| Konflikt bałkański |
|---|
Operacja Sky Monitor – Operacja Deny Flight – Operacja Deliberate Force – Układ w Dayton – Wojna w Kosowie |
Kosovo Force (KFOR) – międzynarodowe siły pokojowe NATO, działające na terenie Kosowa w ramach operacji wsparcia pokoju Joint Guardian. Trwająca do dziś operacja sił KFOR, rozpoczęła się 12 czerwca 1999 roku na mocy mandatu ONZ, dwa dni po przyjęciu przez Radę Bezpieczeństwa ONZ rezolucji numer 1244. Wprowadzenie do Kosowa pierwszych oddziałów KFOR stało się możliwe dzięki pomyślnemu zakończeniu operacji lotniczej Sojuszu Północnoatlantyckiego Allied Force nad Federalną Republiką Jugosławii, która wymusiła na prezydencie Slobodanie Miloševiću m.in. zgodę na wprowadzenie do Kosowa międzynarodowych sił pokojowych.
Spis treści |
Decyzja o wysłaniu wojsk KFOR do Kosowa została podjęta po fiasku „misji ostatniej szansy” specjalnego wysłannika ze Stanów Zjednoczonych, Richarda Holbrooke'a. W obliczu kryzysu humanitarnego, który zaistniał w efekcie ciągłych walk pomiędzy Armią Wyzwolenia Kosowa i wojskowo-policyjnymi oddziałami Serbii i Czarnogóry. W marcu 1999 obliczu groźby rozszerzenia konfliktu na cały region NATO podejmuje decyzję o rozpoczęciu kampanii powietrznej przeciw armii oraz oddziałom paramilitarnym rządu Jugosławii, który oskarżany był o poważne represje wobec cywilnej ludności kosowskich Albańczyków. Efektem trwającej 78 dni operacji było podpisanie Wojskowego Porozumienia Technicznego między NATO i oraz dowództwem jugosłowiańskim i utworzenia Sił Pokojowych w Kosowie (Kosovo Force). Uprawnienia tych sił zostały określone we wspomnianym porozumieniu oraz rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1244. W momencie rozpoczęcia misji w skład KFOR wchodziło 50 000 żołnierzy z 30 państw, zarówno członków NATO, jak i niezrzeszonych. Wśród krajów, które wysłały do Kosowa najwięcej żołnierzy znajdują się m.in. Wielka Brytania (19 000 żołnierzy), Stany Zjednoczone (7 000), Francja (7 000), Niemcy (6 000), Włochy (5 000), Rosja (ok. 3 000), Holandia (2 000), Ukraina (1 300) i Hiszpania (1 200) [1]. Swoje wojska wysłały również państwa członkowskie NATO: Belgia, Bułgaria, Czechy, Dania, Estonia, Grecja, Islandia, Kanada, Litwa, Luksemburg, Norwegia, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Turcja i Węgry. Udział w KFOR biorą również wojska z państw niebędących członkami NATO, w tym Argentyna, Armenia, Austria, Azerbejdżan, Finlandia, Gruzja, Irlandia, Maroko, Malezja, Szwecja, Szwajcaria oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie.
KFOR podzielony jest na cztery wielonarodowe brygady. Każda z nich odpowiada za określony rejon prowincji, ale wszystkie podlegają dowódcy KFOR.
Celami wojsk KFOR są m.in.:
Podczas misji międzynarodowej w Kosowie nastąpił niesamowity wzrost handlu ludźmi i zmuszania do prostytucji. Kobiety były przemycane głównie z Mołdawii, Bułgarii, Rumunii i Ukrainy. Większości obiecano z Mołdawii zaproponowano pracę we Włoszech. Jak podaje Amnesty International, w latach 1999 – 2000 członkowie społeczeństwa międzynarodowego stanowili ok. 80% klienteli przemyconych do Kosowa kobiet i dziewczyn. W latach późniejszych liczby te malały, lecz w dalszym ciągu są wysokie – w roku 2004 klientela międzynarodowa stanowiła 20% klientów, mimo, że jest jedynie 2% ludności Kosowa.
Obecnie prostytutki przewożone są z powrotem do Europy Zachodniej, do krajów takich jak Włochy, Holandia i Wielka Brytania.
Polski Kontyngent Wojskowy (PKW) KFOR wchodzi w skład Międzynarodowej Grupy Bojowe Wschód (Multinational Battle Group – East MNBG-E) pod dowództwem amerykańskim. Polscy żołnierze (230) stacjonują w bazie amerykańskiej Camp Bondsteel.
