Komonica błotna

Komonica błotna

Systematyka^[1]
Domena	eukarionty
Królestwo	rośliny
Klad	rośliny naczyniowe
Klad	Euphyllophyta
Klad	rośliny nasienne
Klasa	okrytonasienne
Klad	dwuliścienne właściwe
Rząd	bobowce
Rodzina	bobowate
Rodzaj	komonica
Gatunek	komonica błotna
Nazwa systematyczna
Lotus uliginosus Schkuhr Bot. Handb. 2:412. 1796
Synonimy
Lotus pedunculatus Cav., Lotus decumbens Poir.. Lotus nummularius Rchb. ex Steud., nom. nud. L.^[2]

Zdjęcia i grafiki w Commons

Morfologia

Komonica błotna (Lotus uliginosus Schkuhr) – gatunek byliny należący do rodziny bobowatych. Pochodzi z Europy i Afryki Północnej, rozprzestrzenił się także w Ameryce Północnej, na Azorach w Australii i na Hawajach^[2]. W Polsce jest średnio pospolita. Częściej występuje na niżu, w zachodniej i środkowej części Polski, rzadziej w górach^[3]. Przez Polskę przebiega wschodnia granica jego zasięgu^[3].

[edytuj] Morfologia

Pokrój: Roślina wieloletnia dorastająca do 60–80 cm długości.
Łodyga: Rozgałęziona, rozesłana lub podnosząca się, wewnątrz pusta.
Liście: Podłużne pierzaste, pięciolistkowe, z których trzy górne listki są odwrotnie jajowate, a w dolnej partii znajdującej się tuż przy łodydze dwa listki trójkątne lub ukośnie owalne przesunięte do nasady ogonka liściowego. Na spodniej stronie są wyraźnie unerwione.
Kwiaty: Kwiatostan 8–14 kwiatowy, na długiej szypułce. Kwiaty motylkowe, żółte, łódeczka zaokrąglona na grzbiecie i stopniowo zwężająca się w dzióbek. Kielich o ząbkach równowąskolancetowatych, przez kwitnieniem odgiętych. Są one zwykle długo orzęsione i mają atokę pomiędzy dwoma górnymi ząbkami.
Owoce: Równowąskie i obłe strąki o długości 2–3 cm, wystające z kielicha, przy dojrzewaniu śrubowato skręcające się.
Gatunki podobne: We florze Polski bardzo podobna jest komonica zwyczajna

[edytuj] Biologia i ekologia

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Siedlisko: znosi dobrze surowy klimat. Występuje na stanowiskach wilgotnych. Rośnie na podmokłych łąkach oraz torfowiskach. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla rzędu (O.) Molinietalia^[4]. Liczba chromosomów 2n = 12 (24)^[5].

[edytuj] Zastosowanie

Cenna roślina pastewna uprawiana na paszę zieloną^[3]. Nadaje się doskonale do wysiewania na podmokłe łąki i torfowiska, gdyż znosi długotrwale zalewy (nawet do czterech tygodni)^[3].
Dostarcza pszczołom nektaru i pyłku.

Przypisy

↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website/Fabaceae (ang.). 2001–. [dostęp 2009-09-23].
↑ ^2,0 ^2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-22].
↑ ^3,0 ^3,1 ^3,2 ^3,3 Zbigniew Nawara: Rośliny łąkowe. Warszawa: Oficyna Wyd. MULTICO, 2006. ISBN 978-83-7073-397-1.
↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
↑ Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.

[edytuj] Bibliografia

Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.