Klaster dyskowy (ang. disk cluster) - w systemie plików podstawowa jednostka przechowywania danych, składająca się z jednego lub kilku sektorów nośnika danych. Obszar jednego klastra można wypełnić danymi należącymi tylko do jednego pliku.
Klastrom nadaje się kolejne numery, które system plików używa do określania położenia klastra na nośniku danych. Maksymalną liczbę klastrów określa stosowany system plików, a jej iloczyn z wielkością klastra określa maksymalną wielkość partycji.
Klastry wprowadzono, aby zwiększyć pojemność partycji dla danego systemu plików oraz w celu usprawnienia przepływu danych.
Przykładowo, w systemie plików NTFS przyjmuje się domyślną wielkość klastra 4 kB, minimalna wynosi 512 bajtów, a maksymalna 32 kB.
Podczas formatowania dysku dobierana jest wielkość klastra stosownie do wielkości partycji (większa partycja to większy klaster), tak aby nie przekroczyć maksymalnej liczby klastrów dostępnej w danym systemie plików.
W niektórych systemach operacyjnych istnieje możliwość definiowania klastrów o zróżnicowanej wielkości, w zależności od rozmiaru pliku, co zwiększa efektywność wykorzystania pojemności nośnika danych[potrzebne źródło].
Na dyskietkach stosuje się system plików FAT12, który umożliwia zaadresowanie 212=4096 klastrów, a każdy klaster to 1 sektor. Ogranicza to pojemność dyskietki do ok. 2 MB.
