Widget
Podziel się:

Krzysztof Piesiewicz


Krzysztof Piesiewicz
Krzysztof Piesiewicz by Kubik.JPG
Data i miejsce urodzenia25 października 1945
Warszawa
Senator VII kadencji
Przynależność politycznaPlatforma Obywatelska
Okres urzędowaniaod 5 listopada 2007
do 7 listopada 2011
Przewodniczący Ruchu Społecznego
Przynależność politycznaRuch Społeczny
Okres urzędowaniaod 28 kwietnia 2002
do 3 kwietnia 2004
PoprzednikMieczysław Janowski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Krzysztof Marek Piesiewicz (ur. 25 października 1945 w Warszawie) – polski prawnik, adwokat, polityk, scenarzysta filmowy, były wieloletni senator (II, IV, V, VI i VII kadencji).

Spis treści

[edytuj] Życiorys

[edytuj] Działalność zawodowa

Syn Mariana i Anieli Piesiewiczów. W 1970 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Odbył aplikację sądową i adwokacką. W 1973 rozpoczął praktykę adwokacką. W okresie stanu wojennego występował w procesach działaczy NSZZ "Solidarność" (m.in. Huty Warszawa, Ursusa, Komisji Krajowej oraz Radia "Solidarność"). Był oskarżycielem posiłkowym w procesie zabójców ks. Jerzego Popiełuszki. 22 lipca 1989 82-letnia matka Krzysztofa Piesiewicza, Aniela, została zamordowana; jej ciało skrępowano w taki sposób, jak skrępowano Jerzego Popiełuszkę[1]. Był również obrońcą w sprawie pułkownika Ryszarda Kuklińskiego.

Wieloletni członek Naczelnej Rady Adwokackiej w Warszawie, wykładowca i członek komisji egzaminacyjnej dla aplikantów adwokackich, wiceprzewodniczący Komisji Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej; ekspert Regionu Mazowsze "Solidarności" oraz samorządu adwokackiego (ds. legislacyjnych). Współzałożyciel i wiceprzewodniczący Stowarzyszenia Opieki nad Więźniami "Patronat" (rozwiązanego po wprowadzeniu stanu wojennego).

[edytuj] Działalność kulturalna

Jest współautorem scenariuszy filmowych do 17 filmów Krzysztofa Kieślowskiego, m.in. Bez końca, Dekalog, Podwójne życie Weroniki, Trzy kolory; scenariusze te wielokrotnie nagradzano, m.in. europejską nagrodą filmową Felix (1989), na festiwalach w Cannes, San Sebastián, Wenecji, Berlinie, Gdańsku, a scenariusz filmu Trzy kolory. Czerwony otrzymał nominację do Oscara. Scenariusze przetłumaczono na 10 języków i wydano w formie książkowej (Dekalog, 1989). Po śmierci Krzysztofa Kieślowskiego jego scenariusze ekranizowali inni reżyserzy, m.in. Tom Tykwer (Niebo)[2].

Członek instytucji i organizacji zajmujących się kulturą, m.in. Amerykańskiej Akademii Filmowej, Rady Etyki Mediów, Rady Programowej Telewizji Polskiej S.A., rady programowej Studium Generale Europa przy Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Publikował w wielu tygodnikach i miesięcznikach.

[edytuj] Działalność polityczna

Na początku lat 90. zaangażował się w działalność polityczną. Był m.in. członkiem naczelnej rady politycznej Porozumienia Centrum i z ramienia tej partii zasiadał w Senacie II kadencji (1991–1993). Pełnił wówczas funkcję wiceprzewodniczącego senackiej Komisji Kultury, Środków Przekazu, Nauki i Edukacji Narodowej. Ponownie został wybrany do Senatu IV kadencji w 1997 z listy AWS (wiceprzewodniczący Komisji Praw Człowieka i Praworządności) i do Senatu V kadencji z listy komitetu Blok Senat 2001, którego był jednym z pomysłodawców. Był związany z Ruchem Stu, a od końca lat 90. należał do Ruchu Społecznego AWS, od 2002 do 2004 był ostatnim przewodniczącym tej partii (po przemianowaniu jej na "Ruch Społeczny"). Był inicjatorem utworzenia Partii Centrum, którą założył w 2004 wspólnie ze Zbigniewem Religą, jednak ostatecznie nie przystąpił do tego ugrupowania.

W 2005 został wybrany na senatora VI kadencji w okręgu warszawskim z ramienia Platformy Obywatelskiej. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz piąty uzyskał mandat senatorski, otrzymując 547 479 głosów.

W grudniu 2009 Krzysztof Piesiewicz zawiesił swoje członkostwo w klubie parlamentarnym PO oraz w związku z zamierzeniami prokuratora co do przedstawienia mu zarzutów m.in. posiadania środków odurzających[3]. Wobec nieuchylenia mu immunitetu postępowanie przygotowawcze w tej sprawie zostało umorzone[4]. W wyborach parlamentarnych w 2011 nie ubiegał się o reelekcję.

[edytuj] Filmografia (scenariusz)

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Linki zewnętrzne


Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.

Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

Zasady ochrony prywatności O Wikipedii Informacje prawne