Juventus F.C.

Juventus Juventus Football Club
Pełna nazwa	Juventus Football Club SpA
Przydomek	La Vecchia Signora (Stara Dama) Bianconeri (Biało-Czarni) Le Zebre (Zebry) Gobbi, Juve
Barwy
Data założenia	1 listopada 1897
Liga	Serie A
Debiut w najwyższej lidze	1900
Adres	Corso Galileo Ferraris 3210128 Torino
Stadion	Juventus Stadium
Prezes	Andrea Agnelli
Trener	Antonio Conte
Asystent trenera	Angelo Alessio
Stroje domowe Stroje wyjazdowe
Trzeci strój
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Juventus Football Club SpA (znany jako Juventus lub Juve) – włoski klub piłkarski założony 1 listopada 1897 roku jako FC Juventus przez grupę uczniów, z liceum Massimo d'Azeglio. Zespół ma siedzibę w Turynie.

W sezonie 2011/2012 drużyna występuje w rozgrywkach Serie A. Juventus jest najbardziej utytułowanym klubem w kraju – ma na koncie dwadzieścia osiem tytułów mistrza kraju, dziewięć Pucharów Włoch i cztery Superpuchary Włoch. W rozgrywkach międzynarodowych zespół zwyciężył dwa razy w Lidze Mistrzów, zdobył jeden Puchar Zdobywców Pucharów, a także trzy Puchary UEFA.

Drużyna swoje domowe spotkania od sezonu 2011/2012 rozgrywa na nowo wybudowanym stadionie (Juventus Stadium) liczącym nieco ponad 41 tys. miejsc siedzących. Zawodnicy swoje domowe spotkania grają najczęściej w białych koszulkach w czarne pasy, białych spodenkach oraz białych getrach. Klub posiada pięć przydomków, lecz te dwa najbardziej znane to – La Vecchia Signora(Stara Dama) oraz Bianconeri (biało-czarni).

Od obecnego sezonu 2011/2012 stanowisko trenera obejmuje były zawodnik Juventusu - Antonio Conte, który przybył do klubu z AC Sieny, gdzie jego drużyna awansowała do Serie A. W turyńskim zespole zastąpił on Luigiego Del Neriego, który nie spełnił oczekiwań klubu plasując się z nim na 7. miejscu w poprzednich rozgrywkach ligowych. Rolę kapitana drużyny pełni Alessandro Del Piero.

W 2006 roku w wyniku afery calciopoli klub został zdegradowany do Serie B, gdzie wystartował z -9 punktami i występował w niej jeden sezon.

[edytuj] Historia

[edytuj] Początki

Pierwszy skład Juventusu – 1898 rok

Juventus Football Club powstał z inicjatywy turyńskich uczniów 1 listopada w roku 1897. Zmiana nazwy na Juventus FC nastąpiła w 1899 roku, a w biało-czarnych koszulkach piłkarze zaczęli grać od 1903 roku. Rok później piłkarze rozegrali pierwszy oficjalny mecz. Przeciwnikiem było FC Torinese. Mecz zakończył się porażką 0:1. Już w 1905 (9 kwietnia) Juventus zdobył pierwsze mistrzostwo Włoch. W walce pokonał zespoły Milanu i Sampdorii. Za sukcesem klubu stał biznesmen Alfredo Dick. Po zakończeniu pierwszej wojny światowej aspiracje Bianconerich wzrosły. Bramki bronił Giacone, a w obronie pomagali mu Novo (zaliczył występy w reprezentacji kraju) i Bruno. W tym samym czasie Corrado Corradini napisał dla klubu hymn, który obowiązywał do lat sześćdziesiątych. Giampiero Combi, jeden z najlepszych piłkarzy świata, zadebiutował w barwach Juventusu w roku 1923. Tego samego roku Edoardo Agnelli, syn założyciela Fiata, został mianowany nowym prezydentem klubu.

Drużyna w 1903 roku

Ponieważ Juventus pozyskiwał coraz większą rzeszę kibiców, postanowiono rozgrywać mecze na obiekcie przy Marsiglia Road. Trenerem Juve został Jenő Károly z Węgier, który wraz z Hirzerem (również Węgier) uzupełnił zdolności Combiego, Rosetty, Muneratiego i Bigatto. Efektem tej współpracy był drugi tytuł mistrzowski zdobyty w sezonie 1925/26. Sezon 1929/30 to pierwszy sezon Serie A, w którym udział wzięło 18 drużyn. A już od następnego, przez pięć lat (1930/31-1934/35) Juventus wygrywał rokrocznie ligę włoską. W klubie grały takie gwiazdy jak Orsi, Caligaris, Monti, Cesarini, Varglien, Bertolini, Ferrari i Borel, a trenerem był Carlo Carcano, który prowadził także reprezentację Włoch.

[edytuj] Po II wojnie światowej

Po zdobyciu piątego z rzędu mistrzostwa Włoch w katastrofie lotniczej niedaleko Genui zginął Edoardo Agnelli. W roku 1947 prezydenturę objął Giovanni Agnelli. W tym czasie w klubie grały takie sławy jak Parola i dwójka Duńczyków – Hansen (pierwotnie miał występować w Torino) i Præst. W tym samym czasie w Juventusie grał Giampiero Boniperti, który zaliczył 664 mecze dla Juve, w tym 444 w Serie A. W 15 sezonach zdobył dla Juventusu 177 bramek.

W latach 1950 i 1952 Juventus dołożył kolejne dwa tytuły mistrzowskie. W 1954 roku Giovanni Agnelli zrezygnował z prezydentury na rzecz swojego młodszego brata, który po odbyciu służby wojskowej w 1955 roku objął stery Juve.

Dzięki Omarowi Sívoriemu (jako pierwszy piłkarz Juventusu otrzymał "Złotą Piłkę") i Johnowi Charlesowi Juventus wywalczył kolejne 3 scudetta (1958, 1960, 1961) oraz pierwszą gwiazdkę za wywalczenie 10 tytułów mistrzowskich. Rok 1967 przyniósł kolejne scudetto dla Juventusu. Prezydentem był już Vittore Catelli. Umberto Agnelli zrezygnował z przewodzenia Bianconerim tuż przed sezonem 1961/62.

[edytuj] Wielkie czasy Juventusu

W 1971 roku prezydentem został Giampiero Boniperti. W następnych 15 latach (1972-86) Juventus dziewięć razy był najlepszą drużyną we Włoszech. Dołożył też sukcesy na arenie europejskiej i międzynarodowej. Trenerami w tych czasach byli Vycpálek, Parola i Giovanni Trapattoni. Barwy Juve w tych latach reprezentowali tacy piłkarze jak: Zoff, Scirea, Capello, Cabrini, Causio, Rossi, Gentile, Furino, Anastasi i Bettega. Włochów uzupełniali obcokrajowcy, m.in.: Zbigniew Boniek, Francuz Michel Platini (zdobywca 2 scudetto, 2 Europejskich Pucharów, Pucharu Interkontynentalny, 3 tytułów króla strzelców, 3 Złotych Piłek) i Duńczyk Michael Laudrup.

[edytuj] Tragedia na Heysel

 Osobny artykuł: Tragedia na Heysel.

Napis Amicizia (wł. przyjaźń) utworzony na trybunie The Kop przez kibiców Liverpoolu w 20 rocznicę wydarzeń na Heysel.

Jednym z najtragiczniejszych momentów tamtych czasów, był finał Pucharu Mistrzów w roku 1985, kiedy naprzeciwko sobie stanęły drużyny Juventusu i Liverpoolu. Kibice Liverpoolu rzucili się na kibiców Juventusu w trakcie meczu. W wyniku obrażeń i ścisku jaki zapanował wśród uciekających kibiców zginęło 39 fanów z Włoch.

Wydarzenia te były emitowane na żywo przez wszystkie stacje telewizyjne, które wykupiły prawo do emisji tego meczu, w tym także przez Telewizję Polską. Zamieszki zaczęły się około godziny 19. Fani Liverpoolu bez problemu przedarli się przez małe ogrodzenie i zaatakowali kibiców Juventusu. Włoscy kibice zaczęli uciekać, tratując się nawzajem. Część osób została przygnieciona trzymetrową ścianą, która zawaliła się pod naporem tłumu.

Mimo to mecz rozegrano, a Juventus – z Michelem Platinim i Zbigniewem Bońkiem w składzie – wygrał z Liverpoolem 1:0 zdobywając po raz pierwszy Puchar Europy.

[edytuj] Wielka trójca – Triada

Rok 1994 to początek przewodnictwa wielkiej trójcy (Antonio Giraudo, Luciano Moggi i Roberto Bettega). Trenerem został nikomu nieznany Marcello Lippi. W pierwszym roku pracy od razu powiódł piłkarzy do pierwszego mistrzostwa Włoch od 9 lat. Do tego dołożył także dziewiąty Puchar Włoch, lecz poniósł porażkę w finale Pucharu UEFA.

Sezon 1995/96 to sukces w Lidze Mistrzów (spadkobiercy po Pucharze Europy). W finale drużyna Lippiego pokonała Ajax Amsterdam po rzutach karnych. Kolejne lata to kolejne sukcesy: Puchar Interkontynentalny w Tokio, Superpuchar Europy, a do tego kolejny sukces w krajowych rozgrywkach, czyli 24. scudetto.

Lippi doprowadził Juventus do kolejnych dwóch finałów Ligi Mistrzów jednak Juventus nie zdołał pokonać najpierw Borussii Dortmund (1996/97), a potem Realu Madryt (1997/98). Lippi te niepowodzenia wynagrodził kibicom zdobywając scudetto numer 25. i kolejny Superpuchar Włoch.

Barwy Juve reprezentowali wtedy między innymi: Peruzzi, Ferrara, Pessotto, Zidane, Dechamps, Ravanelli, Vialli, Vieri, Inzaghi, R. Baggio oraz Del Piero, który stał się symbolem Juventusu na przełomie wieków. W 1999 roku Lippiego zastąpił Carlo Ancelotti. W 1999 roku Bianconeri wywalczyli awans do Pucharu UEFA wygrywając Puchar Intertoto. Rok 2001 to powrót Marcello Lippiego i dokładnie tak samo jak w roku 1994 Lippi obejmując Juventus zdobywa 26. scudetto. Rok później powtarza wyczyn deklasując pozostałe drużyny Serie A. Lippi dwukrotnie staje przed szansą wywalczenia dziesiątego trofeum w Pucharze Włoch, jednak najpierw silniejsza jest AC Parma (2001/02), a następnie Lazio Rzym (2003/04).

Pod koniec maja 2004 roku nowym trenerem Juve zostaje Fabio Capello, który już w pierwszym sezonie zdobył z zespołem Starej Damy scudetto. Sezon 2004/2005 Juve zakończyło na ćwierćfinale Ligi Mistrzów. Do klubu przed sezonem przybyli: Cannavaro, Zebina, Emerson, Ibrahimovic.

W następnym sezonie 2005/2006 Juventus ponownie sięgnął po Mistrza Włoch, lecz w Lidze Mistrzów doszedł do ćwierćfinału ulegając Arsenalowi.

[edytuj] Afera Calciopoli

Pod koniec sezonu 2005/06 wyszła na jaw sprawa kontaktowania się z osobami odpowiedzialnymi za przydzielanie arbitrów na mecze ligowe przez przedstawicieli zarządów czołowych włoskich klubów – Juventusu, Milanu, Lazio oraz Fiorentiny (przy czym ostatni zespół został uniewinniony) (tzw. Afera Calciopoli). Na podstawie wyroku, który zapadł 14 lipca 2006 roku, Juventus został zdegradowany do Serie B. Tym samym odebrane zostały mu również tytuły mistrzowskie wywalczone w sezonach 2004/2005 oraz 2005/2006, jak również prawo do występów w kolejnej edycji Ligi Mistrzów. Jednocześnie klub przystąpić miał do rozgrywek Serie B z ujemnym dorobkiem 30 punktów. W związku z tym z klubu odeszli Cannavaro, Thuram, Zambrotta, Vieira, Ibrahimovic i Emerson. Jednak pozostanie w klubie zadeklarowały żywe legendy klubu: Alessandro Del Piero, Mauro Camoranesi, David Trezeguet, Pavel Nedved, i Gianluigi Buffon. 25 lipca 2006 roku sąd apelacyjny włoskiej federacji piłkarskiej złagodził karę klubowi, odejmując 17 punktów w miejsce 30 na starcie kolejnego sezonu Serie B. 27 października 2006 Sąd Arbitrażowy złagodził karę do 9 karnych punktów.

[edytuj] Powrót do Serie A

19 maja 2007 roku, na trzy kolejki przed końcem rozgrywek, Juventus zapewnił sobie bezpośredni awans do Serie A. Po wyjazdowej wygranej z AC Arezzo (5-1) turyńczycy mieli 8 punktów przewagi nad drugim Genoa CFC oraz 10 nad trzecim SSC Napoli, co dało im pewne pierwsze miejsce, premiowane promocją do najwyższej klasy rozgrywkowej bez udziału w barażach. Po ostatnim gwizdku sędziego zawodnicy Starej Damy założyli różowe koszulki z napisem "B...astA" (litera B przekreślona; basta po włosku znaczy dosyć).

Sezon 2007/08 Juventus zakończył na trzeciej pozycji tuż za Interem i Romą, a przed Fiorentiną. W klasyfikacji strzelców wygrało dwóch graczy Juventusu: Alessandro Del Piero (21 bramek) i David Trezeguet (20 bramek). Pozycja ta dała możliwość wystąpienia ponownie klubu w Lidze Mistrzów.

W sezonie 2008/09 Juventus zajął drugą pozycję i tym razem ustąpił pola jedynie Interowi. Za Starą Damą znalazły się A.C. Milan i Fiorentina. Najlepszym strzelcem zespołu ponownie okazał się Alessandro Del Piero, który zdobył 12 bramek. Tuż za nim znalazł się Amauri z dorobkiem 11 goli. W Lidze Mistrzów Juventus doszedł do 1/8 finału, ulegając w nim Chelsea Londyn.

Sezon 2009/10 dla zespołu był jednym z gorszych od kilkunastu lat. Trenerem został były piłkarz Juventusu Ciro Ferrara, jednak po kiepskich wynikach został zwolniony już w styczniu 2010. Nowym trenerem został Alberto Zaccheroni, który miał wyprowadzić Starą Damę z kryzysu. Jednak mu się to nie udało i Juventus ostatecznie zajął 7. pozycję i zakwalifikował się do III rundy kwalifikacyjnej Ligi Europy. Po zakończonym sezonie nowym trenerem został Luigi Delneri. W pierwszej rundzie fazy grupowej Ligi Europy Juventus trafił do grupy A, mając za przeciwników m.in. Lecha Poznań. Juventus jednak nie wyszedł z tej grupy zdobywając mniejszą ilość punktów niż wspomniany Lech Poznań oraz angielski zespół Manchester City.

[edytuj] Osiągnięcia

[edytuj] Mecze w europejskich pucharach

 Osobny artykuł: Juventus F.C. (mecze w europejskich pucharach).

[edytuj] Trofea krajowe

Zdobyte trofea w rozgrywkach Włoch (Stan na 8-05-2012)
Rozgrywki	Osiągnięcie	Razy	Sezon(y)
Mistrzostwo	I miejsce	28	1905, 1926, 1931, 1932, 1933, 1934, 1935, 1950, 1952, 1958, 1960, 1961, 1967, 1972, 1973, 1975, 1977, 1978, 1981, 1982, 1984, 1986, 1995, 1997, 1998, 2002, 2003, 2012
	II miejsce	20	1903, 1904, 1906, 1938, 1946, 1947, 1953, 1954, 1963, 1974, 1976, 1980, 1983, 1987, 1992, 1994, 1996, 2000, 2001, 2009
	III miejsce	15	1901, 1910, 1920, 1927, 1929, 1930, 1940, 1943, 1948, 1951, 1968, 1970, 1979, 2004, 2008
Puchar	Zdobywca	9	1938, 1942, 1959, 1960, 1965, 1979, 1983, 1990, 1995
	Finalista	5	1973, 1992, 2002, 2004, 2012
Superpuchar	Zdobywca	4	1995, 1997, 2002, 2003
	Finalista	3	1990, 1998, 2005
II liga	I miejsce	1	2007
	II miejsce
	III miejsce

• Zdobywca Trofeum Berlusconiego - 9 razy (1991, 1995, 1998, 1999, 2000, 2001, 2003, 2004, 2010)

[edytuj] Trofea międzynarodowe

Trofeum	Zwycięstwo	Drugie miejsce
Puchar Interkontynentalny: 2	1985; 1996	1973
Puchar Mistrzów: 2	1984/85; 1995/96	1972/73; 1982/83; 1996/97; 1997/98; 2002/03
Puchar Zdobywców Pucharów: 1	1983/84
Puchar UEFA: 3 (rekord)	1976/77; 1989/90; 1992/93	1994/95[1]
Superpuchar Europy: 2[2]	1984; 1996
Puchar Intertoto: 1	1999

[edytuj] Inne trofea

[edytuj] Finały Ligi Mistrzów

Sezon	Miejsce finału	Przeciwnik	Wynik	Strzelcy[3]
1972/73	Belgrad	Ajax Amsterdam	0:1 (0:1)	Rep 4'
1982/83	Ateny	Hamburger SV	0:1 (0:1)	Magath 7'
1984/85	Bruksela	Liverpool F.C.	1:0 (0:0)	Platini 56' (k.)
1995/96	Rzym	Ajax Amsterdam	1:1 (1:1, 1:1), k. 4:2	Ravanelli 12' – Litmanen 41'
1996/97	Monachium	Borussia Dortmund	1:3 (0:2)	Del Piero 64' – Riedle 29', 34', Ricken 71'
1997/98	Amsterdam	Real Madryt	0:1 (0:0)	Mijatović 67'
2002/03	Manchester	A.C. Milan	0:0 (0:0, 0:0), k. 2:3

[edytuj] Stadion delle Alpi

Stadio delle Alpi

 Osobny artykuł: Stadio delle Alpi.

Stadio delle Alpi został wybudowany w 1990 roku na potrzeby Mistrzostw Świata w piłce nożnej, których Włosi byli gospodarzami. Po dwóch latach budowy największą trudnością okazało się nadanie nazwy dla nowej areny piłkarskiej. Propozycje nadania takich nazw jak "Meeting" czy "Agora" szybko zostały porzucone przez radę miasta. Wówczas to pomyślano o górach Alpach, u podnóży których leży Turyn. Stąd też wzięła się nazwa – Stadio delle Alpi. Stadion ma teoretyczną pojemność 70040 miejsc, ale ze względów bezpieczeństwa zmniejszono jego pojemność najpierw do 67000, a potem do 60000 miejsc. Po sezonie 2005/06 Stadion Alpejski został zburzony, w jego miejsce powstał otwarty w 2011 roku Juventus Arena. W latach 2006-2011 Juventus swoje mecze rozgrywa na Stadio Olimpico di Torino.

[edytuj] Kibice

Kibice Juventusu na Stadio Olimpico di Torino podczas meczu Juventus – SSC Napoli w sezonie 2005/2006.

Juventus jest uznawany za trzecią, pod względem ilości kibiców, drużynę na świecie. Popularniejszymi zespołami są jedynie Real Madryt i Manchester United.

We Włoszech działają różne grupy kibiców Juventusu. Do najważniejszych należą m.in. Arditi, Drughi Bianconeri, Nucleo, Viking, Tradizione czy Bravi Ragazzi^[4].

Kibice Juve posiadają oficjalny sojusz z holenderskim Den Haag (od 1989 r.)oraz z Legia Warszawa (od 2003 r.).Drużyny darzą się sympatią, co widać między innymi po rozwieszonych na stadionach transparentach czy flagach. We Włoszech fani Starej Damy nawiązali dobre kontakty z kibicami Syrakuz – Siracusa Calcio^[5].

Największą niechęcią kibice Starej Damy darzą natomiast rywali z Mediolanu – A.C. Milan i Inter Mediolan (pojedynki tych drużyn nazywane są derbami Włoch) oraz lokalnych przeciwników – AC Torino. Poza tymi zespołami fani Juventusu nie lubią się z kibicami: Fiorentiny, Romy, Lazio, Napoli, Livorno (za lewicowe poglądy). Jeżeli chodzi o drużyny z zagranicy, kibice Juventusu są wrogo nastawieni wobec fanów angielskiego Liverpool F.C. (po tragedii na Heysel) oraz niemieckiej Borussii Dortmund (po przegranym finale Ligi Mistrzów w 1997 roku)^[5].

Stara Dama ma także wielu kibiców w Europie Środkowej (w tym w Polsce), ich liczbę szacuje się na około 3 miliony^[6]. Oficjalny polski fan-club Juventusu (JuvePoland Club) zrzesza ponad 400 osób^[7].

[edytuj] Derby Turynu

Drugi stadion, na którym odbywają się derby Turynu. Jest to stadion AC Torino.

 Osobny artykuł: Derby Turynu w piłce nożnej.

Derby Turynu, lub "Derby della Mole" są to mecze rozgrywane z udziałem dwóch drużyn z tego miasta – Juventusu oraz Torino Calcio. Po raz pierwszy mecz między tymi dwoma klubami odbył się w 1906 roku (w tym samym roku powstało Torino Calcio).

[edytuj] Trenerzy

#	Sezony	Trener	#	Sezony	Trener	#	Sezony	Trener
01.	1923/1924 – 1925/1926	Jeno Karolý	21.	1960	Gunnar Gren	41.	2006/2007	Didier Deschamps
02.	1927/1928	Jozsef Viola	22.	1961/1962	Julius Korostelev	42.	2007/2008 – 2008/2009	Claudio Ranieri
03.	1928/1929 – 1929/1930	George Aitken	23.	1962/1963	Carlo Parola	43.	2009 – 2010	Ciro Ferrara
04.	1930/1931 – 1934/1935	Carlo Carcano	24.	1962/1963 – 1963/1964	Paulo Amaral	44.	2010	Alberto Zaccheroni
05.	1934/1935	Carlo Bigatto	25.	1963/1934	Eraldo Monzeglio	45.	2010/2011	Luigi Del Neri
06.	1935/1936 – 1938/1939	Virginio Rosetta	26.	1964/1965 – 1968/1969	Heriberto Herrera	46.	2011/2012 –	Antonio Conte
07.	1939/1940 – 1940/1941	Umberto Caligaris	27.	1969/1970	Luis Carniglia
08.	1940/1941	Federico Munerati	28.	1969	Ercole Rabitti
09.	1942/1943 – 1945/1946	Felice Borel	29.	1970/1971	Armando Picchi
10.	1946/1947 – 1947/1948	Renato Cesarini	30.	1971/1972 – 1973/1974	Čestmír Vycpálek
11.	1948/1949	William Chalmers	31.	1974/1975 – 1975/1976	Carlo Parola
12.	1949/1950 – 1950/1951	Jesse Carver	32.	1976/1977 – 1985/1986	Giovanni Trapattoni
13.	1951/1952	Luigi Bertolini	33.	1986/1987 – 1987/1988	Rino Marchesi
14.	1952/1953	György Sárosi	34.	1988/1989 – 1989/1990	Dino Zoff
15.	1953/1954 – 1954/1955	Aldo Olivieri	35.	1990/1991	Luigi Maifredi
16.	1955/1956 – 1956/1957	Sandro Puppo	36.	1991/1992 – 1993/1994	Giovanni Trapattoni
17.	1957/1958 – 1958/1959	Ljubisa Brocic	37.	1994/1995 – 1998/1999	Marcello Lippi
18.	1958/1959	Teobaldo Depetrini	38.	1999/2000 – 2000/2001	Carlo Ancelotti
19.	1959/1960 – 1960/1961	Renato Cesarini	39.	2001/2002 – 2003/2004	Marcello Lippi
20.	1960/1961	Carlo Parola	40.	2004/2005 – 2005/2006	Fabio Capello

[edytuj] Prezesi

[edytuj] Sponsorzy

[edytuj] Siedziby klubu

[edytuj] Bazy treningowe

Na mapach: 44°58′40″N 7°36′58″E / 44.97778, 7.61611 Bazą treningową Juventusu jest Juventus Center mieszcząca się w Vinovo, pod Piemontem 14 km na południowy wschód od Turynu. Centrum zostało otwarte w 2006 roku. Teren ośrodka to 140 000 m², chociaż obecnie użytkuje się 6000 m²^[8]. Obejmuje obiekty medyczne oraz szkolenia dla pierwszego zespołu, i dziewięć sekcji młodzieżowych. Z ośrodka jest też nadawana telewizja Juventus Channel.

[edytuj] Rekordy piłkarzy

[edytuj] 20 najlepszych strzelców

Stan na 11 kwietnia 2012r.

NR	Zawodnik	Bramki	Narodowość
01	Alessandro Del Piero	288
02	Giampiero Boniperti	179
03	Roberto Bettega	178
04	David Trézéguet	171
05	Enrique Omar Sivori	167
06	Felice Borel	161
07	Pietro Anastasi	131
08	John Hansen	124
09	Federico Munerati	114
10	Roberto Baggio John Charles	105
11	Michel Platini	104
12	Guglielmo Gabetto	102
13	Filippo Inzaghi	89
14	Raimundo Orsi	88
15	Franco Causio	82
16	Giovanni Ferrari	77
17	Vittorio Sentimenti Ermes Muccinelli	69
18	Fabrizio Ravanelli	68
19	Bruno Nicolè	62
20	Giampaolo Menichelli	59

– zawodnicy grający jeszcze w Juventusie

[edytuj] 20 najczęściej występujących

Stan na 25 kwietnia 2012r.

– zawodnik grający jeszcze w Juventusie

NR	Zawodnik	Występy	Narodowość
01	Alessandro Del Piero	702
02	Gaetano Scirea	552
03	Giuseppe Furino	528
04	Roberto Bettega	481
05	Dino Zoff	476
06	Giampiero Boniperti	460
07	Sandro Salvadore	450
08	Franco Causio	447
09	Antonio Cabrini	440
10	Antonello Cuccureddu	434
11	Antonio Conte	419
12	Claudio Gentile	414
13	Giovanni Varglien	412
14	Teobaldo Depetrini	388
15	Gianfranco Leoncini	379
16	Sergio Brio	378
17	Stefano Tacconi	377
18	Marco Tardelli	375
19	Francesco Morini	372
20	Gianpiero Combi	367

[edytuj] Indywidualne zdobycze

[edytuj] Włoski piłkarz roku (Włochy)

Rok	Zawodnik
1998	Alessandro Del Piero
2006	Fabio Cannavaro
2008	Alessandro Del Piero

[edytuj] Obcokrajowiec roku (Włochy)

Rok	Zawodnik
1997 2001	Zinédine Zidane
2002	David Trézéguet
2003	Pavel Nedvěd
2004	Zlatan Ibrahimović

[edytuj] Włoski bramkarz roku (Włochy)

Rok	Zawodnik
1997 1998	Angelo Peruzzi
1999 2001[9] 2002 2003 2004 2005 2006	Gianluigi Buffon

[edytuj] Rekordy klubowe

• Najwięcej punktów w Serie A: 91 (2005/06)
• Najmniej punktów w Serie A: 29 (1938/39 i 1961/62)
• Największe domowe zwycięstwo: 9:1 z Interem (1960/61) i 8:0 z Fiorentiną (1952/53)
• Największa domowa porażka: 7:1 z Milanem (1949/50)
• Największe wyjazdowe zwycięstwo: 7:0 z Pro Patria (1950/51)
• Największa wyjazdowa porażka: 6:0 z Interem (1953/54)
• Najwyższe zwycięstwo w pucharach: Juventus – Rumelange 7:0 (1970/71), Juventus – Lechia Gdańsk 7:0 (1983/84), Juventus – Valur Reykjavik 7:0 (1986/87), Juventus – Olimpiakos 7:0 (2003/04)
• Najwięcej zwycięstw w Serie A: 30 (1949/50)
• Najwięcej kolejnych zwycięstw: 10 (1931/32)
• Najwięcej zwycięstw na wyjeździe: 14 (1949/50)
• Najmniej porażek w sezonie: 0 (2011/12)
• Najwięcej zdobytych pkt. na ilość możliwych: 51 na 60 (1976/77)
• Udział piłkarza w kolejno rozegranych meczach: 330 (Dino Zoff)
• Najwyższa porażka w pucharach: Wiener SK – Juventus 7:0 (1958/59)
• Najlepszy strzelec w historii: Alessandro Del Piero (301 goli)
• Najwięcej goli w jednym sezonie w lidze: Felice Borel (32, 1933/34)
• Najwięcej występów: Alessandro Del Piero (700)
• Najwięcej goli w 1 meczu: 6 (Omar Sívori. Juventus – Inter 9:1, 1960/61)
• Najwięcej widzów na delle Alpi: 67.229 (15 maja 2003, Juventus – Real Madryt)
• Najmniej widzów na delle Alpi: 237 (2001/02, z Sampdorią w Pucharze Włoch)
• Najdroższy transfer (zakup): 43.5 mln USD (2001, Gianluigi Buffon z Parmy)
• Najdroższy transfer (sprzedaż) 64 mln USD (2001, Zinedine Zidane do Realu Madryt)
• Najwięcej tytułów króla strzelców: 3 (Michel Platini)
• Najdłuższa kadencja trenerska: 13 lat (Giovanni Trapattoni)
• Najdłuższa prezydentura: 19 lat (Giampiero Boniperti – 1971-1990)
• Najdłużej nosił opaskę kapitana Alessandro Del Piero – (od 1999)
• Najdłużej szyła stroje dla Juventusu firma Kappa – 21 lat (1979-2000)
• Najdłużej noszony sponsor na koszulkach – Ariston (8 lat – 1981-1989)
• Węgier Ferenc Hirzer, strzelił więcej goli niż rozegrał meczów (w 43 meczach strzelił 50 bramek)
• Michel Platini jako zawodnik Juventusu zdobywał "Złotą Piłkę" 3 razy z rzędu (1983, 1984, 1985)
• Juventus jest pierwszym zespołem, który zdobył trzy najważniejsze europejskie trofea

[edytuj] Zawodnicy

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Juventus F.C..

W klubie występował m.in. Polak Zbigniew Boniek (1982–1985).

[edytuj] Skład piłkarski na sezon 2011/2012

Stan na 1 lutego 2012

Nr	Piłkarz		Poprzedni klub
BRAMKARZE
1	Gianluigi Buffon (wicekapitan)		Parma
13	Alex Manninger		Siena
30	Marco Storari		Milan
OBROŃCY
3	Giorgio Chiellini (drugi wicekapitan)		Livorno
4	Martín Cáceres		Sevilla
6	Fabio Grosso		Lyon
11	Paolo De Ceglie		wychowanek
15	Andrea Barzagli		Wolfsburg
19	Leonardo Bonucci		Bari
26	Stephan Lichtsteiner		Lazio
POMOCNICY
7	Simone Pepe		Udinese
8	Claudio Marchisio		wychowanek
17	Eljero Elia		Hamburg
20	Simone Padoin		Atalanta
21	Andrea Pirlo		Milan
22	Arturo Vidal		Bayer
24	Emanuele Giaccherini		Cesena
27	Miloš Krasić		CSKA
28	Marcelo Estigarribia		Le Mans
34	Luca Marrone		wychowanek
NAPASTNICY
10	Alessandro Del Piero (kapitan)		Padova
14	Mirko Vučinić		Roma
18	Fabio Quagliarella		Napoli
23	Marco Borriello		Roma
32	Alessandro Matri		Cagliari

[edytuj] Piłkarze na wypożyczeniu

Stan na 1 lutego 2012

Nr	Piłkarz		Wypożyczony
BRAMKARZE
12	Mario Kirev		do Timişoary
90	Carlo Pinsoglio		do Vicenzy
––	Marco Costantino		do Latiny
––	Timothy Nocchi		do Carrarese
OBROŃCY
3	Reto Ziegler		do Fenerbahçe
11	Marco Motta		do Catanii
13	Raffaele Alcibiade		do Noceriny
43	Frederik Sørensen		do Bologny
––	Andrea Pisani		do Barletty
––	Guilherme Appelt Pires		do Alessandrii
POMOCNICY
4	Felipe Melo		do Galatasaray
4	Michele Pazienza		do Udinese
6	Saphir Taïder		do Bologny
10	Sebastian Giovinco		do Parmy
20	Albin Ekdal		do Cagliari
27	Fausto Rossi		do Brescii
55	Jorge Andrés Martínez		do Ceseny
77	Cristian Pasquato		do Torino
––	Filippo Boniperti		do Carpi
NAPASTNICY
6	Manuel Giandonato		do Lecce
9	Vincenzo Iaquinta		do Ceseny
11	Amauri		do Fiorentiny
17	Ciro Immobile		do Genoi

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona klubu

e Juventus F.C. Klub Juventus F.C. • Europejskie puchary • Primavera Derby Derby Turynu • Derby d'Italia Hymn Juve Storia Di Un Grande Amore Stadiony Stadio delle Alpi • Stadio Olimpico di Torino • Stadio Motovelodromo Umberto I • Stadio di Corso Marsiglia Kategorie Piłkarze • Trenerzy Inne Juventus Center • Juventus Channel • Trofeum Berlusconiego • Trofeum TIM • Zamieszki na Heysel • Afera Calciopoli • Hurrà Juventus

e Serie A w sezonie 2011/2012 Atalanta • Bologna • Cagliari • Catania • Cesena • Chievo • Fiorentina • Genoa • Inter • Juventus • Lazio • Lecce • Milan • Napoli • Novara • Palermo • Parma • Roma • Siena • Udinese

e Zwycięzcy Pucharu Europy i Ligi Mistrzów Puchar Europy 1956: Real Madryt • 1957: Real Madryt • 1958: Real Madryt • 1959: Real Madryt • 1960: Real Madryt • 1961: Benfica • 1962: Benfica • 1963: Milan • 1964: Inter Mediolan • 1965: Inter Mediolan • 1966: Real Madryt • 1967: Celtic • 1968: Manchester United • 1969: Milan • 1970: Feyenoord Rotterdam • 1971: Ajax Amsterdam • 1972: Ajax Amsterdam • 1973: Ajax Amsterdam • 1974: Bayern Monachium • 1975: Bayern Monachium • 1976: Bayern Monachium • 1977: Liverpool • 1978: Liverpool • 1979: Nottingham Forest • 1980: Nottingham Forest • 1981: Liverpool • 1982: Aston Villa • 1983: Hamburger • 1984: Liverpool • 1985: Juventus • 1986: Steaua Bukareszt • 1987: Porto • 1988: PSV Eindhoven • 1989: Milan • 1990: Milan • 1991: Crvena Zvezda Belgrad • 1992: Barcelona Liga Mistrzów 1993: Olympique Marsylia • 1994: Milan • 1995: Ajax Amsterdam • 1996: Juventus • 1997: Borussia Dortmund • 1998: Real Madryt • 1999: Manchester United • 2000: Real Madryt • 2001: Bayern Monachium • 2002: Real Madryt • 2003: Milan • 2004: Porto • 2005: Liverpool • 2006: Barcelona • 2007: Milan • 2008: Manchester United • 2009: Barcelona • 2010: Inter Mediolan • 2011: Barcelona • 2012: Chelsea

e Zwycięzcy Pucharu UEFA i Ligi Europy Puchar UEFA 1972: Tottenham Hotspur • 1973: Liverpool • 1974: Feyenoord Rotterdam • 1975: Borussia Mönchengladbach • 1976: Liverpool • 1977: Juventus • 1978: PSV Eindhoven • 1979: Borussia Mönchengladbach • 1980: Eintracht Frankfurt • 1981: Ipswich Town • 1982: Göteborg • 1983: Anderlecht • 1984: Tottenham Hotspur • 1985: Real Madryt • 1986: Real Madryt • 1987: Göteborg • 1988: Bayer Leverkusen • 1989: Napoli • 1990: Juventus • 1991: Inter Mediolan • 1992: Ajax Amsterdam • 1993: Juventus • 1994: Inter Mediolan • 1995: Parma • 1996: Bayern Monachium • 1997: Schalke 04 Gelsenkirchen • 1998: Inter Mediolan • 1999: Parma • 2000: Galatasaray • 2001: Liverpool • 2002: Feyenoord Rotterdam • 2003: Porto • 2004: Valencia • 2005: CSKA Moskwa • 2006: Sevilla • 2007: Sevilla • 2008: Zenit Sankt Petersburg • 2009: Szachtar Donieck Liga Europejska UEFA 2010: Atlético Madryt • 2011: Porto • 2012: Atlético Madryt •

e Zwycięzcy Superpucharu Europy 1972: Ajax Amsterdam • 1973: Ajax Amsterdam • 1975: Dynamo Kijów • 1976: Anderlecht • 1977: Liverpool • 1978: Anderlecht • 1979: Nottingham Forest • 1980: Valencia • 1983: Aston Villa • 1984: Aberdeen • 1985: Juventus • 1986: Steaua Bukareszt • 1987: Porto • 1988: Mechelen • 1989: Milan • 1990: Milan • 1991: Manchester United • 1992: Barcelona • 1993: Parma • 1994: Milan • 1995: Ajax Amsterdam • 1996: Juventus • 1997: Barcelona • 1998: Chelsea • 1999: Lazio Rzym • 2000: Galatasaray • 2001: Liverpool • 2002: Real Madryt • 2003: Milan • 2004: Valencia • 2005: Liverpool • 2006: Sevilla • 2007: Milan • 2008: Zenit Sankt Petersburg • 2009:  Barcelona • 2010:  Atlético Madryt • 2011:  Barcelona

e Założyciele Europejskiego Stowarzyszenia Klubów A.C. Milan • Ajax Amsterdam • Bayern Monachium • Birkirkara FC • Chelsea F.C. • Dinamo Zagrzeb • FC Barcelona • FC København • FC Porto • Juventus • Manchester United F.C. • Olympiakos SFP • Olympique Lyon • Rangers F.C. • Real Madryt • RSC Anderlecht

Przypisy