| Julius Dinder | |
| prymas Polski | |
| Kraj działania | Polska |
| Data i miejsce urodzenia | 9 marca 1830 Reszel |
| Data i miejsce śmierci | 30 maja 1890 Poznań |
| arcybiskup metropolita poznański i gnieźnieński | |
| Okres sprawowania | 1886–1890 |
| prymas Polski | |
| Okres sprawowania | 1886–1890 |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Prezbiterat | 8 czerwca 1859 |
| Sakra biskupia | 30 maja 1886 |
| Sukcesja apostolska | |||||||
| Data konsekracji | 30 maja 1886 | ||||||
| Konsekrator | Robert III Herzog | ||||||
| |||||||
Julius Dinder (ur. 9 marca 1830 w Reszlu, zm. 30 maja 1890 w Poznaniu) – niemiecki biskup rzymskokatolicki, arcybiskup metropolita poznański i gnieźnieński oraz prymas Polski w latach 1886–1890.
Spis treści |
Teologii uczył się w Lycaeum Hosianum w Braniewie. 8 czerwca 1856 otrzymał święcenia kapłańskie i został wikariuszem w Biskupcu, a następnie proboszczem w Gryźlinach. Pracując wśród warmińskich katolików, z których większość była Polakami, w pewnym stopniu opanował język polski. W 1868 został proboszczem w jednej z królewieckich parafii[potrzebne źródło]. Następnie został powołany na dziekana dekanatu sambijskiego, oraz honorowego kanonika warmińskiego.
27 lutego 1886 został niespodziewanie, jako pierwszy od średniowiecza nie-Polak, powołany na urzędy arcybiskupa metropolity poznańskiego i gnieźnieńskiego. Nominację tę zawdzięczał kanclerzowi Ottonowi von Bismarckowi, który sprzeciwiał się obsadzeniu tych archidiecezji Polakami, oraz uległości papieża Leona XIII, który postanowił nie zaostrzać konfliktu z Cesarstwem Niemieckim.
W planach Bismarcka Dinder miał stać się jego współpracownikiem w dziele germanizacji[1]. W rzeczywistości postawa arcybiskupa była pełna sprzeczności. Musiał godzić oczekiwania wrogo nastawionego do katolików kanclerza ze zdecydowaną postawą wiernych i duchowieństwa obu diecezji. Z jednej strony wprowadził do obu kapituł kilku niemieckich duchownych, a w 1887 nie sprzeciwił się usunięciu z religii języka polskiego, z drugiej zaś na swojego biskupa pomocniczego w Gnieźnie powołał Józefa Cybichowskiego, a na wikariuszy generalnych Edwarda Likowskiego w Poznaniu i Jana Korytkowskiego w Gnieźnie. Starał się także o cofnięcie represji z okresu Kulturkampfu, odtwarzając oba konsystorze i odzyskując majątki oraz archiwa obu archidiecezji.
| |||||||||||
| ||||||||
| Poprzednik Mieczysław Ledóchowski | Prymas Polski 1886–1890 | Następca Florian Stablewski |