Klirens kreatyniny – najłatwiej uzyskiwany parametr szacujący filtrację kłębuszkową (GFR). Wykorzystuje się właściwości endogennego związku, będącego produktem metabolizmu mięśni, który swobodnie przesącza się w kłębuszkach nerkowych, nie ulega resorpcji i praktycznie nie wydziela się w nefronie. Cała przesączona ilość trafia do moczu.
Bezpośrednio wynik uzyskuje się przez pomiar wydalonej w ciągu pewnego okresu kreatyniny (zwykle doba) i pomiar stężenia kreatyniny w moczu wg wzoru.
gdzie:
C: klirens kreatyniny [zwykle w ml/min, lepiej ml/(min×m2), czyli po korekcji na powierzchnię skóry pacjenta]
Q: ilość wydalonej kreatyniny w jednostce czasu policzone ze wzoru 
(U – stężenie kreatniny w moczu, V – objętość moczu)
P: stężenie kreatyniny w surowicy (zwykle w mg/dl)
Jest to pomiar wiarygodny, ale uciążliwy, zwykle w praktyce klinicznej stosuje się szacunkowy pomiar na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy, płci, wieku i masy ciała wg wzoru Cockcrofta-Gaulta.
Klirens kreatyniny przyjmuje u zdrowego człowieka wartości z zakresu 95-160ml/min, tj. 60 ml/(min×m2) z poprawką na powierzchnię skóry pacjenta.
Klirens kreatyniny jest dość dobrym przybliżeniem GFR, z tym jednak zastrzeżeniem, że pewna ilość kreatyniny jest aktywnie wydzielana przez nerki (kanalik dystalny), co przy niskich wartościach GFR wyraźnie zawyża wynik; klinicznie niewiele to jednak zmienia, gdyż są to zwykle wartości świadczące o schyłkowej niewydolności nerek. Dokładniejsze wyniki uzyskuje się na podstawie klirensu inuliny, ale jest to pomiar metodycznie dużo trudniejszy, wymagający podawania egzogennej substancji, a klinicznie różnice w uzyskiwanych wartościach nie mają znaczenia.
Na podstawie klirensu kreatyniny kwalifikuje się przewlekłą chorobę nerek. Jest też przydatny w korekcji dawek licznych leków, których wydalanie zależy od filtracji kłębuszkowej.
