| Konstanty Józef Zieliński | ||
| Data i miejsce urodzenia | styczeń 1646 Rostkowo | |
| Data i miejsce śmierci | 17 lutego 1709 Moskwa | |
| biskup pomocniczy gnieźnieński | ||
| Okres sprawowania | 1694–1700 | |
| arcybiskup metropolita lwowski | ||
| Okres sprawowania | 1700–1709 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Prezbiterat | 1671 | |
| Nominacja biskupia | 30 sierpnia 1694 | |
| Sakra biskupia | 7 listopada 1694 | |
| Sukcesja apostolska | |||||
| Data konsekracji | 7 listopada 1694 | ||||
| Konsekrator | Michał Stefan Radziejowski | ||||
| Współkonsekratorzy | Stanisław Witwicki | ||||
| |||||
Konstanty Józef Zieliński (ur. w styczniu 1646[1] w Rostkowie, zm. 17 lutego 1709 w Moskwie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy gnieźnieński w latach 1694–1700, arcybiskup metropolita lwowski w latach 1700–1709.
Spis treści |
Pochodził z zamożnej rodziny szlacheckiej z północnego Mazowsza pieczętującej się herbem Świnka. Jego ród posiadał liczne dobra ziemskie w ziemi dobrzyńskiej i województwie płockim. Był synem kasztelana sierpeckiego Ludwika Zielińskiego. Studiował w: Krakowie, Ingolstadt, Paryżu i Rzymie. Uzyskał doktorat z teologii. Święcenia kapłańskie przyjął w 1671[1].
W okresie panowania Michała Korybuta Wiśniowieckiego pełnił obowiązki sekretarza królewskiego. Jako duchowny był kanonikiem: płockim, pułtuskim, gnieźnieńskim i krakowskim. W związku z pełnionymi godnościami zgromadził liczne beneficja.
30 sierpnia 1694 został mianowany biskupem tytularnym Hierapolis in Isauria[1]. Konsekrowany na biskupa 7 listopada 1694 przez prymasa Michała Stefana Radziejowskiego, w latach następnych pełnił funkcję jego biskupa pomocniczego. Zastępował metropolitę w obowiązkach biskupich na terenie archidiecezji gnieźnieńskiej. W 1695 został prezydentem Trybunału Koronnego.
30 marca 1700 został mianowany arcybiskupem metropolitą lwowskim[2]. W 1704 opowiedział się za detronizacją Augusta II Mocnego. W 1705 mimo grożącej kary kościelnej suspensy koronował Stanisława Leszczyńskiego na króla Polski. Po śmierci prymasa Polski Michała Stefana Radziejowskiego otrzymał nominację na arcybiskupa gnieźnieńskiego w opozycji do kandydatury Stanisława Szembeka. W latach 1705–1707 ukrywał się przed wojskami rosyjskimi i stronnikami Augusta II Mocnego, początkowo w Ugoszczu, a potem od 1706 w Skępem. Na początku 1707 został schwytany przez wojska rosyjskie i zesłany w głąb Rosji.
Zmarł w niewoli.
| ||||||||