| Krystobalit | |||
| |||
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |||
| Skład chemiczny | dwutlenek krzemu[1] (SiO2) | ||
| Twardość w skali Mohsa | 7 | ||
| Przełam | muszlowy | ||
| Łupliwość | brak | ||
| Pokrój kryształu | tabliczowy | ||
| Układ krystalograficzny | tetragonalny | ||
| Gęstość minerału | 2,27 g/cm³ | ||
| Właściwości optyczne | |||
| Barwa | żółtobiała do brązowej, mlecznobiała, szara | ||
| Rysa | biała | ||
| Połysk | szklisty | ||
| Dodatkowe dane | |||
Krystobalit (cristobalit) – stosunkowo rzadki minerał należący do gromady krzemianów; ceniony w kręgach jubilerskich. Nazwa pochodzi od Cerro San Cristobal w Meksyku, gdzie minerał ten został znaleziony (1884 r.).
Spis treści |
Zazwyczaj tworzy kryształy o pokroju tabliczkowym, niekiedy mające postać ośmiościanu lub sześcianu. Występuje w skupieniach zbitych, drobnoziarnistych, sferolitowych, kulistych, groniastych, włóknistych. Często wykształca zbliźniaczenia. Krystobalit jest przeświecający lub przezroczysty; raczej kruchy i stosunkowo lekki. Zawsze występuje w postaci niewielkich kryształów osiągających wielkość najwyżej kilku milimetrów.
W różnych skałach magmowych, z których najważniejsze to: andezyt, liparyt, trachit, obsydian, gdzie tworzy się w wysokich temperaturach, rzadziej z opalem, w skale księżycowej, w meteorytach.
Miejsca występowania: Niemcy (Góry Eifel), Francja (Masyw Centralny), Indie, USA (Yellowstone i Kalifornia), Meksyk, Czechy, Słowacja, Włochy.
