Widget
Podziel się:

Konstanty Józef Zieliński


Konstanty Józef Zieliński
Herb Konstanty Józef Zieliński
Data i miejsce urodzeniastyczeń 1646
Rostkowo
Data i miejsce śmierci17 lutego 1709
Moskwa
biskup pomocniczy gnieźnieński
Okres sprawowania1694–1700
arcybiskup metropolita lwowski
Okres sprawowania1700–1709
Wyznaniekatolickie
Kościółrzymskokatolicki
Prezbiterat1671
Nominacja biskupia30 sierpnia 1694
Sakra biskupia7 listopada 1694
Sukcesja apostolska
Data konsekracji7 listopada 1694
KonsekratorMichał Stefan Radziejowski
WspółkonsekratorzyStanisław Witwicki

Konstanty Józef Zieliński (ur. w styczniu 1646[1] w Rostkowie, zm. 17 lutego 1709 w Moskwie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy gnieźnieński w latach 1694–1700, arcybiskup metropolita lwowski w latach 1700–1709.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

Pochodził z zamożnej rodziny szlacheckiej z północnego Mazowsza pieczętującej się herbem Świnka. Jego ród posiadał liczne dobra ziemskie w ziemi dobrzyńskiej i województwie płockim. Był synem kasztelana sierpeckiego Ludwika Zielińskiego. Studiował w: Krakowie, Ingolstadt, Paryżu i Rzymie. Uzyskał doktorat z teologii. Święcenia kapłańskie przyjął w 1671[1].

W okresie panowania Michała Korybuta Wiśniowieckiego pełnił obowiązki sekretarza królewskiego. Jako duchowny był kanonikiem: płockim, pułtuskim, gnieźnieńskim i krakowskim. W związku z pełnionymi godnościami zgromadził liczne beneficja.

30 sierpnia 1694 został mianowany biskupem tytularnym Hierapolis in Isauria[1]. Konsekrowany na biskupa 7 listopada 1694 przez prymasa Michała Stefana Radziejowskiego, w latach następnych pełnił funkcję jego biskupa pomocniczego. Zastępował metropolitę w obowiązkach biskupich na terenie archidiecezji gnieźnieńskiej. W 1695 został prezydentem Trybunału Koronnego.

30 marca 1700 został mianowany arcybiskupem metropolitą lwowskim[2]. W 1704 opowiedział się za detronizacją Augusta II Mocnego. W 1705 mimo grożącej kary kościelnej suspensy koronował Stanisława Leszczyńskiego na króla Polski. Po śmierci prymasa Polski Michała Stefana Radziejowskiego otrzymał nominację na arcybiskupa gnieźnieńskiego w opozycji do kandydatury Stanisława Szembeka. W latach 1705–1707 ukrywał się przed wojskami rosyjskimi i stronnikami Augusta II Mocnego, początkowo w Ugoszczu, a potem od 1706 w Skępem. Na początku 1707 został schwytany przez wojska rosyjskie i zesłany w głąb Rosji.

Zmarł w niewoli.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. V, Patavium 1952, s. 220.
  2. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. V, Patavium 1952, s. 242.

[edytuj] Bibliografia

  • Krajewski M., Dobrzyński słownik biograficzny, Włocławek 2002, s. 732–733.

[edytuj] Linki zewnętrzne


Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.

Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

Zasady ochrony prywatności O Wikipedii Informacje prawne