| Krótki film o zabijaniu | |
| Data premiery | 11 marca 1988 |
| Kraj produkcji | Polska |
| Język | polski |
| Czas trwania | 84 minuty |
| Reżyseria | Krzysztof Kieślowski |
| Scenariusz | Krzysztof Piesiewicz Krzysztof Kieślowski |
| Główne role | Mirosław Baka Krzysztof Globisz |
| Muzyka | Zbigniew Preisner |
| Zdjęcia | Sławomir Idziak |
| Scenografia | Halina Dobrowolska Magdalena Dipont |
| Kostiumy | Małgorzata Obłoza Hanna Ćwikło |
| Montaż | Ewa Smal |
| Produkcja | Studio Filmowe "Tor" |
| Nagrody | Felix 1988 Złote Lwy FPFF Gdynia 1988 |
Krótki film o zabijaniu (ang. A Short Film About Killing) – dramat psychologiczny Krzysztofa Kieślowskiego wyprodukowany w roku 1987. Jest kinową wersją Dekalogu V - dłuższą o kilkanaście minut.
Spis treści |
Warszawa, 16 marca 1987 roku. Piotr jest młodym adwokatem. Po zdaniu egzaminu przed komisją, podczas którego wypowiada się przeciw prewencyjnej funkcji kary śmierci, zabiera swoją narzeczoną do cukierni. W tym samym miejscu znajduje się 20-letni Jacek. Mężczyzna włóczy się potem jakiś czas po mieście, wreszcie zatrzymuje taksówkę i zamawia kurs na odległą ulicę na Mokotowie. Po dotarciu na miejsce, zabija taksówkarza, dusząc go żeglarskim sznurem, a następnie miażdżąc głowę kamieniem. Zostaje schwytany i postawiony miesiąc później przed sądem. Jego obrońcą jest Piotr, który mimo usilnych starań, nie jest w stanie uratować Jacka przed najwyższym wymiarem kary. W więzieniu Piotr długo rozmawia ze skazańcem, o traumie Jacka (śmierć ukochanej siostry), która wypaczyła psychikę przyszłego mordercy. Rozmowy nie udaje się dokończyć. Jacek zostaje zabrany do celi śmierci i powieszony.
Krótki film... jako dramat psychologiczny w zaskakujący sposób kontrastuje dobre i złe czyny Jacka i Taksówkarza, których działanie coraz bardziej zbliża ich do punktu kulminacyjnego - sceny morderstwa. Krzysztof Kieślowski w charakterystyczny sposób zostawia widzowi ocenę obu postaci, pokazując ich postępowanie - Jacek rozbijający samochodowe szyby kamieniami, z czułością wspomina zmarłą siostrę. Podobnie Taksówkarz, który ucieka swoim Polonezem czekającej parze pasażerów, po chwili karmi bezdomnego psa własnymi kanapkami. Postępowanie Taksówkarza w niektórych momentach skłania do przekonania, że jest on człowiekiem złym i zasłużył na swój los. W innych scenach filmu widz ma ochotę zlitować się nad Jackiem, sprawiającym wrażenie zagubionego i bezbronnego.
Film wszedł na ekrany na miesiąc przed wykonaniem ostatniej kary śmierci w Polsce.
Poszukując pierwowzoru głównej postaci, Ryszard Makowski, wskazuje na jednego z wychowanków Zakładu Poprawczego w Laskowcu, który następnie trafił do więzienia i został skazany na karę śmierci. Przed wykonaniem wyroku K. Kieślowski odbył kilka spotkań ze skazanym[1].
W filmie pojawiają się cztery błędy:
Artur Barciś (stała, mistyczna postać całego cyklu) pojawia się dwa razy - raz jako geodeta na Karowej oraz jako malarz z drabiną w zakładzie karnym w momencie, gdy Piotr wchodzi do celi porozmawiać z Jackiem tuż przed jego egzekucją.
| ||||||||||||||
| |||||
| ||||||||||||||||||||