Japonia |
To jest artykuł z cyklu: |
| Wikiprojekt · Portal · Kategoria |
Konstytucja Japonii (jap. 日本国憲法 Nihon-koku-kenpō?) - najważniejszy akt prawny (ustawa zasadnicza) Japonii, uchwalony w dniach 6-7 października 1946[potrzebne źródło] przez Zgromadzenie Narodowe, składające się wówczas z Izby Parów (także zw. Izbą Lordów lub Izbą Arystokracji) i Izby Reprezentantów[potrzebne źródło], zatwierdzony przez cesarza Hirohito 3 listopada 1946 i obowiązujący od 3 maja 1947 roku.
Konstytucja składa się z preambuły i 103 artykułów ujętych w 11 rozdziałach.
Konstytucja zapewnia parlamentarny system rządów, w którym dziedziczny monarcha jest „symbolem państwa i jedności narodu“ i sprawuje wyłącznie funkcję reprezentacyjną. Władza ustawodawcza należy do dwuizbowego Zgromadzenia Narodowego wybieranego w wyborach powszechnych; władzę wykonawczą pełni rząd z premierem na czele. Władza sądownicza należy do Sądu Najwyższego, 8 sądów wyższych oraz sądów okręgowych i rodzinnych.
Konstytucja Japonii ze względu na swój antymilitarystyczny charakter, wyrażający się w artykule 9., zgodnie z którym Japonia wyrzeka się prawa do wojny, nazywana bywa popularnie "pokojową konstytucją" lub "powojenną konstytucją". Powstała w czasie okupacji Japonii po II wojnie światowej i miała za zadanie zastąpić militarystyczną konstytucję Meiji, ustanawiając monarchię konstytucyjną zamiast monarchii absolutnej. Od momentu podpisania jej przez cesarza Shōwa nie była nigdy zmieniana[potrzebne źródło].
Nowa konstytucja po raz pierwszy dała prawa wyborcze kobietom, a z poddanych uczyniła obywateli.
