| Kazimierz Mijal | |
| Data i miejsce urodzenia | 15 września 1910 Wilków Pierwszy |
| Data i miejsce śmierci | 28 stycznia 2010 Warszawa |
| Minister gospodarki komunalnej | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 27 kwietnia 1950 do 20 listopada 1952 |
| Następca | Wincenty Baranowski |
| Szef Urzędu Rady Ministrów | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 21 listopada 1952 do 1 lutego 1956 |
| Następca | Janusz Wieczorek |
| Minister gospodarki komunalnej | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 1 lutego 1956 do 20 lutego 1957 |
| Poprzednik | Feliks Baranowski |
| Następca | Stanisław Sroka |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach | |
Kazimierz Mijal (ur. 15 września 1910 w Wilkowie k. Grójca, zm. 28 stycznia 2010 w Warszawie[1]) – polski komunista, podczas wojny współpracownik Pawła Findera i Marcelego Nowotki, a następnie Bolesława Bieruta; sekretarz Krajowej Rady Narodowej, poseł na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji.
W czasach stalinowskich Mijal należał do grupy najbardziej wpływowych polskich polityków. Odsuwany stopniowo od władzy po 1956, stał się zwolennikiem maoizmu.
Spis treści |
Działalność polityczną rozpoczął w czasie wojny, w 1941, w tajnej organizacji "Proletariusz", potem od 1942 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej. Był sekretarzem Krajowej Rady Narodowej. W okresie od 21 stycznia do 6 marca 1945 pełnomocnik Rządu Tymczasowego na Łódź i okręg łódzki. Od 7 marca 1945 do 17 lutego 1947 prezydent Łodzi[2]. W latach 1948–1950 szef kancelarii prezydenta RP Bolesława Bieruta. Od grudnia 1948 do marca 1959 był członkiem Komitetu Centralnego PZPR (członek-założyciel).
Następnie od 27 kwietnia 1950 do 20 listopada 1952 minister gospodarki komunalnej w rządzie Józefa Cyrankiewicza, po czym 21 listopada 1952 do 1 lutego 1956 minister-szef Urzędu Rady Ministrów, a następnie – do 20 lutego 1957 – ponownie minister gospodarki komunalnej w rządzie Bolesława Bieruta i Józefa Cyrankiewicza.
Po dojściu do władzy Gomułki odsunięty od istotnych funkcji w aparacie. Został szefem Banku Inwestycyjnego, a funkcję pełnił do 1964[3]. Uznawany za zwolennika frakcji natolińczyków. Gomułkę krytykował za kompromis z Kościołem katolickim i zaniechanie kolektywizacji. Członkiem PZPR przestał być w 1966.
W 1965 założył nielegalną Komunistyczną Partię Polski, w której pełnił funkcję przewodniczącego Tymczasowego Komitetu Centralnego. Skłaniał się ku poglądom Mao Zedonga. 14 lutego 1966 wyjechał nielegalnie z Polski (posługując się paszportem wydanym przez Ambasadę Albanii na nazwisko Servet Mehmetka[4]) najpierw przez Berlin do Albanii, potem w 1978 do ChRL; za pośrednictwem Radia Tirana nadawał audycje w języku polskim, przeznaczone dla słuchaczy w kraju, w których propagował koncepcje socjalizmu maoistycznego. Na emigracji jako "sekretarz generalny KPP" kierował partią poprzez ambasady wspomnianych państw – z tego powodu SB monitorowała w pewnym okresie budynek ambasady chińskiej w celu zdekonspirowania jego współpracowników w kraju. W 1983 powrócił potajemnie do kraju. Próbował, bezskutecznie, reaktywować KPP – partia istniała do 1996, ale nie miała znaczenia politycznego. Aresztowany w 1984, po ujęciu w trakcie kolportażu ulotek. Zwolniony po 3 miesiącach. W tym samym czasie, ówczesne władze bezskutecznie próbowały skojarzyć go ze śmiercią ks. Jerzego Popiełuszki[5]. Wspierał w swojej publicystyce działania Zjednoczenia Patriotycznego Grunwald i inne środowiska nacjonalistyczne, ale nie odegrał już żadnej roli w polityce.
W 2001 w "Nowym Państwie" ukazał się jego duży wywiad udzielony Robertowi Mazurkowi, w którym opowiedział o swej działalności politycznej. W 2007 Kazimierz Mijal otrzymał honorowe członkostwo Frontu Narodowo-Robotniczego. Przeciwnik Unii Europejskiej, oskarżany o antysemityzm.
3 lutego 2010 został pochowany w Warszawie na cmentarzu ewangelicko-reformowanym.
| ||||||||
| |||||||||||||||||||
