Kazimierz Ratoń (ur. 4 marca 1942 r. w Sosnowcu, zm. (najprawdopodobniej w styczniu[1]) 1983 r. w Warszawie) - poeta. Jeden z najbardziej znanych polskich poetów wyklętych.
Syn Stanisława (adwokata) i Zofii. Uczył się w liceum ogólnokształcącym w Żywcu, potem w Technikum Materiałów Wiążących w Opolu i w Technikum Włókienniczym w Bielsku-Białej. W latach 60. był związany z grupą "Współczesność". Wiersze, prozy poetyckie, tłumaczenia i recenzje publikował m.in. w "Kulturze", "Poezji", "Kierunkach", "Za i Przeciw", "W drodze", "Literaturze" i w "Więzi". Był laureatem Łódzkiej Wiosny Poetów (1965) oraz nagrody Roberta Gravesa, przyznawanej przez polski PEN Club (1975). Przez większą cześć życia ciężko chorował na gruźlicę. Zmarł w osamotnieniu, skłócony z rodziną i odrzucony przez środowisko literackie.
Od 2005 roku Galeria Literacka w Olkuszu organizuje Ogólnopolski Konkurs Poetycki im. Kazimierza Ratonia. W 2011 ukazała się książka poświęcona jego twórczości - Magdalena Boczkowska: "W centrum literatury, na marginesie życia. O twórczości Kazimierza Ratonia". Katowice 2011.
