty (Margriet) Franciszki (ur. 19 stycznia 1943), żony Pietera van Vollenhovena,
• Marii (Marijke) Christiny (ur. 18 lutego 1947), żony Jorge Péreza y Guillermo.

Matka przyszłej królowej Juliany robi wszystko aby jej jedyna córka nie zaznała podobnie smutnego losu jak ona i by mogła się bawić z dziećmi w swoim wieku. Następczyni tronu była wychowywana w prostocie na dworze bliskim zwykłym ludziom. Uzyskała tytuł doktora nauk politycznych i bardzo sumiennie przygotowywała się do swej przyszłej roli królowej.

Ród królewski Orange-Nassau i cały naród holenderski ze wzruszeniem przyjął ślub księżniczki holenderskiej i księcia Bernarda von Lippe-Biesterfeld. We wszystkich butonierkach i na wszystkich sukniach pojawiły się pomarańczowe wstążki, a ulice i place Hagi były udekorowane wielkimi oświetlonymi kolumnami. Młoda para udała się w podróż poślubną do Polski, przebywając m.in. w Krakowie, Krynicy i Nawojowej^[1].

W 1948 królowa Wilhelmina abdykowała na rzecz córki. Nowa królowa uciekła ze smutnego pałacu w Hadze, by wieść na wsi spokojne i skromne życie wraz z księciem Bernardem i czterema córkami.

Holendrzy bardzo kochali Julianę, ale sprawa niepiśmiennej znachorki Greet Hofmans wprowadza w 1956 zagrożenie dla jej tronu. Królowa zwróciła się do niej o pomoc w leczeniu córki Małgorzaty, dotkniętej ślepotą. Znachorka – swego rodzaju Rasputin w spódnicy – zdobyła w niedługim czasie taki wpływ na królową Julianę, że zaczęła mieszać się do spraw państwowych, doprowadzając do dymisji rządu. Juliana zamierzała abdykować, w końcu jednak pozostała na tronie, idąc za radami rządu, który domagał się odsunięcia Greet Hofmans.

30 kwietnia 1980 królowa Juliana abdykuje – po trzydziestu dwóch latach panowania – na rzecz córki Beatrix. Juliana ogłosiła swą decyzję 31 stycznia 1980 za pośrednictwem telewizji: "Nie byłoby rozsądne z mojej strony dalsze sprawowanie mej funkcji, gdyż wcześniej czy później siły człowieka zaczynają się wyczerpywać i nie mogę wykonywać swojej pracy tak jak dawniej".

Podobnie jak matka, Wilhelmina, Juliana rezygnuje z tytułu królowej matki, by powrócić do dawnego tytułu księżniczki Holandii. Wybiera dzień swoich siedemdziesiątych pierwszych urodzin i święto narodowe, by podpisać akt abdykacji i wygłosić z królewskiego balkonu swe ostatnie przemówienie: "Zrezygnowałam właśnie z tronu. Przedstawiam wam Beatrix, waszą nową królową. Jestem szczęśliwa, że mogę przekazać jej władzę, gdyż wiem, że znajdzie się w dobrych rękach".

W 1937 odznaczona Orderem Orła Białego^[2].

[edytuj] Genealogia

Przypisy

e Królowie Holandii i Niderlandów Ród Bonapartów (królowie Holandii) Ludwik I • Ludwik II Dynastia Orańska-Nassau (królowie Niderlandów) Wilhelm I • Wilhelm II • Wilhelm III • Wilhelmina • Juliana • Beatrycze

Poprzednik Wilhelmina

Królowa Holandii od 1948 do 1980

Następca Beatrix