Kafir (arab.: كافر – kāfir; w l. mn. كفّار – kuffār) – w islamie niejednoznacznie rozumiany termin, tłumaczony najczęściej jako "niewierny".
We wczesnośredniowiecznym języku arabskim, użytym w Koranie wyraz ten określa osobę która "ukrywa lub zaprzecza prawdzie (religijnej)"[1].
[edytuj] Interpretacje
Różne historyczne i współczesne szkoły koraniczne i odłamy islam różnie interpretują termin niewierni:
- Najbardziej fundamentalistyczne szkoły muzułmańskie (m.in. wahhabici) stosują nazwę "kafir" do wszystkich nie-sunnitów, a więc nie tylko wyznawców religii niemuzułmańskich ale też np. szyitów.
- Zdecydowana większość szkół teologicznych określenie kafir stosuje do wyznawców religii innych niż islam, przy czym istnieją kontrowersje, czy niektóre religie wywodzące się z islamu (np. druzyzm a zwłaszcza jezydyzm) są jeszcze religiami islamskimi, czy też ich daleko posunięte odmienności kwalifikują je jako religie nie-islamskie.
- Liberalne doktryny muzułmańskie określają mianem "kafir" wyłącznie wyznawców religii innych niż islam, chrześcijaństwo, judaizm i sabeizm. Przy tej interpretacji wyznawcy trzech ostatnich kategorii (których prorocy uznawani za wysłanników Allaha) tworzą grupę tzw. ludzi Księgi (ahl al-kitāb, dhimmi) – pośrednią pomiędzy wyznawcami islamu a niewiernymi. Niektórzy muzułmanie (w szczególności imamici z Iranu) do ludzi Księgi zaliczają z powodów historycznych zaratusztrian zamiast (lub obok) sabejczyków.
- Niektóre (bardziej liberalne) interpretacje Koranu określają mianem kafir wyłącznie osoby, które odrzuciły wiarę w Boga oraz moralność (a więc np. satanistów), nie zaś wyznawców innych religii ani nawet ateistów.
- Według większości szkół pierwotnego charydżyzmu (obecnie nieistniejących) kafirem można nazwać kogoś, kto popełnił ciężki grzech.
- Niemal wszystkie interpretacje islamu za niewiernych uznają apostatów (murtadd).
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
