| Regno delle Due Sicilie Królestwo Obojga Sycylii | |||||
| |||||
| |||||
 | |||||
| Język urzędowy | sycylijski, neapolitański | ||||
| Stolica | Neapol | ||||
| Ustrój polityczny | monarchia | ||||
| Ostatnia głowa państwa | król Obojga Sycylii Franciszek II | ||||
| Powierzchnia • całkowita | 111 900 km² | ||||
| Liczba ludności (1860) • całkowita • gęstość zaludnienia | b/d. na świecie 8 703 000 77,8 osób/km² | ||||
| Data powstania | 12 grudnia 1816 | ||||
| Zjednoczenie Włoch | 12 lutego 1861 | ||||
Królestwo Obojga Sycylii – państwo istniejące w latach 1816-1860 na terenie Sycylii i południowej części Półwyspu Apenińskiego.
Państwo powstało z przekształcenia się Królestwa Neapolu po kongresie wiedeńskim. Koronę sycylijską otrzymał ród Burbonów, z którego później oddzieliła się cała gałąź - Burbonowie Sycylijscy. Kres państwa nadszedł w 1860, kiedy Giuseppe Garibaldi zajął cały obszar królestwa i włączył je do zjednoczonych Włoch.
Spis treści |
Konserwatywne rządy Burbonów w dziedzinie gospodarki opowiadały się za szerokim interwencjonizmem państwowym i protekcjonizmem. Szybkie zadłużanie się kraju i dziury budżetowe starano się powstrzymać wysokimi cłami co miało katastrofalne skutki dla gospodarki kraju, który z biegiem czasu coraz szybciej biedniał. Duże pieniądze przeznaczano także na wojsko, co również nie poprawiało jego sytuacji. Ponadto, spora część budżetu państwa przeznaczona była na utrzymanie rodziny królewskiej oraz jej licznych pałaców i posiadłości ziemskich.
Jedynymi osiągnięciami rządów królewskich w tym kraju było połączenie telegraficzne między Neapolem a Sycylią, flota morska i przez krótki czas dość szybki rozwój kolei (zahamowany dość drastycznie w połowie lat 30. XIX wieku).
Główną gałęzią gospodarki kraju było rolnictwo. Przemysł był przez cały okres istnienia kraju słabo rozwinięty. Od drugiej połowy lat 30. XIX wieku sytuacja królestwa pogarszała się. Po wystąpieniach z 1837 roku podwyższono podatki i zwiększono nakłady na wojsko i policję. Od tego czasu kraj coraz bardziej słabł.
Kolejnym czynnikiem osłabiającym rozwój gospodarczy kraju była najwyższa na Półwyspie Apenińskim przestępczość. Nierzadko zorganizowane grupy przestępcze kontrolowały lokalne władze i wymuszały haracze od całych prowincji.
Rozwój infrastruktury przebiegał znacznie wolniej niż w innych krajach włoskich, a porównywalnie z Państwem Kościelnym.
Królestwo Obojga Sycylii miało, zaraz za Państwem Kościelnym, najmniej swobód obywatelskich na całym terytorium obecnych Włoch, co stało się przyczyną wielu wystąpień i rewolucji w 1848 roku (w czasie której Sycylia na krótki czas ogłosiła niepodległość, co zakończyło się zdziesiątkowaniem mieszkańców wyspy i masakrą buntowników).
W królestwie obowiązywała bardzo radykalna cenzura prasy, a policja dysponowała niezwykle szerokimi uprawnieniami. Obywatele nie mieli również prawa głosu, a istniejące partie i stronnictwa polityczne opozycyjne dla obecnej władzy były zastraszane. Nielegalne były również wszelkie organizacje pracownicze. Za przynależność do nich groziło więzienie.
Panowała także kontrola wwożonych do kraju książek i gazet. Książki ocenione przez władze jako "antyrządowe" były natychmiast konfiskowane. Po rewolucji 1848 roku za posiadanie liberalnych gazet, publikacji itp. groziła kara śmierci lub długoletniego więzienia.
Sytuacja pogorszyła się jeszcze bardziej wraz z wstąpieniem na tron Franciszka II, który wsławił się krwawymi masakrami i prześladowaniami oraz ciągłą inwigilacją obywateli przez bardzo licznych królewskich inspektorów.
Po zajęciu Królestwa Obojga Sycylii wielu władców nadal utrzymywało stosunki dyplomatyczne z wygnanym sycylijskim dworem, byli to np.: cesarz Austrii, królowie Bawarii, Wirtembergii i Hanoweru, królowa Hiszpanii, car Rosji oraz papież. Potomkowie ostatniego króla Obojga Sycylii nadal roszczą sobie prawa do utraconego tronu.
Po śmierci Ferdynanda Piusa, dwóch członków rodziny uznało się za głowy rodziny i powstały dwie oddzielne linie.
Następcy:
Następcy:
.svg)
