.png)
Karol Ludwik Burbon-Parmeński, wł. Carlo Ludovico di Borbone Parma (22 grudnia 1799 – 16 kwietnia 1883) - król Etrurii jako Ludwik II (1806–1807), książę Lukki jako Karol Ludwik (1824–1847), książę Parmy jako Karol II (1847–1848).
Urodził się w Madrycie jako jedyny syn Ludwika I, księcia Piacenzy (syna-następcy Ferdynanda I Parmeńskiego) i jego żony Marii Ludwiki Burbon, infantki hiszpańskiej, córki Karola IV).
W 1796 Napoleon Bonaparte podbił większość Włoch i księstwo Parmy należące do dziadka Karola zostało przyłączone do Francji. Napoleon, któremu zależało na pozyskaniu Hiszpanii jako sojusznika przeciwko Anglii, 21 marca 1801, zrekompensował rodzinie Burbonów utratę ziem, dając jej we władanie Etrurię (stworzoną z części Wielkiego Księstwa Toskanii). Ojciec Ludwika został w Paryżu koronowany na króla Etrurii. a Karol został koronowanym księciem i następcą tronu. Po śmierci ojca w 1803, Karol został królem Ludwikiem II, a regentką została jego matka. W 1807, Napoleon rozwiązał królestwo i przeniósł młodego króla razem z jego matką do Francji. Karolowi obiecano w zamian tron nowego Królestwa Północnej Luzitanii (w północnej Portugalii). Plan ten nie został zrealizowany, ponieważ w 1808 między Napoleonem a hiszpańskimi Burbonami wybuchł otwarty konflikt.
Po upadku Napoleona w 1815, rodzina Burbonów nie została przywrócona na tron księstwa Parmy. Zamiast tego księstwo oddano żonie Napoleona - cesarzowej Marii Ludwice. Kongres wiedeński zdecydował o przyznaniu matce Karola Księstwa Lukki - sam Karol Ludwik otrzymał tytuł księcia Lukki i został następcą tronu (jego matka zmarła w 1824). Parmę miał otrzymać dopiero po śmierci cesarzowej, co ostatecznie nastąpiło w 1847 (księstwo Lukka zostało wtedy włączone do Wielkiego Księstwa Toskanii).
5 września 1820, w Lucce Karol Ludwik poślubił Marię Teresę, księżniczkę sabaudzką (1803–1879), córkę króla Wiktora Emanuela I i Marii Teresy Habsburg-Este. Para ta była niedobrana i właściwie żyła osobno. Miała tylko dwoje dzieci:
W marcu 1848 w Parmie wybuchła rewolucja. Wojska austriackie przywróciły Karola na tron, ale 19 kwietnia 1848 abdykował on na rzecz swojego jedynego syna - Karola. Resztę życia spędził we Francji, gdzie używał tytułu hrabiego Villafranca. Jego żona została we Włoszech i zmarła w 1879. Karol zmarł w Nicei.
| Poprzednik Maria Ludwika Habsburg |  | Książę Parmy 1847–1848 | | Następca Karol III Burbon |
