| Kazimierz Florian Czartoryski | ||
| prymas Polski i Litwy | ||
 | ||
| ||
| Kraj działania |  Rzeczpospolita Obojga Narodów | |
| Data i miejsce urodzenia | 1620 Klewań | |
| Data i miejsce śmierci | 15 maja 1674 Warszawa | |
| arcybiskup gnieźnieński | ||
| Okres sprawowania | 1673 – 1674 | |
| interreks Polski | ||
| Okres sprawowania | 1673 – 1674 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Sakra biskupia | 1651 | |
Książę Kazimierz Florian Czartoryski (ur. 1620 w Klewaniu – zm. 15 maja 1674 w Warszawie) – arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski, biskup poznański i kujawski.
Był najstarszym synem Mikołaja Jerzego Czartoryskiego i Izabeli Kordeckiej.
W Rzymie uzyskał tytuł doktora teologii i przyjął święcenia kapłańskie. Został sekretarzem króla Władysława IV. W 1651 został biskupem poznańskim, w 1655 zamienił tę godność, stając się biskupem kujawskim. W czasie potopu szwedzkiego schronił się wraz z królem Janem Kazimierzem na Śląsku, gdzie z przerwami przebywał do lipca 1657. Od 1661 popierał projekty królowej Polski Ludwiki Marii Gonzagi elekcji vivente rege. Starał się pogodzić skonfederowane wojsko koronne z królem podczas rokoszu Lubomirskiego. Doprowadził do ugody w Łęgonicach 31 sierpnia 1666. W czasie kryzysu 1672 występował jako mediator pomiędzy zwaśnionymi obozami, stając w obronie króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego.
15 kwietnia 1673 po śmierci prymasa Mikołaja Prażmowskiego objął jego urząd z mianowania królewskiego. W 1674 został zatwierdzony przez papieża. Od chwili śmierci króla Michała 10 listopada 1673 był interreksem Polski. Zmarł 15 maja 1674.
| Poprzednik Andrzej Szołdrski |  | Biskup poznański 1650-1655 | | Następca Wojciech Tolibowski |
| Poprzednik Mikołaj Wojciech Gniewosz | | Biskup włocławski 1655-1673 | | Następca Jan Gembicki |
| Poprzednik Mikołaj Prażmowski |  | Prymas Polski i Litwy 1673 - 1674 | | Następca Andrzej Olszowski |
| |||||
