| 1P/Halley | |
 Zdjęcie komety Halleya wykonane 8 marca 1986 roku | |
| Odkrywca | Edmund Halley (identyfikacja periodyczności komety) |
| Elementy orbity | |
| Półoś wielka | 17,834 j.a. |
| Mimośród | 0,967 |
| Peryhelium | 0,586 j.a. |
| Aphelium | 35,082 j.a. |
| Okres orbitalny | 75,3159 lat |
| Nachylenie orbity względem ekliptyki | 162,263° |
| Długość węzła wstępującego | 58,420° |
| Argument szerokości peryhelium | 111,332° |
| Moment przejścia przez peryhelium | 1986–02–05,895 |
| Charakterystyka fizyczna jądra | |
| Średnica | 16,0 × 8,2 × 8,0 km |
| Masa | 1,4×1014 kg |
| Gęstość | 0,2 g/cm3 |
| Okres obrotu wokół własnej osi | 7,4 dnia czyli 178 h |
| Albedo | 0,04 |
| Roje meteorów związane z kometą | Eta Akwarydy, Orionidy |
Kometa Halleya (nazwa oficjalna 1P/Halley, łac. Cometa Halleiensis) – najbardziej znana kometa krótkookresowa. Nazwa pochodzi od nazwiska astronoma Edmunda Halleya, który na początku XVIII wieku badał zapiski o pojawianiu się komet z lat 1456 - 1682 i w 1705 roku przewidział ponowne pojawienie się tej komety w 1758 roku. Halley odnalazł łącznie 24 komety okresowe. W pobliżu Słońca kometa Halleya traci podczas każdego przelotu około 250 mln ton swojej materii, na podstawie czego szacuje się, że będzie istnieć przez kolejne 170 000 lat.
Spis treści |
Jądro komety Halleya jest bryłą o wymiarach 16×8×8 km. Powierzchnię komety pokrywają wzgórza, doliny i kratery. Dużo danych o budowie komety dostarczyła w 1986 r. sonda Giotto, która zbliżyła się na odległość kilkuset kilometrów dostarczając licznych fotografii[1]. Jądro komety jest zbudowane ze skał, lodu oraz nieznanego materiału organicznego, odpornego na wysokie temperatury. Na powierzchni komety znajduje się gruba, ciemna skorupa o nieznanym składzie chemicznym.
Najstarsze udokumentowane zapisy komety Halleya pochodzą z Chin z 613 roku p.n.e.. Kometa Halleya krąży po wydłużonej eliptycznej orbicie wokół Słońca. Okres obiegu wynosi średnio 76 lat. Ruch komety podlega perturbacjom ze strony planet Układu Słonecznego (głównie Jowisza i Saturna), co sprawia że okres obiegu ulega czasem zmianom. Gdy kometa zbliża się do planety, siła grawitacyjna nadaje jej przyspieszenie, natomiast gdy się oddala, spowalnia. Najkrótszy ze zmierzonych okresów obiegu komety Halleya wyniósł 74,5 lat; po zaobserwowaniu w listopadzie 1835 r. powróciła już w kwietniu 1910 roku. Najdłuższy czas obiegu komety został wyznaczony na podstawie obserwacji wykonanych w Chinach - kometę zaobserwowano najpierw w 451 r., a następnie w 530 r., czyli 79 lat później. Ostatnie zbliżenie do Ziemi miało miejsce w roku 1986. 15 marca kometa zbliżyła się do naszej planety na odległość 150 mln km.
Kometa Halleya była przedmiotem badań w tym celu wysłanych sond: Wega 1, Wega 2, Giotto, Suisei, Sakigake i ICE.
Przeprowadzono wiele pomiarów składu chemicznego głowy komety, jej warkocza i jądra, które zostało sfotografowane przez sondę Giotto. Po raz pierwszy naukowcy uzyskali zdjęcia jądra z odległości kilkuset kilometrów.
Daty pojawiania się komety w przeszłości oraz przewidywane daty w przyszłości:
|
